น้ำหมึกหยดเดียว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 9 อย่าได้เจอกันอีกเลย

ชื่อตอน : บทที่ 9 อย่าได้เจอกันอีกเลย

คำค้น : มาเฟียกับ หมอ หน้าหวาน *-*

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.9k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2560 02:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 อย่าได้เจอกันอีกเลย
แบบอักษร

ซาโต้ใช้เวลาอยู่แต่กับงานค่อยเดินทางไปคุยงานกับมิอุระพร้อมกับส่งคนของตัวเองออกตามหาเด็กสาว น้องสาวแท้ของเขาที่หายตัวไปที่ประเทศไทย ซาโต้ทำทุกอย่างเพื่อให้น้องสาวของตัวเองนั้นกลับมาอยู่กับเขาอีกครั้ง  ซาร่าเธอยังคงทำตัวเอ็นเจ้านายของทุกคนในกลุ่มยากูซ่า ลูกน้องก็ไม่กล้าขัดอะไรเพราะกลัวซาโต้

ซาโต้นั่งเงียบอยู่ในห้องทำงานกำลังคิดที่จะทำอะไรสักอย่าง แกร๊ก!! เสียงเปิดประตูเข้ามาของลูกน้องซาโต้ เดินตรงเข้ามาหาเขาก่อนที่จะวางหนังสืออะไรบางอย่างให้กับซาโต้

“ครบหมดทุกอย่างแล้วครับ นายใหญ่”  ซาโต้หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน เป็นสิ่งที่เขารอมานานแสนนาน ก่อนที่หยิบโทรศัพท์กดหาใครสักคน คุยกันประมาณ 10 นาที ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องมุ่งตรงสู่ที่ประชุม ซาโต้เดินเข้าไปในห้องประชุมมองเห็นมิอุระแล้ว พร้อมกับซาร่าที่มารอซาโต้ก่อนหน้า แต่ไม่รู้ว่ามาเองหรือมากับมิอุระ

ซาโต้นั่งลงที่โต๊ะประทาน เริ่มคุยงาน ซาโต้พูดเรื่องงานไปเรื่อยแต่ลูกน้องของเขาเดินไปเดินมาเหมือนจะเตรียมทำอะไรสักอย่าง จนซาโต้หยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม ก่อนที่จะวางลงไปบนโต๊ะ แกร๊ก! เสียงแก้วที่กระทบกับโต๊ะเหมือนเป็นสัญญาณ ลูกน้องหลายสิบคนกรูกันเข้ามาล็อคตัวคนของมิอุระไว้

“เฮ้ย!! นี้พวกมึงจะทำอะไรเนี่ย”  เสียงพูดโวยวายหลังถูกจับตัวของมิอุระดังขึ้น

“แก จะทำอะไร ซาโต้!!”

“แก้แค้นที่มึงทำกับกูไว้ไง”

“กูไปทำอะไรให้มึง”  ซาโต้ยังคงทำหน้าตาเฉยไม่รู้เรื่องอะไร

“หึหึหึ ปากแข็งจริงๆ นะมึง ออกมา”  ซาโต้เรียกลูกน้องให้เอาหลักฐานสำคัญออกมา พร้อมกับเอกสารต่างๆที่มันพอจะมัดตัวของมิอุระไม่ให้หลุดหนีไปไหนได้

“ของพวกนี้คือหลักฐานที่กูจะเอาไว้เล่นงานมึงไง”  ซาโต้มองด้วยสายตาเหยียดหยามกับมิอุระ เขาไม่นับถือคนที่คิดจะฆ่าเขาหลอก

“พวกมึงจัดการ!!” คำสั่งเด็ดขาดของซาโต้ดังขึ้น ลูกน้องของซาโต้รุมกระทืบมิอุระจนล้มลงไปนอนกองกับพื้น เลือดไหลออกมาเต็มไปหมด พร้อมกับคนที่สมคบคิดกันกับมิอุระก็โดนไปด้วย รวมถึงซาร่าด้วย

“ซาโต้ ทำไมถึงทำกับซาร่าแบบนี้ละ!!”  ซาร่าพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกลัว

“หยุดใช้ปากเน่าๆของคุณมาเรียกชื่อผมได้และ”  ซาโต้ยกมุมปากมองเหยียดใส่ซาร่าที่ถูกการ์ดของเขาจับไว้

“คุณกล้ามากนะ ที่คิดจะมาแทนคนรักของผม คุณไม่มีทาง คุณมันเลวเกินไป”

“ทำไม! ทำไมซาร่าถึงแทนมันไม่ได้!! ทำไม”

“เพราะนานะ ไม่เคยคิดร้ายกับใครเหมือนคุณไง!!” ซาโต้กำลังจะเดินออกจากห้องซาร่าสะบัดแขนหลุดจากการ์ดวิ่งเข้ามากอดซาโต้จากข้างหลัง

“อย่านะคะ อย่าทิ้งซาร่าไป”  น้ำตาของเธอไหลออกมาแต่ไร้ความสงสารจากซาโต้เขาแกะมือของเธอออกก่อนที่จะหันไปหาลูกน้องของเขา

“พวกมึง”

“ครับ”

“ส่งพวกมันไปให้ตำรวจ ชาตินี้อย่าได้เจอกันอีกเลย”  ซาโต้เดินออกไปทันทีซาร่ากำลังจะวิ่งตาม แต่ถูกการ์ดของซาโต้จับไว้ ด้วยหลักฐานทั้งหมดคงทำให้พวกของมิอุระและซาร่าถูกขังไปตลอดชีวิตแน่นอนไม่ว่าจะเป็นคดี ฆาตกรรม ยาเสพติด ค้าอาวุธ อย่างน้อยก็ต้องจำคุกตลอดชีวิตแน่นอน

ซาโต้เดินออกมาจากห้องประชุมเลือด เขาเหมือนคนยกภูเขาออกจากอก รู้สึกสบายใจมากขึ้นแต่ยังหรือเรื่องที่ต้องทำให้หนักใจอยู่อีกหนึ่งเรื่องก็คือเมียรักของเขานานะ เขาจะทำยังไงกับเธอดีเนี่ย เล่นไล่นานะให้ออกไปจากชีวิตเพราะต้องการจะป้องกันอันตรายจากตัวของนานะ ก่อนที่เขาจะหาคนผิดเจอ  แต่เขาจะหาวิธีเข้าหาเธอยังไงละทีนี้ “เฮ้อ . . . เอาไงดีวะ” ซาโต้นอนอยู่บนรถที่จอดอยู่หน้ามหาลัยของนานะ ค่อยเฝ้ามองว่าเธอจะออกมาจากมหาลัยตอนไหน จนเผลอหลับไป

ก๊อก ๆ ๆ ก๊อก ๆ ๆ ก๊อก ๆ ๆ  เสียงเคาะกระจกจากยามปลุกให้ซาโต้ตื่นก่อนที่จะเปิดกระจกเพื่อที่จะคุยกับยาม

“คุณมาทำอะไรอยู่ตรงนี้”

“ผมมารอแฟนนะครับ”

“โอ้ย!คุณ! นี้มันจะสองทุ่มอยู่แล้ว ไม่มีใครอยู่หลอกตอนนี้ คงกลับไปแล้วมั้ง”

“ครับๆๆ”  ซาโต้ขับรถออกมาจากมหาลัยตรงไปที่หอพักของเขาที่เคยอยู่กับนานะ เขายังไม่รู้ว่าเธอย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว

ซาโต้เดินขึ้นที่ห้องห้องของนานะ เห็นรองเท้าของผู้หญิงวางอยู่หน้าห้อง คงเป็นของนานะสินะ ซาโต้จึงเดินไปเคาะประตู ก๊อก ๆ ๆ . . . .

แกร๊ก!! หญิงสาวหน้าตาไม่คุ้นเลยเปิดประตูออกมา มองหน้าซาโต้แบบงงว่าเขาเป็นใคร

“มาหาใครคะ”

“เออ . . . มาหานานะครับ”

“ไม่มีคนชื่อนานะ นะคะ ฉันพึ่งย้ายเข้ามาอยู่”

“อ๋อขอโทษทีครับ”  ซาโต้เดินกลับไปที่ห้องพักของตัวเองก่อนที่จะเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่อยู่ในตู้ออกมาเตรียมจะไปอาบน้ำ ซาโต้หยิบเสื้อของนานะที่ยังคงอยู่ในตู้ออกมา กลิ่นกายของนานะยังคงติดอยู่ที่เสื้อ ซาโต้ใช้มันดมเพื่อให้หายคิดถึงคนรัก แล้วพรุ่งนี้จะได้ออกตามหาเธออีกครั้ง

ซาโต้นอนลงบนที่นอนคิดถึงเรื่องทั้งหมดที่มันเกิดขึ้น

(ย้อนกลับไปก่อนที่ซาโต้จะฟื้น)

ร่างที่ไร้สติของชายคนนึงกำลังจะตื่นขึ้น โดยมีการ์ดเฝ้าเขาไว้เวลาที่นานะไปเรียน นิ้วเรียวยาวของซาโต้กระดิกทำให้การ์ดหันมาสนใจ ซาโต้ลืมตาขึ้นมองไปรอบๆห้อง

“นายครับ . . . นายฟื้นแล้ว ” การ์ดรีบออกไปตามหมอมาดูอาการของซาโต้ทันที ซานอนมองไปรอบๆห้องการ์ดอีกคนเดินเข้ามาในห้อง ในระหว่างที่อีกคนไปตาม

“นายครับ”

“กูถามอะไรหน่อย”

“ครับ”

“พวกมึงรู้ตัวพวกคนที่ทำหรือยัง”

“รู้แล้วครับ แต่แค่บางคน”

“มีใครบ้าง”

“มีไอ มิอุระ กับคุณซาร่าครับ”

“หึๆ มึงเก็บความลับนี้ไว้ให้ดี เพราะต่อจากนี้ไปกูจะเป็นคนความจำเสื่อม”  ซาโต้นอนลงบนที่นอนนิ่งๆจนหมอเข้ามาตรวจร่างกาย เขาจึงแกล้งปวดหัว หมอเลยพาซาโต้ไปสแกนสมอง ซาโต้นอนอยู่ในเครื่องสแกนสมอง ก่อนที่จะเดินออกมาจากห้อง ซาโต้คว้ามือของหมอเอาไว้

“หมอ”

“ครับๆ” หมอตกใจที่อยู่ดีๆก็ถูกดึงโดยซาโต้

“หมอบอกกับทุกคนไปว่าผมความจำเสื่อม เข้าใจมั้ย?”

“ไม่ได้ครับ ผมโกหกญาติคนไข้ไม่ได้”

“มึงไม่พูด มึงตาย!!” ซาโต้ตะโกนใส่หน้าหมอเป็นการขู่ หมอตัวสั่นไปด้วยความกลัว หมอจึงยอมทำตามที่ซาโต้สั่ง เขาพาซาโต้กลับไปที่ห้องพัก การ์ดเปิดประตูเข้าไปเห็นผู้หญิงที่ไม่ใช่นานะแต่เป็นซาร่า ซาโต้ยิ้มออกมาทันทีก่อนที่จะเริ่มเล่นตามแผนที่วางไว้ แต่ด้วยเหตุผลหลักคือกลัวนานะเป็นอันตรายจึงไม่ได้บอกเรื่องนี้ให้เธอรู้ มันต้องแนบเนียนที่สุด จนนานะเดินเข้ามาในห้องซาโต้พยายามทำหน้านิ่ง แต่ในใจอยากลุกเข้าไปกอดด้วยความคิดถึงหรือเกิน แต่ก็ทำไม่ได้ ซาโต้ต้องฝืนใจตัวเองด่าว่านานะไป หัวใจของเขาก็เจ็บไม่น้อยเหมือนกันที่ต้องทำแบบนั้น จนนานะออกไปซาโต้ลุกเดินเข้าไปในห้องน้ำ เขาอยากตะโกนออกมาดังๆ แต่ก็ทำไม่ได้ น้ำตาของลูกผู้ชายมันไหลออกมา นานะย้ายออกจากหอซาโต้ก็ยังไม่รู้เพราะยังไม่ได้ออกจากโรงบาล เขาตามไปดูคนรักเสมอว่ากลับจากเรียนหรือยัง เขาตามไปส่งนานะขึ้นรถไฟโดยไม่ให้เธอเห็น หัวใจมันปวดร้าวเหลือเกินเห็นเขาอยู่ตรงหน้าแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จนนานะกับมิกิขึ้นรถไฟไปเขาจึงกลับ ทำแบบนี้อยู่เสมอจนตอนนี้ปัญหาหมดแล้ว เขาจะได้เจอคนรักโดยไม่ต้องหลบซ้อนอีกต่อไปแล้ว ซาโต้นอนหลับไปด้วยความหวังว่าพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาจะตามหานานะพบและได้อยู่กับเธออีกครั้ง  . . . 


_______________________________________________________________________________________

มาแล้ว!!!!!!

ขอโทษที่หายไปนาน ติดทำงานจริงๆ ไม่มีเวลาเลย

ตอนนี้ว่างแล้ว ร่างกายเกือบไม่ไหว โหมงานหนักเกือบ 3 วัน

เลยไม่ได้แต่งลงขอโทษจริงๆกลัวร่างกายตัวเองไม่ไหว

อ่านจบแล้วถ้าชอบก็อย่าลืมกดถูกใจและคอมเม้นกันไว้ด้วยน๊าขอบคุณที่เข้ามาอ่านจร๊า

by น้ำหมึกหยดเดียว


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น