น้ำหมึกหยดเดียว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 8 รักจอมปลอม

ชื่อตอน : บทที่ 8 รักจอมปลอม

คำค้น : มาเฟียกับ หมอ หน้าหวาน *-*

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.9k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2560 17:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 รักจอมปลอม
แบบอักษร

​ 

มิกิรีบเดินทางจากหอพักของตัวเองมาที่มหาลัยเพื่อมาดูเพื่อนของตัวเองว่าเป็นอะไรกันแน่ถึงร้องไห้ มิกิเดินตรงเข้าไปหาเพื่อนรักที่นั่งหันหลังให้กับเธอ พร้อมกับเสียงสะอื้นที่ดังออกมาเล็กน้อยจากผู้หญิงแกร่งอย่างนานะ

มิกินั่งลงข้างๆเพื่อนมือของเธอโอบไหลของเพื่อนสาวที่กำลังเสียใจอยู่ด้วยความเป็นห่วง “เป็นอะไรนานะ”  เสียงของเพื่อนสาว ที่พึ่งสุดท้ายของหัวใจนานะมาถึง เธอหันไปกอดมิกิทันที

“ . . . ”  ไม่มีเสียงอื่นใดนอกจากเสียงร้องไห้ของหญิงสาว มิกิทำอะไรไม่ได้เลยปล่อยให้เพื่อนร้องไห้ไปก่อน ร้องให้พอแล้วเดียวนานะคงพร้อมที่จะเล่าเรื่องให้เธอฟัง

นานะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตา ดวงตาที่เคยสวยใสแต่ตอนนี้มันกลายเป็นสีแดง เพราะร้องไห้หนักเกินไป มิกิใช้มือของเธอเช็ดหยดน้ำตาที่ไหลออกมาให้เพื่อน

“พร้อมจะพูดหรือยัง”  มิกิกอดนานะไว้แน่น เธอไม่ชอบความรู้สึกนี้เลยเพื่อนของเธอเหมือนคนไร้สติเอามากๆ เธอช่วยอะไรเพื่อนของเธอไม่ได้เลย จนนานะมีอาการดีขึ้น เริ่มหยุดร้องไห้แล้ว

นานะหันมาสบตากับมิกิ “กูผิดอะไรวะมิกิ กูผิดอะไร!” เสียงพูดที่เต็มไปด้วยความเสียใจและผิดหวังในตัวของซาโต้เอามากๆจนนานะไม่อยากอยู่แล้วบนโลกใบนี้มันกว้างเกินไป แต่จะให้มาฆ่าตัวตายนานะเธอคงไม่คิดทำเรื่องบ้าๆแบบนั้นแน่นอน (ทุกคนถ้าเสียใจให้นึกถึงพ่อแม่และครอบครัวไว้นะผู้ชายคนเดียว มากำหนดชีวิตของเราไม่ได้ อย่าเสียใจจนฆ่าตัวตายละมีแต่คนโง่เท่านั้นที่ทำ *-*)

“ไม่ผิด มึงไม่ผิด” มิกิยังไม่รู้เรื่องอะไรคงได้แต่ปลอบนานะไปเรื่อยๆเท่านั้น

“มึงจะบอกกูได้หรือยังว่าเป็นอะไร”

“มันจบแล้วมึง มันจบแล้ว ฮือๆๆๆ” นานะกอดมิกิจนแน่นน้ำตาไหลออกมาเต็มไหล่ของมิกิ

“ไม่เป็นไร เดินหน้าต่อไปมึงต้องหยุดร้องไห้ได้แล้วนะ หยุดเศร้าสักทีมึงต้องเข็มแข็งให้เขาเห็นว่าไม่มีเขามึงก็อยู่ได้ มึงต้องทำได้”  มิกิปลอบเพื่อนจนเย็น เธอไม่อยากปล่อยนานะไว้คนเดียวจึงไปเก็บเสื้อผ้าของนานะไปที่ห้องเธอ เธออยากให้นานะไปอยู่กับเธอ มิกิจะได้ช่วยเหลือนานะได้สะดวก นานะก็ทำตามไปเก็บเสื้อผ้าเตรียมไปอยู่ที่ห้องของมิกิ ซึ่งไกลจากมหาลัยพอตัว ต้องนั่งรถไฟเกือบ 30 นาที

สองสาวช่วยกันจัดเสื้อผ้าเข้าตู้ให้เรียบร้อย มิกิ พานานะไปทานข้าวก่อนที่จะกลับมาอ่านหนังสือแล้วเตรียมเข้านอน

ซาโต้ออกจากโรงพยาบาลโดยมีลูกน้องมารับ พร้อมกับซาร่า ลูกน้องหลายคนมองหานายหญิงของพวกเขา แต่ไม่พบกับเห็นแต่ผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ขึ้นรถมาพร้อมกับเจ้านาย ซาโต้ ซาร่าเดินเข้าไปในบ่อน

“พี่ๆ  นายหญิงไปไหน”  การ์ดเฝ้าประตูถามกับคนติดตามของซาโต้ที่เดินตามหลังมาด้วยความสงสัย

“กูก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะเหตุใดนายใหญ่ถึงไล่นายหญิงไป” การ์ดในบ่อยต่างมองซาร่าในฐานะผู้หญิงทั่วไป ไม่มีใครมาแทนนายหญิงของพวกเขาได้

ส่วนซาร่าเมื่อเธอเข้ามาเป็นนายหญิงของแก๊งแล้ว เธอก็วางอำนาจในแก๊งของซาโต้ทันทีไปไหนมาไหนก็ต้องมีการ์ดตามอย่างน้อย 2 คน จะพูดดีกับลูกน้องก็ต่อเมื่ออยู่ต่อหน้าซาโต้แต่ลับหลัง จิกหัวใช้ลูกน้องของซาโต้เหมือนกับทาส ท่าไม่ติดว่าเป็นผู้หญิงของนายใหญ่ การ์ดทั้งหมดคงรุมโทรมเธอไปแล้ว

ซาโต้สั่งลูกน้องให้ออกตามหาคนที่รอบวางระเบิดในงานของเขาเมื่อหลายวันก่อน ซาโต้ต้องการจะรู้ว่าตัวการที่แท้จริงนั้นเป็นใคร ทำไมมันถึงต้องมาวางระเบิดในงานของเขาด้วย

ก๊อก . . . ก๊อก . . . ก๊อก       แกร๊ก! เสียงเปิดประตูเข้ามาของลูกน้องซาโต้นำรายงานมาให้เขาดู พร้อมกับข้อมูลลับ “นายครับ”

“ว่ามา?”

“ผมสืบเรื่องที่นายให้ผมไปทำมาได้แล้วครับ นี้คือคนที่สั่งให้วางระเบิดงานของนายครับ”  รูปภาพของใครบางคนถูกส่งให้ซาโต้ดู เขาหยิบรูปภาพขึ้นมาดูให้ครบทุกคน จนรู้ว่าใครเป็นคนวางระเบิด

แกร๊ก! เสียงเปิดประตูเข้ามาโดยไม่มีการเคาะใดๆทั้งสิ้น หญิงสาวที่เดินเข้ามาคือซาร่า เธอเดินมานั่งลงบนตักของซาโต้ “ที่รักคะ ไปกันได้หรือยังคะ”

“ครับ”  ซาโต้ลุกขึ้นเตรียมตัวไปคุยงานกับ ลูกพี่อีกคนที่ซาโต้เคยทำงานด้วยตอนเขายังเป็นยากูซ่าฝึกหัด

รถคันหรูแล่นตรงไปยังร้านอาหารไทยในใจกลางกรุงโตเกียว ซาโต้และนิชาเดินลงจากรถเข้าไปในห้องอาหารสุดหรูที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับคุยธุรกิจกัน

ซาโต้นั่งลงบนเก้าอี้รอแขกที่จะร่วมคุยงานเดินทางมาถึงที่ร้านอาหาร เขาสั่งอาหารรอไว้หลายอย่าง ซาร่าเอาอกเอาใจซาโต้เป็นอย่างดี ซาโต้ก็ยิ้มแย้มมีความสุข จนคนที่จะร่วมงานกับซาโต้เดินเข้ามา เป็นชายวัยกลางคนอายุราวๆ 40 ปีซาโต้รู้จักคนๆนี้เป็นอย่างดี เขาคือลูกพี่ของซาโต้เมื่อตอนที่ยังเป็นแค่เด็กเก็บเงินกู้ จนนายใหญ่ถ่ายทอดตำแหน่ง จึงแยกตัวจากกัน ซาโต้คุมทุกอย่างของแก๊ง ส่วนมิอุระ ไปเป็นยากูซ่าในเขตชานเมืองไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไร จนซาร่าติดต่อหาลูกค้ามาให้ซาโต้ จึงได้กลับมาพบอีกครั้ง

“ว่าไงซาโต้”

“สวัสดีครับพี่มิอุระ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ”

“เกือบสองปีได้มั้ง”

“ครับ”

ซาโต้และมิอุระคุยงานและตกลงจะทำการค้าร่วมกันระหว่างเขาสองคนโดยไม่ให้ยากูซ่ากลุ่มอื่นเข้ามาร่วมงานด้วย พวกเขานั่งคุยกันนานพอสมควร ซาโต้จึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำแปปนึง

“เป็นไงสบายเลยสินะ”  มิอุระพูดกับซาร่าที่นั่งอยู่กับเขาสองคน

“ธรรมดา มันสบายกว่าอยู่กับคุณแล้วกัน”  มิอุระดึงซาร่าที่นั่งอยู่ขึ้นมานั่งบนตักของเขา พร้อมกับหอมลงไปบนกมแรงๆหนึ่งที ฟอด . . .

“นี้แกจะทำบ้าอะไรเนี่ย!!”

“มีผัวใหม่แล้วจะลืมผัวเก่าเลยหรอ”  มิอุระมองเหยียดซาร่าที่ดิ้นอยู่บนตัวเขา

“ปล่อย!!”

“หยุด!! แล้วอยู่นิ่งๆ!!”  มิอุระใช้มือล้วงเข้าไปในกระโปงของซาร่า มือหนาลูบวนบนเนินสวาทของเธอจนน้ำไหลแฉะเต็มกางเกงใน มิอุระถอดกางเกงในของซาร่าออกไปกองกับพื้น มือหนาลูบวนจนซาร่ากระตุกเสร็จสม

“หึ! เธอมันก็ยังเหมือนเดิม”  มิอุระดันล่างของซาร่าที่หมดแรงให้ลุกขึ้น ไปนั่งที่เดิมกางเกงในของซาร่ามิอุระก็ไม่ยอมให้คือเขาเก็บมันเอาไว้

“อยู่ใกล้ๆมัน ก็กักตุนความสุขเอาไว้มากๆ ก่อนที่มันจะตาย”  มิอุระพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์กับซาร่า

“ไหนแกบอกว่าจะไม่ทำอะไร ซาโต้ไง”

“ไม่ทำตอนนี้ต่างหาก”  มิอุระทำลอยหน้าลอยตาไม่สนใจซาร่าจนซาโต้กลับเข้ามาในห้องอาหาร แล้วนั่งคุยต่อกันอีกสักพักนึงแล้วแยกย้ายกันกลับ ซาโต้ไปส่งซาร่าที่คอนโดของเธอแล้วเขาก็กลับเข้ามาที่หอพัก ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นถึงหัวหน้ายากูซ่า แต่ก็ยังอยู่หอพักถูกๆ เขาซื้อบ้านหลังนึงที่ถูกขายทิ้งตั้งแต่พ่อของเขาตาย เป็นบ้านพักกลางทะเล เขาซื้อคืนกลับมาแต่ยังไม่ได้เข้าไปอยู่

ลูกน้องของซาโต้จะเอางานมาให้เขาทำที่หอพัก

ซาโต้เดินไปหน้าตู้เสื้อผ้าเตรียมจะไปอาบน้ำก่อนที่จะเข้าไปทำงานที่บ่อนตอนกลางคืนต่อ

แอ๊ด ~ ~ เสียงเปิดประตู ตู้เสื้อผ้าเขาหยิบเสื้อที่จะใส่วันนี้ออกมา สายตาของเขามองเห็นเสื้อผ้าของผู้หญิงที่อยู่ในตู้ มือหนาเอื้อมมือไปหยิบมันออกมาจากตู้เสื้อผ้า

อยู่ๆดวงตาของเขาก็มีน้ำสีใสไหลออกมา ซาโต้เก็บเสื้อของใครบางคนเอาไว้ในตู้ก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำไป อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าไปทำงานต่อ

นานะหลังจากที่ย้ายมาอยู่กับมิกิ เธอก็มีอาการดีขึ้นมาก เธอไม่ค่อยคิดถึงเรื่องของซาโต้มากเท่าวันแรก เธอเอาเรื่องเรียนมาคิดแทนเรื่องของซาโต้

จนเลิกเรียนนานะเดินออกมาจากมหาลัยพร้อมกับมิกิ เดินไปที่สถานีรถไฟฟ้าเตรียมกลับบ้าน นานะรู้สึกแปลกๆเหมือนมีคนคอยสะกดรอยตามเธออยู่ตลอดเวลา นานะดึงมือของมิกิให้เดินเร็วขึ้นเพื่อจะหนีสิ่งที่ตามเธออยู่

“รีบไปไหนเนี้ย นานะ”

“เร็วๆหน่อยสิแก ฉันรู้สึกเหมือนว่ามีคนตามพวกเรามา”  นานะดึงมือมิกิให้เดินเร็วขึ้น มิกิได้ยินแบบนั้นก็รีบสาวเท้าตามนานะโดยเร็วเพราะเธอก็กลัวเหมือนกัน กลัวเป็นโจรจะมาปล้นพวกเธอสองคนจนไปถึงสถานีที่พวกเธอจะต้องขึ้น นานะและมิกิหันไปดูว่ามีใครตามพวกเธอมาหรือเปล่า แต่ก็ไม่เห็นใคร มิกิเลยบอกกับนานะว่าเธอนะคิดไปเอง จนรถไฟมา พวกเธอก็ขึ้นรถกลับบ้านกัน . . . 


________________________________________________________________

มาแล้วๆๆ

ถ้าชอบก็อย่าลืมกดถูกใจและคอมเม้นกันไว้ด้วยน๊า

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน 

by น้ำหมึกหยดเดียว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น