Hunter13

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : I'm Seaver Taylor.

คำค้น : อินทรีย์ ทะเล Yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 260

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2560 20:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
I'm Seaver Taylor.
แบบอักษร


“มากันครบแล้วใช่ไหม? จะได้แนะนำนักเรียนแลกเปลี่ยนให้รู้จักทีเดียว เอ้า! แนะนำตัวหน่อย ชื่ออะไร มาจากไหน”

“ผมชื่อ Seaver Izzet Taylor (ซีเวอร์ อิซเซธ เทย์เลอร์) เรียกว่า ทะเล ก็ได้ เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจาก วิทยาลัยดนตรีและศิลปกรรมศาสตร์ เชียงใหม่ ปี1ครับ”

“ชื่อจริงฝรั่งจ๋าเลยนะ แล้วทำไมชื่อเล่นถึงไทยนักล่ะ”

“เพราะชื่อจริงผมมันเขียนด้วยคำเดียวกับคำว่าทะเลครับ ก็เลยได้ชื่อเล่นนี้มา”

            ชายนัยน์ตาฟ้าหันไปอธิบายกับชายหนุ่มรุ่นพี่ ซึ่งเป็นประธานเอกภาพยนตร์คณะนิเทศ ที่ทะเลได้มาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนด้วยนั่นเอง และในตอนนี้ก็มีนักศึกษาหลายชั้นปีที่อยู่เอกเดียวกันมารวมตัวกัน เพื่อทำความรู้จักและช่วยกันดูแลหนุ่มน้อยจากต่างแดนให้ดีที่สุด

“เกือบลืมแนะนำตัว พี่ชื่อ อังสะ เป็นประธานเอก อยู่ปี3นะ ส่วนคนที่จะเป็นพี่เลี้ยงให้เราก็...”

“ผมขอให้พี่อินทรีย์เป็นพี่เลี้ยงให้แล้วครับ”

“อินทรีย์งั้นเหรอ?”

            ร่างสูงหันกลับไปมองรุ่นน้องที่นั่งอยู่ไม่ไกลนัก ซึ่งเจ้าของดวงตาสีทองก็พยักหน้ารับน้อยๆ เพื่อยืนยันคำพูดของทะเล ทำให้อังสะนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนที่จะเริ่มพูดต่อ

“โอเค... งั้นพี่เลี้ยงของทะเลก็คืออินทรีย์ โชคดีที่อินทรีย์ไม่มีน้องรหัส ก็เลยไม่ต้องดูแลหลายคน แต่ถ้าไม่เข้าใจอะไรตรงไหน ก็ถามพวกพี่ได้ทุกคนนะ ยินดีตอบเสมอ”

“ขอบคุณครับ พี่อังสะ”

            หลังจากแจกแจงกฎระเบียบคร่าวๆ อังสะก็ปล่อยให้คนอื่นๆที่มีเรียนต่อกลับไปได้ ส่วนคนที่ไม่มีเรียน ก็ขอให้อยู่ช่วยงานของตนต่อ ซึ่งอินทรีย์ก็เป็นหนึ่งในนั้น ทะเลจึงขออยู่ด้วย เพราะยังไม่ต้องเข้าเรียนวิชาใดๆ จนกว่าจะขึ้นการศึกษาใหม่

“จะว่าไปแล้ว.... ทำไมถึงมาที่นี่เร็วกว่ากำหนดล่ะ จำได้ว่าจะมาตอนต้นเดือนพฤษภาคมไม่ใช่เหรอทะเล?”

“พอดีว่าเคลียร์ทุกอย่างเสร็จเร็วครับ ก็เลยลงมาก่อนกำหนด จะได้ทำความคุ้นเคยกับมหาลัย แล้วก็... พี่เลี้ยงด้วย”

            ทะเลทิ้งช่วงคำพูด พร้อมกับหันมองพี่เลี้ยงหนุ่มของเขา ที่กำลังวุ่นอยู่กับการหาข้อมูลให้กับอังสะ ซึ่งเป็นพี่รหัสของอินทรีย์นั่นเอง ชายหนุ่มไม่ได้หันมองคนทั้งสองที่กำลังคุยกันแม้แต่น้อย จนทะเลถามออกมาด้วยความสงสัย

“ไม่คิดว่าพี่อินทรีย์จะเป็นคนเงียบๆนะครับเนี่ย นึกว่าจะขี้เล่น ช่างพูดกว่านี้เสียอีก”

“เรื่องปกติแหละทะเล เหมือนนกที่กำลังล่าเหยื่อนั่นแหละ เวลาเพ่งสมาธิไปที่อะไร ก็จะเงียบจนนึกว่าหลับไปแล้วด้วยซ้ำ เป็นนิสัยที่ทั้งดีและไม่ดีของอินทรีย์เลยล่ะ มันดีตรงที่งานจะเสร็จเร็วมากถ้าเขาสมาธิดีๆ แต่มันแย่ตรงที่เขาจะไม่สนใจคนรอบข้างเลย”

“เลิกเอาผมมาเผาสักทีเถอะพี่อัง เอ้า! เสร็จแล้ว จะลงพื้นที่เมื่อไหร่ก็นัดแล้วกัน อีกอย่าง.... อย่าเอาผมไปเปรียบเทียบกับนกได้ไหม? ชื่อผมมันหมายถึงร่างกายกับจิตใจต่างหาก”

“เอาน่าทรีย์ มันพ้องเสียงกันนี่นา แต่เป็นนกอินทรีก็ดีนะ ล่าเหยื่อได้ทุกประเภทดี”

            อังสะพูดพลางรับงานมาจากรุ่นน้องของเขา ซึ่งเป็นข้อมูลสถานที่สำหรับการถ่ายทำสารคดีที่จะเป็นโปรเจ็คจบของอังสะนั่นเอง ดวงตาสีเข้มไล่อ่านรายละเอียดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ พร้อมกับเอื้อมมือไปขยี้เส้นผมที่เป็นลอนนุ่มของอินทรีย์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างคุ้นชิน

“ไม่ผิดหวังจริงๆที่ให้ช่วยหาข้อมูลให้ ยังเลือกที่ได้ดีเหมือนเดิม ขอบใจนะ”

“จะเป็นพระคุณกว่านี้พี่ ถ้าเลิกขยี้ผมทุกครั้งที่มีโอกาสสักที”

“ฮ่าๆๆ ก็ผมแกมันน่าขยี้เล่นนี่หว่า สีน้ำตาลเข้มเป็นลอนนิดๆ เหมือนพวก... สายไหมอะไรแบบนั้นเลย”

“ถ้าหิวก็ไปหาอะไรกินสิพี่อัง ไม่ใช่มาเล่นหัวผมแบบนี้ ขี้เกียจจัดทรงใหม่อยู่ด้วย”

            อินทรีย์ตอบกลับ พร้อมกับใช้นิ้วเรียวยาวเสยผมขึ้นน้อยๆ และจัดทรงให้เข้าที่เข้าทาง ซึ่งตอนนั้นเองที่ทะเลเอ่ยถามบางอย่างออกมา

“พวกพี่... เป็นแฟนกันเหรอ?”

“...... เหมือนเหรอ?”

            อังสะถามกลับพร้อมกับใช้แขนที่แข็งแรง รั้งต้นคอของอินทรีย์เข้ามาหาตัวเอง ทำให้ทะเลนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แม้ดวงตาสีครามของเขาจะยังจับจ้องภาพตรงหน้าอย่างไม่วางตา

“อย่าไปทำให้น้องมันเข้าใจผิดได้ไหมพี่อัง! ผมไม่อยากมีข่าวลือว่ากินพี่รหัสตัวเองหรอกนะ”

“อ้าว! ก็น้องมันสงสัย ก็แค่ถามเฉยๆว่าเหมือนเหรอ? ผิดตรงไหนวะ!”

“เออๆ ไม่ผิดก็ได้ แต่ปล่อยมือสักทีเหอะ หายใจไม่ถนัด”

            ชายหนุ่มตอบเอือมๆ พร้อมกับดันตัวเองให้หลุดออกจากอ้อมแขนนั้นเสียที ซึ่งอังสะก็ยังมิวายจะใช้มือไปขยี้ผมของอินทรีย์เล่นอีกครั้ง จนหนุ่มรุ่นน้องต้องบ่นใส่อีกรอบ เขาจึงจะยอมปล่อยมือ ซึ่งตอนนั้นเองที่มือขาวซีดของทะเล เอื้อมไปจับมือของอินทรีย์เอาไว้ พร้อมกับฉุดเขาให้ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน ทำให้อังสะและอินทรีย์ ต่างงุนงงกับการกระทำที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยนั้นของทะเลทันที

“ผมอยากเดินดูรอบๆที่นี่จัง พาผมไปหน่อยนะ พี่อินทรีย์”

“อืม... ก็ได้อยู่หรอก งานพี่เสร็จแล้วด้วย งั้นผมขอตัวก่อนนะพี่อัง แล้วเจอกันพรุ่งนี้”

“อะ... เออ แล้วเจอกันพรุ่งนี้”

            หลังจากล่ำลาเสร็จ ทะเลก็เดินจูงมืออินทรีย์ออกไปจากห้องทันที พวกเขาเดินไปตามทางเดินโดยไม่ได้พูดอะไรกันอีก ซึ่งดวงตาสีทองของอินทรีย์นั้น มองดูใบหน้าด้านข้างและมือของทะเลที่จับเขาไว้สลับไปมาอย่างไม่เข้าใจ แม้มือที่ขาวซีดจนเห็นเส้นเลือดนั้นจะเย็นเฉียบจนน่าตกใจ แต่สีหน้าของทะเลกลับดูร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะดวงตากลมสวยสีฟ้าครามที่แข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่สิ่งที่ทำให้เขาไม่เข้าใจมากที่สุด เห็นจะเป็นมือที่จับกันอยู่ไม่ยอมปล่อยนี่ต่างหาก ทั้งๆที่เพิ่งเจอกันไม่นาน แต่เขากลับปล่อยให้เด็กหนุ่มคนนี้เดินจูงมือเขาโดยที่เขาเองก็ไม่มีการขัดขืนใดๆเลย

            ทั้งสองเดินมาจนถึงบันไดหน้าทางเข้าตึกก่อนจะหยุดยืนนิ่งด้วยกันทั้งคู่ เสียงถอนหายใจดังออกมาเบาๆจากร่างของทะเล เหมือนกับเขาเพิ่งจะควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ก็มิปาน จากนั้นใบหน้าที่ดูสงบลงของชายหนุ่มก็หันกลับมาหาอินทรีย์ที่อยู่ด้านหลังเขา พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“จะเดินจูงมือแบบนี้ไปตลอดได้ไหม?”

            คำถามที่ดูเรียบง่าย แต่อินทรีย์กลับรู้สึกว่ามันตอบยากเสียเหลือเกิน ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เขาถึงไม่อยากปล่อยมือของทะเลเลย แต่เพราะด้านนอกนั้นมีคนเดินไปมาอยู่เยอะ และบางสายตาก็จ้องมายังพวกเขาด้วยเช่นกัน ทำให้อินทรีย์ต้องตอบว่าให้ปล่อยมือก่อน แต่ในขณะที่มือของพวกเขากำลังคลายออกนั้นเอง มือของร่างสูงก็กระชับแน่นขึ้นอีกครั้ง จนเจ้าของดวงตาสีฟ้าครามที่มองดูอยู่ กระตุกยิ้มมุมปากออกมา พลางถามด้วยน้ำเสียงเชิงหยอกล้อกับหนุ่มรุ่นพี่แทน

“ตกลงว่าอยากปล่อยไหมครับ? พี่อินทรีย์”

“ปะ... ปล่อยแล้วน่า จะไปกันได้หรือยัง?”

            ชายหนุ่มดึงมือออกในทันที พร้อมกับเดินนำรุ่นน้องของเขาอย่างรวดเร็ว เพื่อให้พ้นจากสายตาของคนที่ยืนมองพวกเขาอยู่ รวมทั้งแววตาที่ดูเจ้าเล่ห์คู่นั้นของทะเลด้วย จากนั้นทั้งสองก็เดินดูตามอาคารหลักๆของคณะนิเทศศาสตร์ ซึ่งขณะเดินดูตามที่ต่างๆนั้นเอง ก็มีเสียงใสๆของผู้หญิงคนหนึ่งร้องทักอินทรีย์ขึ้นมา ทำให้ทั้งสองต้องหยุดเดิน และหันไปหาเจ้าของเสียงนั้น

“พี่อินทรีย์คะ ขอถ่ายรูปหน่อยค่ะ”

“ได้สิคะ มาๆพี่ถือกล้องให้”

            ชายหนุ่มตอบรับด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม พร้อมกับยื่นมือไปรับโทรศัพท์จากหญิงสาวตัวเล็ก หน้าตาจิ้มลิ้มมาไว้ในมือ เขาใช้มืออีกข้างหนึ่งโอบไหล่หญิงสาวเอาไว้ พลางขยับเข้าไปใกล้กันและถ่ายรูปไว้2-3รูป จากนั้นอินทรีย์จึงดึงให้หญิงสาวมายืนอยู่ตรงหน้าเขา ก่อนที่ตัวอินทรีย์เองจะใช้คางเกยศีรษะของร่างเล็กเอาไว้ พร้อมกับถ่ายรูปด้วยกันอีกหลายรูปจนหญิงสาวพึงพอใจ เธอจึงขอตัวทันที

“ฮอตจังเลยนะครับ มีสาวมาขอถ่ายรูปด้วย”

“หือ? อ๋อ... ไม่ได้ฮอตอะไรหรอก นานๆจะมาสักคน”

“........ ผมว่าไม่น่าใช่นะ”

            นิ้วเรียวๆชี้ไปทางด้านหลังของรุ่นพี่ช้าๆ ซึ่งเมื่อร่างสูงหันตามไป ก็พบว่ามีผู้หญิงกลุ่มหนึ่ง กำลังตรงมาหาทั้งสอง พร้อมถือกล้องถ่ายรูปไว้ในมือกันคนละตัวอีกด้วย จากนั้นทะเลก็ยืนมองดูกลุ่มสาวๆ ผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาถ่ายรูปกับอินทรีย์เป็นว่าเล่น ทั้งถ่ายคู่บ้าง ถ่ายหมู่บ้าง ถ่ายรูปเดี่ยวๆของอินทรีย์บ้าง จนเรียวคิ้วสีอ่อนของชายหนุ่ม ขมวดเข้าหากัน และเดินฝ่าวงล้อมของเหล่าหญิงสาวเข้าไปดึงตัวของอินทรีย์ออกมา และพาเขาหายไปจากจุดนั้นทันที

"ปล่อยพี่นะครับทะเล! ทำไมทำตัวไม่น่ารักแบบนี้ล่ะ มันเสียมารยาทกับสาวๆเขานะ”

“.... ผมนึกว่าพี่ชอบผู้ชายเสียอีก ไม่คิดว่าจะทำหน้าระลื่นอยู่กับผู้หญิงพวกนั้นได้”

“พี่ไม่ชอบคนที่ไม่มีมารยาทนะครับทะเล!”

            ดวงตาสีทองมองตรงมายังหนุ่มรุ่นน้อง ด้วยแววตาที่ดุและโกรธอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เขาจะสะบัดมือออกจากของทะเลที่จะเขาไว้ และเดินวกกลับมายังกลุ่มของสาวๆ ที่ยังคงจับกลุ่มคุยกันอยู่ที่เดิม

“ขอโทษนะสาวๆ น้องพี่ทำเสียมารยาทหมดเลย อย่าไปถือสาเลยนะ คงจะหงุดหงิดเพราะเดินทางเหนื่อย”

“แต่หนูว่า... เขาหึงพี่อินทรีย์นะคะ”

“ใช่พี่! ท่าทางแบบนั้น ถ้าไม่หึงกันคงไม่ดึงพี่ไปหรอก”

“..... คิดมากนะสาวๆ เอาเป็นว่าคราวหน้า ถ้าอยากถ่ายรูปอีกเมื่อไหร่ก็บอกนะ จะบริการให้เป็นพิเศษเลย”

            อินทรีย์โน้มตัวลงมาหาสาวๆ พร้อมกับยิ้มหวานให้เป็นการขอโทษ ทำเอาเหล่าหญิงสาวเลือกที่จะเงียบและยิ้มตอบกลับไปเพียงเท่านั้น ก่อนที่พวกเธอจะขอตัวลากลับไป พร้อมๆกับรูปถ่ายที่พวกเธอแอบถ่ายระหว่างอินทรีย์และทะเลอยู่ในกล้องเหล่านั้นด้วย ลมหายใจอุ่นๆ พ่นออกมาน้อยๆจากร่างสูง ก่อนที่เขาจะเดินกลับไปหาทะเลที่ยืนกอดอกคอยเขาอยู่ที่เดิม ด้วยสีหน้าที่นิ่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“จะเดินดูที่ไหนอีกไหม? ถ้าไม่... พี่จะได้ไปส่งที่หอ”

“...... ผมขอโทษครับ ที่ทำตัวไม่น่ารักใส่พี่”

“.................”

“อย่าโกรธผมเลยนะ”

            มือซีดขาวคลายออกก่อนจะเอื้อมไปจับมือของอินทรีย์เอาไว้อย่างเบามือ ดวงตาสีครามจ้องมองตรงมายังอินทรีย์ ด้วยแววตาที่อ่อนลงซึ่งสื่อได้อย่างชัดเจนว่าเขารู้สึกผิดจริงๆ อินทรีย์ถอนหายใจออกมาน้อยๆ พลางลูบศีรษะของทะเลอย่างเอ็นดูแทนคำตอบ จากนั้นทั้งคู่ก็พากันเดินกลับมายังอาคารหลังเดิม ที่อินทรีย์จอดรถจักรยานยนต์ของตนเอาไว้

“แน่ใจนะว่าไม่ให้พี่ไปส่งที่หอ มันเป็นทางผ่านอยู่แล้ว ไม่รบกวนหรอกนะครับทะเล”

“ไม่เป็นไรจริงๆพี่อินทรีย์ แค่พี่หายโกรธก็พอแล้ว สายตาพี่น่ากลัวเหมือนนกอินทรีจริงๆเลย”

“จะว่าไปแล้ว.... พี่ยังติดใจเรื่องชื่อเราอยู่นิดๆนะ”

“ซีเวอร์... เหรอครับ?”

“นั่นก็ใช่ มันทำให้สะกิดใจนิดๆ แต่ที่ทำให้ติดใจคือ... เทย์เลอร์ พี่รู้สึกเหมือนรู้จักคนบางคนที่ใช้นามสกุลนี้ แต่ก็นะ.... พี่ดันลืมไปแล้วว่าเขาเป็นใคร”

            ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆขณะสวมหมวกกันน็อค ก่อนจะบอกลารุ่นน้องของเขาและขับรถออกไปในทันที ร่างของเด็กหนุ่มยังคงยืนมองตามหลังของชายรุ่นพี่ไปจนสุดสายตา สายลมอ่อนๆที่พัดมาปะทะผิวกาย ไม่ทำให้เขารู้สึกสะท้านเลยแม้แต่น้อย ทะเลกระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย หากแต่มันกลับเป็นรอยยิ้มที่แฝงเลศนัยบางอย่างเอาไว้ด้วย จนใบหน้าของเขาดูน่ากลัวขึ้นมาในทันที

“ฉันจะทำให้นายจำชื่อนี้ไว้จนวันตายเลยล่ะ อินทรีย์”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}