มายาสีเทา

สายรหัสNC20+ค่า อาจมีติดเหรียญบ้างบางตอน💰เพื่อความอรรถรสเนอะ😉อย่าลืมไลค์👍คอมเม้น💬กดติดตามไรท์ด้วยนะ🙏ให้ดาวไรท์บ้างนะ🌟💕 👉อ่านนิยายเรื่องอื่นของไรท์จิ้มที่โปรไฟล์เลยค่ะ👈

ชื่อตอน : สืบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2560 23:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สืบ
แบบอักษร

ต่อ

แบงค์ยังคงนั่งอยู่ตรงหน้าห้องฉุกเฉิน น้ำตาลูกผู้ชายก่อนหน้าได้หายไปหลงเหลือเพียงอารมณ์นิ่ง นิ่งจนไม่มีใครมองออก 

"พี่แบงค์.."โซ่นั่งมองแบงค์อยู่นานสองนาน สังเกตอาการนิ่งของอีกคนก่อนจะเอ่ยปากเรียกเบาๆ ใบหน้านิ่งหันมามองรุ่นน้องนิ่งๆแต่ไม่ส่งเสียงใดๆ

"โซ่ว่าพี่แบงค์กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหมคะ แล้วก็นอนพักพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ เดี๋ยวโซ่กะมาร์คจะอยู่เฝ้าแยมรอหมอเอง"โซ่บอกแบงค์ยืดยาว แต่อีกคนก็นิ่งเช่นเดิม

"ไม่เป็นไรหรอก พี่ว่าโซ่กะมาร์คกลับไปนอนเถอะ พี่จะเฝ้าแยมเอง"แม้ร่างกายจะทรมานอยากพักแค่ไหน แต่ใจกลับดื้อรั้นเป็นห่วงคนตัวเล็กที่อยู่ในห้องกว้าง

"ไอ้แบงค์กูว่า.."

"มึงไปเหอะ กูเฝ้าเอง ไม่ต้องห่วง"แบงค์ว่าจบก็เดินไปผลักมาร์คให้เดินไปพร้อมกับโซ่จนทั้งสองลับสายตาไป

แบงค์กลับมาที่เดิม สายตามองเข้าไปยังห้องปลอดเชื้อด้านใน ก่อนประตูห้องฉุกเฉินจะเปิดออก

"หมอครับ แฟนผมเป็นยังไงบ้างครับ เธอปลอดภัยไหม"แบงค์พุ่งตัวเข้าไปจับที่มือหมอพร้อมกับพูดถามอาการออกมาไม่ว่างเว้นให้อีกคนตอบ

"ใจเย็นๆนะครับ กระสุนเข้าลึกมากและก็เกือบจะโดนอวัยวะสำคัญ แต่ตอนนี้หมอเอากระสุนออกให้แล้ว.."คำพูดของหมอในช่วงแรกทำให้แบงค์ใจกระตุกวูบ รู้สึกชาไปหมดไม่อยากรับรู้อะไรแล้ว น้ำตาร้อนๆมาคลอที่ดวงตาโดยอัตโนมัติ"..แต่ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ หมอจะดูอาการอีกครั้งถ้าปลอดภัยจริงๆอีกประมาณสองชั่วโมงหมอจะย้ายคนไข้ไปห้องพักปกติ ขอตัวนะครับ"หมอพูดจบก็เดินเข้าไปในห้องอีกครั้ง ขาทั้งสองข้างทรุดลงพื้นทันที น้ำตาแห่งความดีใจหรืออะไรก็ตามไหลลงมาก่อนมันจะหยดลงพื้นกระเบื้องสีขาว



ร่างบางตัวเล็กนอนซมอยู่บนเตียงที่ไม่แคบมาก โดยมีคนรักอยู่ข้างกาย ฝ่ามือเรียวข้างซ้ายมีสายน้ำเกลือฝั่งเข้าไปในเนื้อ ฝั่งขวาถูกประกบไว้ด้วยมือหนา

"ตื้นขึ้นมาคุยกับฉันเร็วๆนะ รู้ไหมว่าเวลาไม่มีเสียงแหลมๆของเธอมันทำให้ฉันรู้สึกเหงาแปลกๆ เหมือนอยู่คนเดียวยังไงไม่รู้"ฝ่ามือยกขึ้นลูบศรีษะร่างเล็กที่นอนนิ่งบนเตียง ใบหน้าซีดเซียวไร้ซึ่งสิ่งมีสี แม้แต่สีปากก็ยังซีดจนขาว

"......"แม้อีกคนจะพูดไปเท่าไหร่อีกคนก็ไม่ได้ยินเสียง ร่างที่นิ่งราวกับไม่มีวิญญาณแต่กลับมีลมหายใจมันก็ทำให้รู้สึกหดหู่ใจแปลกๆ แต่ใครจะไปรู้ว่าในขณะที่เธอหลับ ภาพที่เธอเห็น..

'หญิงชายในมุมมืดที่ถือปืน ปิดบังใบหน้าแต่สายตากลับคุ้นชิน ฉันรู้ว่าทั้งสองคนคงไม่ใช่ใครที่ไหนถ้าไม่ใช่คู่อริ สายตาที่เพ้งเล็งมายังฉันเหมือนสายตานางมาร ผู้ชายคนนั้นสายตาดุจคนหิวกระหาย' ฉันเห็นภาพนี้ตั้งแต่ล้มลง แม้ดวงตาจะปิดสิ่งที่เห็นก็ยังคงไม่ลบเลือน แบงค์จะเป็นยังไงบ้างนะ จะเจ็บไหม??


เช้าของวันต่อมา

แกร็กๆ

ประตูห้องพิเศษเปิดออกกว้าง โซ่และมาร์คเดินเข้ามาเบาๆ ในมือของมาร์คถือซองสีน้ำตาลมาด้วย

"แบงค์ ไปคุยกับกูหน่อย"แบงค์พยักหน้าเบาๆก่อนจะเดินตามมาร์คไปที่ระเบียง

"แยม แกรีบๆตื่นมานะ แกรู้ไหมฉันเหงามากไม่มีเพื่อนไปเดินช็อปปิ้ง บีมก็ไม่ว่างไปกะฉัน เพราะฉะนั้นแกรีบๆตื่น"ราวกับขำบ่น โซ่พูดออกมาดวงตาก็มองไปยังใบหน้าหวานที่เริ่มมีสีขึ้นมาเล็กน้อยจากน้ำเกลือ ฝ่ามือกุมเข้าที่มือเพื่อนสาว


"มีอะไรวะ"แบงค์เอ่ยเมื่อมาร์คเอาแต่ยืนเงียบ สายตามองไปยังทิวทัศน์ด้านนอกระเบียง

"อะนี่ กูไปขอภาพกล้องวงจรปิดมา"มาร์คยื่นซองสีน้ำตาลให้ แบงค์ค่อยๆเปิดซองออก

"สองคน?? ชายหญิง"มาร์คพยักหน้า ก่อนที่แบงค์จะดูต่อ 

คิ้วหนาขมวดเมื่อคุ้นชินกับสายตาทั้งสองคู่นี้ เหมือนเคยเห็นที่ไหนสักแห่ง 

"กูไปขอคลิปมาด้วย"มาร์คเปิดคลิปภาพเหตุการณ์เมื่อคืนให้ดู ทั้งสองสุ้มดูอยู่แล้ว ก่อนที่พวกเขาจะออกมาและแยมก็เอาตัวเข้ามาบัง แต่..

"เห้ยมาร์คมึงกรอกลับไปนิดนึงดิ่ หยุดๆๆ"ภาพรถยนต์สปอร์ตสีบรอนเงินที่คุ้นตา พร้อมกับแผ่นป้ายทะเบียน

"ช 2255 กรุงเทพฯ กูว่าเหมือนเคยเห็นในมหาลัยยังไงไม่รู้ว่ะ"แบงค์เอ่ยขึ้นเมื่อเขาขยายดูแผ่นป้ายทะเบียนรถ

"เหมือนกูเลยว่ะ"


"แยม!!"โซ่ร้องออกมาเสียงดัง จนอีกสองคนคนได้ยินแบงค์รีบเปิดประตูและวิ่งเข้าไปทันที

"มีอะไรโซ่"แบงค์รีบถามเมื่อเห็นสีหน้าของโซ่

"เลือดค่ะ แยมเลือดออก"แบงค์รีบวิ่งไปดูก่อนจะกดออดเรียกหมอ

"มีอะไรครับ"หมอเอ่ยถาม

"หมอครับ แฟนผมเลือดออก"หมอและพยาบาลรีบเดินเข้ามาดูก่อนจะพวกแบงค์จะเดินออกไปข้างนอก


"ทำไมแยมถึงเลือดออก"แบงค์เอ่ยถามโซ่ที่นั่งอยู่กับแยมเมื่อครู่

"คืองี้ค่ะ โซ่นั่งเฝ้าแยมอยู่แล้วสักพัก ตัวของแยมก็สะดุ้งแรงๆครั้งนึง เหมือนกลัวอะไรสักอย่างแล้วก็นิ่งไป พอโซ่จัดผ้าห่มให้ก็เลยเห็นว่าเลือดออก"โซ่อธิบายไปด้วยมองไปด้วยขนหมอออกมา

"ไม่มีอะไรหรอกครับ อาจจะเป็นเลือดที่คลั่งไหลออกมา ตอนนี้หมอเปลี่ยนผ้าให้ใหม่แล้ว"หมอบอกจบก็เดินไปพร้อมกับพยาบาล



"ตอนนี้ก็จัดการได้หนึ่ง ไม่รู้ว่าตายหรือไม่ตายแต่สะใจชมัดเลย"เสียงหญิงสาวเอ่ยออกมา พร้อมกับฉีกยิ้มร้ายกาจออกมา

"แต่ไอ้แบงค์มันยังอยู่ ยังไงฉันก็ต้องทำให้มันเจ็บ ตอนนี้เจ็บใจแต่อีกไม่นานก็จะต้องเจ็บตัวไปตามๆกัน ฮ่าๆๆๆ"เสียงหัวเราะเยาะดังลั่น

ตริ๊ง!!

เสียงแก้วไวน์สองแก้วกระทบหากัน

"แด่ความสะใจ"หญิงสาวพูดก่อนจะกระดกแก้วไวน์ขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว



วันนี้แบงค์มามหาลัยบ้าง แต่ไม่ได้เข้าเรียนเพราะไม่มีเรียน เค้าปักหลักอยู่ที่ทางเข้าของมหาลัย ส่วนมาร์คอยู่แถวๆทางออกให้โซ่เป็นคนเฝ้าแยมอยู่โรงพยาบาล

"เห็นบ้างปะวะไอ้มาร์ค"แบงค์โทรหามาร์คและเพื่อนๆเป็นระยะ

"ไม่เลยว่ะ มึงอะ"

"พอๆกัน"

ตึก ตึก ตึก

"เชี้ยแบงค์ แฮ่กๆๆ"เจสันตะโกนเรียกแบงค์เสียงดัง

"มีไรวะ"

"คืองี้ พวกกูเจอรถสปอร์ตที่มึงบอกและ อยู่ใกล้ตึกบริหารว่ะ"คริสเอ่ยบอกน้ำเสียงหอบ"..ตอนนี้กูให้ไอ้เจมส์เฝ้าอยู่"

มาร์ควิ่งมาหาแบงค์ด้วยความเร็ว เพราะเขาได้ยินทั้งหมดที่คุยกันและก็พากันมุ่งหน้าไปที่ที่เจมส์เฝ้า


"กว่าจะมาไอ้สัส กูรอตั้งนาน"พอทุกคนมาถึงชายเจมส์ก็ด่าเบาๆไปหนึ่งดอกงามๆ

"เนี่ย รถที่มึงส่งให้พวกกู แม่งคันเดียวกันเป๊ะ"เสียงเจสันเอ่ยบอกพร้อมกับเปิดภาพที่มาร์คแคปแล้วส่งมาให้

"จริงด้วยว่ะ"มาร์คพูดแล้วมอง

"เชี้ย!! พวกมึงๆ"คริสสบถออกมาเบาๆ พร้อมกับสกิดเพื่อนๆให้หันไปดู

ชายร่างสูงในเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงสแล็กสีดำกำลังก้าวเท้ามาทางรถสปอร์ตคันนั้น

แว๊กๆ!!

เสียงการแจ้งเตือนเปิดประตูรถดังขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาเผยให้เห็นเจ้าของรถสปอร์ต ใบหน้าแบงค์โกรธจัด เส้นเลือดปูดขึ้นจนเห็นได้ชัด

"ไอ้สัสเอ๊ย!!"เจมส์สบถออกมาเมื่อเห็นใบหน้าของเจ้าของรถ

"ไอ้เหี้ย!!"แบงค์ด่าออกมาและกำลังจะลุกเดินออกไปแต่มาร์คจับไว้ก่อน

"มึงปล่อยกูดิ กูจะไปฆ่ามัน โธ่เว้ย!!"รถสปอร์ตคันหรูขับผ่านหน้าของแบงค์ไปด้วยความเร็ว

"เชี้ยแบงค์ มึงใจเย็นๆก่อน"

"มึงอย่าห้ามกูได้ไหม มึงเห็นไหมว่าไอ้สัสนั่นเป็นคนยิงแยมอะ"แบงค์เอ่ยออกมาเสียงดังด้วยอารมณ์ครุกรุ่น

"กูไม่ได้จะห้าม แต่งานนี้มึงทำคนเดียวไม่ได้ พวกกูจะช่วยมึงเอง"มาร์คเอ่ยบอกพร้อมกับจ้องมองหน้าแบงค์"..แต่มันเหลืออีกคน กูพอจะเดาออกว่าเป็นใคร"

"กูรู้แล้ว แม่งไม่มีใครที่จะเข้าคู่กันได้นอกจากนี้แล้ว"แบงค์เอ่ยน้ำเสียงฉุนก่อนจะสงบลง

ทุกคนมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมคนบาดเจ็บที่นอนซมไม่รู้ฟื้นรึยัง


ก๊อกๆ

"เชิญค่ะ"เสียงใสๆในห้องเอ่ยอนุญาติก่อนผู้ชายทั้งห้าจะเดินเข้าไป

"ยังไม่ฟื้นหรือพึ่งหลับอะโซ่"เจมส์เอ่ยถาม

"ยังไม่ฟื้นเลยค่ะ เมื่อกี๊หมอเข้ามาเช็คบอกว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว ตอนนี้ร่างกายของแยมคงต้องการพักผ่อนเลยยังไม่ฟื้นน่ะค่ะ"เจมส์และทุกคนพยักหน้าเบาๆ

"มึงจะเอาไงต่อวะแบงค์"คริสเอ่ยถามแบงค์ไม่ดังมากแต่ทุกคนก็ได้ยิน

"รู้แล้วหรอคะว่าใครยิง"เจสันพยักหน้าให้โซ่เบาๆ

"เล่นแม่งเลยดิ!!"แบงค์เอ่ยบอกเสียงแข็ง ดวงตาคมมองไปยังร่างบางที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง

เท้าหนาก้าวมายืนข้างๆเตียงผู้ป่วย ฝ่ามือจับที่มือเรียวของแยมก่อนจะกำมันไว้เบาๆให้อีกคนรู้ว่ามีคนอยู่กับเธอตลอดเวลา

"รีบตื่นขึ้นมานะแยม ฉันคิดถึงจะแย่แล้วนะ"จากเสียงที่แข็งแกร่งเมื่อกี๊ก็แปลเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนราวกับคุยกะเด็กน้อย

"ไม่เห็นพูดเพราะๆกับพวกกูงี้เลยวะ"เสียงเจมส์เอ่ยขึ้น

"กูไว้ใช้คุยกับเมียเว้ย"แบงค์หันมามองก่อนจะเอ่ยแกล้ง"..และก็ผู้หญิงน่ารักๆแบบแฟนพวกมึงอะ เข้าใจไหม"ผู้หญิงที่รวมวงสนทนาหันไปมองหน้ามาร์คที่คิ้วขมวด

"ตลกละไอ้สัส เดี๋ยวเหอะมึง"

"ฮ่าๆๆ กูล้อเล่น"


.


.


.

มาแล้นนนนน (รออ่านคอมเม้น)

เป็นไงกันเอ่ย พอรู้หรือเดาออกรึยังว่าใครเป็นคนทำร้ายน้องแยมของพี่แบงค์ได้ลงคอ แต่จะเป็นคนที่เดากันไว้ในใจรึเปล่าอยากรู้รออ่านเลยค่าาา

ไลค์ คอมเม้น กดติดตามไรท์ด้วยนะ กดดาวด้วยเน้อ

หากเขียนผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยนะคะ

✔ปล.ขออภัยที่ใช้คำไม่สุภาพด้วยจ้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น