TAEHYUNGCHIE

ไรท์เป็นโรคจิตรค่ะ อ่านเม้นแล้วมีแรงอัพต่อ555 รักพี่วีโหดหื่น รักมะนาวคนcute ก็เปย์นิยายเรื่องนี้ซะเถอะค่ะ55555

ชื่อตอน : BAD : EPISODE 4 (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.1k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2560 21:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD : EPISODE 4 (100%)
แบบอักษร


VTalk.

#ย้อนกลับไปที่ร้านเหล้า


               "มึงจะไม่ช่วยน้องเขาจริงๆหรอ?"


               ไอ้เจเคถามผมที่กำลังนั้งดูประวัตินาวอยู่ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ถ้าผมจะช่วยจริงๆก็ทำได้นะแต่ไม่รู้สิ่แค่ขี้เกียจไป เธอสมควรโดนแบบนั้นแล้วนิ่จะไปช่วยทำไม? 


               "ไม่ว่ะขี้เกียจ"


               "สารเลว"


               "แต่ได้ข่าวว่ามึงยังไม่ได้อึ้บน้องเขา"


               "ก็ไช่ แต่กูไม่รีบ"ใช่ผมไม่รีบและก็ไม่ได้อยากบังคับขืนใจสักเท่าไหร่มันไม่สนุก นี่ถือว่าผมยังเมตตาเด็กอยู่นะ ถ้าผมไม่สงสารล่ะก็เธอเสร็จผมตั้งแต่ตอนแรกแล้ว


              "แล้วมึงจะให้น้องเขาผ่านมือไอ้หน้าหนูนั้นก่อนผ่านมึงหรอ? จะใช่ของต่อมันหรอ?"


               "....."



               "มึงลองคิดตามกูนะ...ถ้าสมมติมะนาวไม่ได้เป็นผู้หญิงขายตัวอย่างที่มึงกล่าวหา...ถ้าน้องยังซิง"


                 "ซิงเหี้ยไรปัญญาอ่อน คนอย่างยัยนั้นนะ..."


               "หุบปากแล้วฟังกูให้จบ"


               "....."


               "และที่น้องเขาโดนลากก็ไม่ใช่เพราะมึงรึไงที่เป็นคนตะโกนใส่ร้ายว่าน้องเขาเป็นผู้หญิงต่ำๆ มึงจะทำลายอนาคตเด็กจนๆคนนึงได้ลงคอหรอ?"


               "ใช่" ตอบออกไปแบบไม่ต้องคิดเพราะจุดประสงค์คือต้องการเห็นชีวิตคนๆนี้พังยับเยินมากที่สุด ถามว่าแค่คนตะโกนด่าต่อหน้ามันถึงกับต้องทำลายอนาคตเลยรึไง? ชีวิตคุณชายของผมไม่เคยโดนคนอื่นด่านอกจากพ่อและก็ไอ้พวกห่านี่แล้วหล่อนเป็นใครบังอาจมาชี้นิ้วด่าผม 


               เหตุผลฟังไม่ขึ้นสิ่นะ...อันที่จริงผม​ก็แค่ว่าง...เลยอยากพังชีวิตคนอื่นเล่นแก้เบื่อ


               "พนันกันไหมล่ะ?"


               "....."


                "ไปช่วยน้องเขา ถ้าน้องเขาซิง..."


               "ตามนั้น แต่ถ้าไม่ล่ะ"


               "กูจะซื้อรถคันใหม่ให้มึงเลย"


              ​"จะทำเหี้ยไรก็รีบๆเพื่อนเด็กนั้นมันตามไปช่วยแล้วแหกตาดู" ชูก้าที่นั้งเงียบอยู่นานพูดขึ้น


#กลับมาปัจจุบัน


               ผมตื่นขึ้นมาในช่วงสายขอวอีกวัน กระพริบตาถี่ๆมองแขนที่เกี่ยวกอดคนตัวเล็กเนื้อตัวนุ่มนิ่มข้างกายที่นอนสลบหลับไหล แก้มขึ้นสีเล็กน้อยเพราะพิษไข้สงสัยเมื่อคืนจะหลายยกไปหน่อย แต่ผมว่าไม่นะแค่8น้ำเอง...ก็ร่างบางอ่อยได้อ่อยดีซะเหลือเกิน อดใจไม่ไว้จริงๆอยากจับกดให้จมเตียงตลอดเวลา 


               ผมรู้ว่าที่เธอกล้าขนาดนี้เพราะยาปลุกเซ็กส์ที่ถูกผสมลงในแอลกอฮอลล์


               แต่ทำไม...ทำไมเด็กนั้น ​ซิง​เธอผ่านมือผู้ชายมานับไม่ถ้วนแล้วไม่ใช่รึไง? เธอไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้นหรอกหรอ? คำถามพวกนี้วนอยู่ในหัวผมตลอดเวลาเราทำเรื่องอย่างว่า เอากันนั้นแหละครับ...สัมผัสที่ผมได้รับไม่ได้ต่างอะไรกับการพรากความบริสุทธิ์ผู้หญิงแต่ที่แปลกคือเธอร้อนแรงกว่าทุกคนที่ผมนอนด้วย คับแน่นไปหมด เนื้อตัวก็โคตรนุ่มจับตรงไหนแม่งก็เต็มไม้เต็มมือไปหมด กลิ่นกายก็โคตรพ่อโคตรแม่หอมชวนหลงไหล ไหนจะสีหน้าแววตาที่ยั่วยวนออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ด้วยซ้ำ ชวนเล้าโลมขบกัดให้เกิดรอยแดงเป็นจ้ำๆไปทั้งตัว ร่างกายของนาวน่าหลงไหลมาก มากพอที่จะทำให้คนอย่างผมที่เวลามีอะไรกับผู้หญิงไม่เคยคิดจะเล้าโลม สามารถซุกหัวไปตามตัวเธออย่างไม่รู้จักเบื่อ


               ไม่แปลกที่พอผมประกาศกร้าวว่าเธอขายตัวก็มีแต่คนต้องการ รวมถึงผม ที่ต้องการตั้งแต่แรกเห็น 


ครืด ครืด ครืด ครืด


               "โหล! โทรมาทำเหี้ยไรไอ้เต่าเผือก"


               "กูชื่อชูก้าเต่าเผือกพ่อมึงสิ่ เดี๋ยวตบให้หัวหลุด"


               "กลัวจังเลยอ่ะพี่น้ำตาล ฮ่าๆ"


               "ลงมาหากูข้างล่าง"


               พูดเสร็จก็ตัดสายผมไปทันที ไอ้นี่มันเป็นแบบนี้แหละครับ นิ่งๆดูเข้าถึงยาก แต่ถ้ารู้จักมันจริงๆมันก็เหมือนคนทั่วไปนั่นแหละ แค่แม่งไม่พูดมากเหมือนไอ้เจเค ไม่อารมณ์ร้อนเหมือนผม ถ้าผมอยู่ที่ไหนด้วยที่ไหนด้วยกันมันตะต้องมีเรื่องบรรลัยเกิดขึ้นเสมอ อย่างเมื่อวานนี้ไง


               ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินตัวเปล่าแบบไม่มีอะไรปกปิดร่างกายกำยำสมส่วนเลยสักชิ้น ไม่อายด้วยแม้จะมีคนนอนหายใจอยู่บนเตียงก็ตาม งงใจตัวเองเหมือนกันที่ไม่ผลักไสหรือต่อว่าคนตัวเล็ก เพราะถ้าเป็นเมื่อก่อนผมตื่นมาแล้วยังเห็นพวกเธอๆอยู่ในห้องหมายความเธอต้องการเจ็บตัว แต่สำหรับคคนตัวเล็กผมกลับอยากกอดไว้แน่นๆไม่ให้ไปไหนเลยด้วยซ้ำ


               "เป็นเหี้ยไรของกูว่ะเนี่ย"


               พูดกับตัวเองขยี้ผมแรงๆแล้วเดินมาหยุดที่ตู้เสื้อ ผมเลือกที่จะใส่กางเกงขายาวตัวเดียวแล้วตามทับด้วยชุดคลุมเป็นอันพอ เห็นรอยขีดข่วนตามลำตัวก็อดนึกถึงเรื่องเมื่อคืนไม่ได้อยากกับไปฟัดให้จบเตียง **คนเหี้ยไรแม่งเอามันชิบหาย...**อยากจับกดให้แม่งจนเดินไม่ได้ แต่ผมไม่กล้าทำไงไม่รู้เหมือนกันคนตัวเล็กเพิ่งรบกันมาเมื่อคืนเองตรงนั่นต้องเจ็บมากแน่ๆถ้าผมจะกระแทกเข้าไปอีก เดี๋ยวเดินไม้ไปอีก

               "เอ้ะ! แล้วทำไมกูต้องเป็นห่วง" 


                สบถออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะเดินออกจากห้องมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด! หงุดหงิดตัวเองนี่แหละ มึง้ป็นเหี้ยอะไรของมึงไอ้วี มึงมีอะไรกับเขาแค่คืนเดียวมึงหลงขนาดนี้เลยหรอ? อย่าลืมนะไอ้สัสว่ามึงจะต้องทำลายชีวิตเขาไม่ไช่ไปหลงดขาไอ้โง่


               ลิฟต์ลงมาถึงฉันล่างสุด ผมเดินสาวเท้าด้วยความเร็วช้ากว่าปกติไม่เร่งรีบกะว่าจะยั่วโมโหเพื่อนตัวเองให้แม่งสติแตกเล่นสักหน่อยแกล้งสายสัก2-3นาที เพราะมันไม่ชอบคนไม่ตรงเวลา


               เป็นไปตามคาดเมื่อคนตัวขาวนั้งทับกระโปรงรถตัวเอง กอดอกสีหน้าและสายตาบ่งบอกขัดเจนว่ากำลังโมโหแทบจะพ่นไฟ จนคนอื่นไม่กล้าแม้แต่ที่จะสบตา 


             "มาแล้วครับเพื่อนเต่า"


               "เต่าเหี้ยอะไร!? เก็บปากไว้แดกหญ้าเถอะ! มึงช้าไป3นาที42วินาที"


               "บ่นอะไรหนักหนาเอาส้นตีนกูอุดปากไว้ดีมั้ย?"


               "มาสิ่!!"


                ​"ชะ...ชูก้า"

                น้ำเสียงใสติดสั่นเรียกชื่อเพื่อนเต่าของผม แม้จะไม่ได้ดังมากแต่ก็สามารถทำให้มันหยุดที่จะไฟว้กับผมแล้วกันไปสนใจผู้หญิงน่าตาจิ้มลิ่มคนนั้นแทน


               "ลงมาทำไมบอกให้รอในรถทำไม่ได้หรอ? แดดก็แรงแล้วยังจะลงมาอีก"


               "กะ...ก็แค่เป็นห่วงเห็นนายมานานแล้ว กลัวนายจะลืมวะ..."


              "กลับไปรอที่รถ"


              เพียงแค่เอ่ยปากสั่งผู้หญิงคนนั้นก็ยอมทำตามแต่ว่าง่าย มันกันกลับมามองที่ผมก่อนจะยื่นซองสีน้ำตาลซองแรกมาให้ผม สีหน้าและแววตาเปลี่ยนไปในทันที เดี๋ยวนะ! เมื่อกี๊มึงจะแดกหัวกูอยู่เลย


               "กูตามอารมณ์มึงไม่ทันจริงๆว่ะก้า"


               "เพราะกูหล่อ" -_-^ จ้ะ!


               "5คนแรกเป็นรายชื่อคนที่จะขอเข้าทำงานในวงการ ส่วนที่เหลือคือคนที่น่างสัยว่าจะเป็นหนอนบ่อนไส้"


               "ขอบใจ ว่าแต่อีกซิงในมือมึงคืออะไร รีบๆพูดกูจะขึ้นห้องไป...เอ่อ ไปไปออกำลังกาย" มันปาซองสีน้ำตาลมาให้ผมเหลือบตามองตามร่างกายของผมเรียบร้อยแล้วตระตุกยิ้มมุมปากตามด้วยตำพูดกวนส้นตีน


               "หรอ? เด็กนั้นคงร้อนแรงมากเลยสิ่นะ ตามตัวมึงนี่มีแต่รอยข่วน"


               "มันชิบหาย เหี้ยเอ้ยพูดแล้วก็อยากกลับไปกดต่อ...กูไปล่ะ"


               ​"มึงหลงเด็กแล้วไอ้โง่"

               พูดเสร็จก็เดินออกไปเลย เป็นเหี้ยอะไร แต่ผมก็ไม่ได้สนอ่ะ ตาเหลือบไปเห็นร้านขายโจ๊กพอดี 


               ซื้อไปฝากนาวดีมั้ยวะ...



               "เออ ซื้อก็ซื้อ ป้า เอาธรรมดา1พิเศษ1ใส่ไข่ด้วยสองถุงเลย"


               เมื่อเสร็จผมก็ควานหากระเป๋าไม่เจอ แต่โชคดีหน่อยมีตังในกระเป๋ากางเกงตัวนี้พอดี2พันเลยให้แม่งไว้พันนึงแล้วเดินไปที่เค้าเตอร์คอนโดทันทีเพราะแม่งร้อนขี้เกียจรอตังทอนด้วย ร้อน!

(ต่อ)



               ฉันค่อยๆยันตัวลุกจากที่นอนนุ่มนิ่มด้วยความรู้สึกเพลีย ความเจ็บปวดตรงจุดๆนั้นเข้าเล่นงานทันที มันเจ็บ เจ็บมากๆ ปวดระบมไปทั่วร่างกาย ปวดหั วรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นไข้ ฉันจำได้ดีว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น ฉันทำบ้าอะไรลงไป...


               สองเขียนเรียวคว้าผ้าห่มผืนหนาเข้ามาปกปิดร่างกายทันทีเมื่อรู้ว่าตัวเองเปลือยปล่าว รอยจุดเล็กๆสีแดงสดตรงกลางเตียงเป็นสิ่งย้ำเตือนอย่างดีว่าฉันเสียมันไปแล้ว น้ำตาไหลล้นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่ได้โกรธ ฉันไม่โกรธวีเลยด้วยซ้ำเขาไม่ผิด  แต่เกลียดตัวเอง เกลียดที่ยอมให้ผู้ชายที่เพิ่งรู้จักไม่ถึงวันเข้ามาพรากความบริสุทธิ์ไปโดยที่ฉันไม่คัดค้านเลยสักนิด ร้องไห้ที่ไม่อาจอดทนและต่อต้านความต้องการของตัวเองได้


                ฉันเป็นคนขอให้วีช่วยเพราะงั้นฉันจะไม่ด่า ไม่โวยวายใส่เขา ไม่เรียกร้องให้รับผิดชอบอะไรทั้งนั้น 



                ฉันพยายามลากสังขารตัวเองไปที่ห้องน้ำ ยืนมองตัวเองที่ไร้ซึ่งอาภรณ์ใดผ่านกระจกด้วยขาที่สั่นเทาเพราะจ็บที่จุดอ่อนไหว รอยแดงช้ำสีกุหลาบที่เต็มต้นคอรามมาถึงหน้าท้องแบนเรียบ จู่ๆน้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้งพยายามล้างมันออกแต่มันกลับเพิ่มรอยช้ำให้เป็นสีม่วง ตอกย้ำซ้ำๆว่าตัวเองทำอะไรลงไป สกปรกร่างกายฉันสกปรกเหลือเกิน 


               ร่างกายช้ำระบมที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าห่มหนามองหาเสื้อผ้าของตนแต่กลับไม่พบเลยสักชิ้น แถมโทรศัพท์ก็ไม่รู้ไปอยู่ไหน! มะ...ไม่นะ หายหรอ นั้นมันโทรศัพท์เครื่องแรกและเครื่องเดียวในชีวิตเลยนะถึงจะไม่ใช่iphone แต่มันก็ถือว่าแพงมากๆสำหรับฉัน ถ้าหายไปไม่มีปัญญาซื้อใหม่แน่ๆ แล้วจะติดต่อเพื่อนยังไง เพื่อน...มิน  มินถูกจับตัวไป! แล้วนี่ฉันปล่อยให้เพื่อนตัวเองโดนชุดไปแต่กลับมานอนมีอะไรกลับผู้ชายนะหรอ!? ฉันมันเป็นเพื่อนที่โคตรเลว


               "มึงอยู่ไหนว่ะมิน ฮึก! "


               ร่างบางทรุดตัวลงที่โซฟาแพงกลางห้องหลังจากวนหาโทรศัพท์ตัวเองเป็นพักเนื่องจากเป็นห่วงเพื่อนคนเดียวในชีวิต ตอนนี้ฉันขอเพียงได้นินเพียงมัน ขอเพียงได้รู้ว่ามันอยู่ไหน ปลอดภัยรึป่าว อยากพาตัวเองออกไปตามหามันใจจะขาดแต่ไม่มีแรงเลยสักนิด


               ฉันนั่งกุมขมับปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเพราะความเป็นห่วง มึงจะเป็นอะไรมั้ยมิน มึงอยู่ไหน มาตามกูกลับบ้านที มาด่ากูที


แกร่ก~


               ร่างสูงปรากฏตัวอีกครั้ง รู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาสะดื้อๆ ฉันหันหน้าหลบมุดตัวลงที่ผ้าห่มเหมือนตัวอยู่ในกระดอง 


               "ตื่นได้แล้วหรอ?"


               ถามเสียงเรียบไร้โทนพร้อมกับเดินมานั้งข้างๆ ด้วยสัญชาตญาณเขยิบตัวถอยหนีอีกฝ่ายทันทีเมื่ออีกฝ่ายเริ่มเข้าหา ฉันไม่อยากเข้าใกล้เขา ยังไม่พร้อม ฉันไม่ตอบคำถามแต่พยายามกลั้นน้ำตาเอาไหว ฉันไม่มีอารมณ์มาคุยกับเขาตอนนี้


               "ร้องไห้ทำไมไม่พอใจที่เมื่อคืนมีอะไรกับฉัน?"


               "หยุดพูดเรื่องเมื่อคืน เดี๋ยวนี้"


               "รับไม่ได้? อะไรกันมีฉันเป็นผัวมันก็ไม่ได้แย่หรอกนะ"


               "บอกว่าให้หยุดไง!!"


               ฉันตวาดออกไปอย่างเหลืออด จะตอกย้ำทำไมหนักหนา จะซ้ำเติมเพื่ออะไร 


               "เหอะ! ทำเป็นร้องไห้เมื่อคืนเป็นคนบอกให้ฉัน'เอา'แท้ๆ อย่าสำออยมากได้มั้ย มันไม่ได้น่าสงสารหรอกนะ"


               "...!!..."


               "จะเรียกร้องความสนใจไปทำไม อยากได้เท่าไหร่ก็พูดมาสิ่ ค่าตัวธะ.."


เพี๊ยะ!!!


               ฝ่ามือน้อยๆเหวี่ยงใบกระทบใบหน้าหล่อไร้ที่ติเต็มแรงเมื่อความอดทนมันมาถึงที่สิ้นสุด! 


               "ฉันไม่ได้ร้องไห้เพราะเรื่องเมื่อคืน...

               เลิกดูถูกคนอื่นสักทีได้มั้ยวี มันน่ารังเกียจ ยิ่งนายใช้คำพูดถากถางเท่าไหร่ฉันก็ยิ่งรู้สึกขยะแขยงนาย!

               และอีกอย่างการที่มีนายเป็นผัวมันโคตรเป็นที่เรื่องแย่ที่สุดในชีวิตฉัน!!"


หมับ! ตุ้บ!


               ทันทีที่พูดจบร่างเล็กก็ถูกฉุดลงไปที่โซฟาตามด้วยลำตัวของคนตัวสูงที่ขึ้นคร่อมไว้ด้วยความเร็ว ข้อมือถูกทั้งสองข้างตรึงใว้บนหัวด้วยมือข้างเดียวของวี คนข้างบนมองฉันด้วยสายตาไหวหวูบ แต่ก็เพียงแค่เสียววินาทีเท่านั้นก่อนจะกลับมาเป็นสายตาที่เย็นชาและว่างปล่าวเหมือนที่เดิมอีกครั้ง


               "อะ...ออกไปนะ นายไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน!"


               "ไม่สิทธิ์?  หึ!  แล้วเมื่อคืนเรียกว่าอะไร?  แก้คันงั้นหรอ!!"


               "ใช่!! นายมันก็แค่ที่ระบายอารมณ์กามของฉันเท่านั้นแหละ!"


               "...!!..."


               แรงบีบที่ข้อมือทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อคำพูดประโยคนั้นหลุดออกจากปากฉัน คนตัวสูงบนร่างตัวสั่นเทิ้ม เส้นเลือดบูดที่ขึ้นจนเห็นได้ชัดบริเวณลำคอราวกับว่ามันจะแตกให้ได้ วายตาแข็งกร้าวไร้ความรู้สึกทำเอาฉันผวา ความรู้สึกกลัวถาโถมเข้ามาอย่างห้ามไม่ได้เมื่อเห็นวีเป็นแบบนี้ เหมือนปีสาจที่พร้อมจะชีกคนให้ตายได้โดยไม่รู้สึก


               "วะ...วี คือ คือ"


ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!


               "ไอ้วีโว้ย!!  เปิดประตูให้กูดิ้!!"


               เสียงผู้ชายน่าห้องที่กำลังตะโกนให้วีไปเปิดประตูเบี่ยงเบนความสนใจจากฉันไปที่นั้น วีหันไปมองก่อนจะหันกลับมาสบตากับฉันอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปเป็นใบหน้าโรคจิตรแทน!


               "ไปใส่เสื้อผ้าซะคนดีมันอยู่ตรงเค้าเตอร์ฉันให้แม่บ้านเอาไปซักให้แล้วนะ..."


               รอยยิ้มโรคจิตรที่เขาเป็นคนส่งมาทำเอาฉันขนลุกซู่ตัวแข็งทื่อ เขามันน่ากลัว! อันตราย! ไม่ต่างอะไรกับซาตานในร่างคนด้วยซ้ำ โหดร้าย! ป่าเถื่อน! แถมยังแฝงไปด้วยความโรคจิตร


               "แต่งตัวเสร็จแล้วก็ออกมาหาด้วย"

               ฉันรีบคว้าผ้าห่มไว้ วิ่งไปหยิบเสื้อผ้าแล้วรีบเข้าห้องทันทีเมื่อเขาปล่อยให้ฉันเป็นอิสระ


               สองขาก้าวออกมาจากห้องนอนหลังจากทำใจอยู่เป็นพักที่ตะต้องเจอกับคนบ้าอารมณ์ไม่คงทีาเหมือนคนเป็นไบโพล่าอย่าง'วี'อีกครั้ง

                แต่ขาก็ต้องหยุดชงักสมองหยุดสั่งการไปชั่วขณะ ความรู้สึกผิดประดังประดาเข้ามาเมื่อประมวณภาพตรงหน้าเป็นผู้ชายที่ฉันคุ้ยเคยดีนอนสลบตรงหน้าหายใจเข้าออกช้าๆราวกับจะขาดใจตายเนื้อตัวมีแต่รอยช้ำ แผลคิ้วที่แตกยังมีเลือดสดๆไหลออกมาบ่งบอกชัดเจนว่าผู้ชายคนนี้เพิ่งถูกซ้อมาหมาดๆ แม้คนตรงหน้าจะถูกปิดปากด้วยผ้าแต่ก็ไม่ได้ทำให้ฉันจำผู้ชายคนนี้ไม่ได้


               "มิน!!.."


               ฉันรีบวิ่งไปหาผู้เป็นเพื่อนทันทีเมื่อเห็นสภาพร่างกายที่ย่ำแย่ไม่ต่างจากศพ แต่ทว่ามือยังไม่ทันได้สัมผัสก็ถูกผู้ชายสองคนกระชากออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว น้ำตาไหลพรากซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นคนั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ของวันนี้ ร่างกายไม่มีแรง ฉันพยายามดิ้นสุดชีวิตเพื่อให้หลุดออกจากการเกาะกุมนี่  มันสองคนเป็นใคร! แล้วเข้ามาในห้องวีได้ไง แล้ววีอยู่ไหน!


               ไม่ทันที่จะได้เอ่ยปากเรียก เขาก็ออกมาจากอีกมุมห้องพร้อมกับเจเค


               "วี...ช่วยด้วย ฮือๆ ช่วยมินด้วย มันจะตายแล้ว ฮึก! "


               "ไม่ห่วงตัวเองหน่อยหรอ?"

               ตอบกลับมาน้ำเสียงนิ่งเรียบราวกับไม่ทุกข์ร้อนอะไรกับคำขอให้ช่วยเพื่อนเจ็บเจียนจะตายของฉัน เขาคิดจะทำอะไร แล้วทำไม่ไล่สองคนนี้ออกจากห้องใช้ความคิดอยู่สักพักกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าจนได้คำตอบในที่สุด 


               "นะ...นายต้องการอะไร ไปยุ่งกับไอ้มินทำไม ตะ ต้องการอะไรจากมัน"


               "ฉัน? ม่ายๆ ฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากเพื่อนของเธอเลยสักนิด"


              "....."


               "แค่ให้เป็นขอแลกเปลี่ยน เฮ้ย! ปลุกให้มันตื่นดิ!"


               ร่างสูงตะโกนสั่งก่อนทีาตะเจอกับลูกน้อวคนนึงใช้ขาเตะลงไปที่กลางลำตัวของไอ้มินจนมัยสำลักเลือดตัวเองจนตื่น เมื่อเห็นแบบนั่นฉันถึงกับน้ำตาไหลพยายามดิ้นสุดแรงเพื่อจะไปหาคนเป็นเพื่อนที่อยู่แค่ตรงหน้าแต่ไม่สามารถคว้าไว้ได้เลย


               "มิน!! ฮึก! มิน! เจ็บตรงไหยรึป่าว"


                "กูไม่เป็นไร รีบหนีไปสิ่ ไม่ต้องห่วงกู"


               "หนี? หนะ...หนีทำไม"


               เสียงตบมือจากพี่เจเคดังขึ้นทำให้ฉันให้ความสนใจกับเจเคแทน เจเคมองสองคนข้างหลังฉันก่อนมี่พวกมันจะปล่อยแขนฉัน เท่านั้นแหละ ฉันรีบกระโจนไปหามินทันที พยายามเกะเชือกที่มัดข้อมือของมันออกแต่ก็ไม่เป็นผล


                "ทำไมไม่หนีห้ะอีเหี้ย! กูบอกให้มึงรีบไปไง อึก!"


               "หนีทำไม ฮึก! ให้กูทิ้งมึงกูทำไม่ได้หรอกนะ พวกมันซ้อมมึงใช่มั้ย มันทำร้ายมึงใช่มั้นมิน บอกกูสิ่!"


               "มึงต้องหนี ออกไปเดี๋ยวนี้!!"


               "เฮ้ย! ไปเอาตัวพวกมันแนกออกจากกัน"


               สิ้นเสียงคำสั่งของมีไอ้มินก็ถูกลากออกไปอีกห้องพร้อมเจเคเหลือเพียงแค่ฉันกับวีแค่สองคนเท่านั้น


               "ฮือๆ นายต้องการอะไร ฮึก บอกมาสิ่! ทำร้ายเพื่อนฉันทำไม!!"


               "ชู่วววว ไม่ร้องสิ่คะคนเก่งไม่สวยเลยนะ" วีพูดพร้อมดับใช้นิ้วปาดน้ำตาที่แก้มของฉัน 


ปึก!


               "อย่าเอามือสกปรกๆของนายมาแตะต้องตัวฉัน!"


               วีเพียงแค่ยิ้มตาหยีมาให้ฉันราวกับว่าเรื่องที่เขาซ้อมเพื่อนฉันมันเป็นเรื่องปกติงั้นแหละ


               ​"นายต้องการอะไรจากฉันวี...ทำไมต้องทำร้ายเพื่อนฉัน!"

               ​"ก็ถ้าไม่ทำเธอจะยอมตกลงในข้อเสนอของฉันหรอ?"

               ​"ขะ...ข้อเสนออะไร"




 อ่าวววววทำไมจู่ๆกลับมาทะเลาะกันเฉยเลยอ่ะ ไหนแกบอกแกหลงเขาไงอีพี่วี! แล้วแกไปรุนแรงกับมะนาวทำม่ายยยย!!!


สกิลปากเสียกับการดูถูกคนไม่ลดลงจริงๆหรอวีTT แล้วยังไปทำร้ายมินอีก ไอ้คนนิสัยไม่ดีนายต้องการอะไร!! 

+อินค่ะแต่งไปอนไป5555)



เม้นให้หน่อยเพราะไรท์เตอร์ทุกคนล้วนอยากได้มากที่สุด คือมันมีกำลังใจจะอัพต่อจริงๆนะ แค่คำว่า รอๆ มันก็มีความหมายอ่ะ อย่างน้อยก็ยังมีคนสนใจในนิยายกากๆของเรา 

ฉะนั้นวอนเม้นซะเหอะเม้นซะ555







แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น