อัญญา.

ฝากติดตาม "เจ้านายร้อยเล่ห์รัก" ด้วยนะคะ มีทุกแนวทั้งโรแมนติก อีโรติก ดราม่า และตลกไปถึงขั้นที่เรียกว่าบ้าก็ได้ค่ะ ขอบคุณที่แวะเข้ามา และหวังว่าจะกลับมาอ่านกันต่อในตอนต่อๆ ไปนะคะ :D

ตอนที่ 17... ถึงเนื้อถึงตัว

ชื่อตอน : ตอนที่ 17... ถึงเนื้อถึงตัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2560 15:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17... ถึงเนื้อถึงตัว
แบบอักษร

​“มีเรื่องเครียดอะไรหรือเปล่าคะพี่คิน” มีนาสอบถามคนรัก หลังจากที่พ่อของเขาเดินออกไปจากห้องทำงานแล้ว ภาคินมีสีหน้าบางอย่างที่เธอดูออกว่าคงจะมีเรื่องไม่ดีมากระทบจิตใจของเขา

“เอาแฟ้มงานวางไว้ แล้วมาให้พี่กอดหน่อยสิ” เขาบอกคนรัก และลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ตัวใหญ่ แขนทั้งสองข้างกางออก เพื่อรอรับกอดจากเธอ

“มีเรื่องอะไรคะ” มีนาซบหน้าลงบนอกของเขา แขนของเธอก็โอบหลังเขาไว้แน่น เธอรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ที่ได้กอดเขาแบบนี้ นี่เป็นกอดแรกเลยมั้ง ที่ทำให้เธอรู้สึกว่าเขากับเธอคือคนรักกันจริงๆ

“ไม่มีอะไรหรอกครับ หุ้นที่พี่เพิ่งซื้อมันดันราคาตก พี่ก็เลยเซ็งๆ นิดหน่อย”

“เดี๋ยวก็กลับมาได้ราคาค่ะ เชื่อมีนนะ” เธอสบายใจที่ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไร

“มีน... ถ้าใครมาทำอะไรให้มีนไม่พอใจ บอกพี่ได้เลยนะ พี่จะจัดการให้”

“ใครจะมาทำอะไรมีนได้ล่ะคะ เห็นมีนแบบนี้ มีนก็สู้คนนะ”

“ดีแล้วครับ”

“ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงมีน เซ็นเอกสารให้มีนได้แล้วค่ะ เดี๋ยวฝ่ายจัดซื้อจะมาขอเอกสารคืนแล้ว” มีนากลับมาตั้งใจทำงานอีกครั้ง เธอไม่ได้อยากถูกนินทาว่าพอได้เป็นแฟนกับผู้บริหารใหญ่ และงานการของเธอไม่ได้เรื่อง

“มีนโทรนัดคุณชยุตให้พี่ด้วยนะครับ บอกว่าพี่อยากทานมื้อเที่ยงด้วย หลังจากนั้นค่อยเสร็จสัญญากัน”

“ได้ค่ะ พรุ่งนี้เที่ยงครึ่งนะคะ”

“ครับ” ภาคินพูดจบก็ส่งแฟ้มงานคืนให้มีนา ดีจังที่เธอรับผิดชอบงานได้ดีเหมือนเดิม เป็นผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยคบหาด้วย พอเห็นว่าเขามีเงิน งานการก็ไม่สนใจที่จะทำ ตามติดชีวิตเขาอย่างเดียว

วันต่อมาภาคินใช้เวลาอยู่เงียบๆ คนเดียว เพราะอยากเตรียมตัวสำหรับการเซ็นสัญญากับชยุต หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ เขามีเหตุผลอะไรที่ทำแบบนี้

“คุณคินคะ คุณชยุตมารอที่ห้องรับรองแล้วค่ะ” มีนาเปิดประตูบอกเขา

“เรียกซะเป็นทางการเชียวนะ” เขาจัดเสื้อสูทให้เข้าที่และส่งยิ้มหวานให้เลขาสุดที่รัก

“สู้ๆ นะคะ” เธอยืนเท้าสูงและหอมแก้มเขาเบาๆ

“อ้อนเหรอ”

“เปล่าค่ะ ให้กำลังใจแบบคนเป็นแฟนกันไงคะ”

“ถ้าให้พี่มากกว่าหอม พี่มีแรงทำงานทั้งวันทั้งคืนเลยนะ”

“เวอร์... ไปได้แล้วค่ะ” มีนาพูดจบก็ผลักเขาให้เดินออกจากห้อง เธอยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจะหยิบเอกสารบนโต๊ะตามเขาไป

“สวัสดีครับคุณชยุต” ภาคินทักทายชยุตอย่างอารมณ์ดี

“สวัสดีครับคุณภาคิน ได้เจอกันสักทีนะครับ” ชยุตยื่นมือไปจับกับภาคิน รอยยิ้มของเขาสดใสกว่าครั้งไหนๆ ที่ภาคินเคยเห็น

“ดูมีความสุขจังเลยนะครับ อ่อ สวัสดีคุณเมลดาด้วยนะครับ” ภาคินทักทายเลขานุการผู้สงสัยของชยุต

“สวัสดีค่ะคุณภาคิน” เมลดาส่งยิ้มหวานให้ภาคิน ก่อนจะแอบเบะมุมปากใส่มีนา

“ทานข้าวกันดีนะครับ” เจ้าบ้านอย่างภาคินพูดจบ ก็หันไปมองมีนา เธอพยักหน้าแล้วเปิดประตูให้พนักงานจากโรงแรมหรู ที่ถูกจ้างพิเศษมาดูแลอาหารมื้อนี้เข้ามาในห้อง เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เธอก็ขอตัวออกไปข้างนอก พร้อมกับคนดูแลอาหาร

“เมลดา...”

“ค่ะ” เมลดามัวแต่นั่งมองหน้าภาคิน เลยลืมสิ่งที่ตัวเองควรจะทำ

“ทานข้าวด้วยกันสองคนแบบนี้ก็ดีนะครับ” ชยุตมองภาคินไม่วางตา

“ไม่ทานข้าวเหรอครับ ผมสั่งมาแพงนะ คุณไม่ทาน ผมเสียดายเงินแย่” ภาคินเคี้ยวอาหารตุ้ยๆ ก่อนจะส่งยิ้มติดตลกให้ชยุต

“หิวก็เหมือนไม่หิว ผมรู้สึกอิ่มยังไงก็ไม่รู้”

“ทานเถอะครับ อร่อยทุกอย่างเลยนะ ผมพาลูกค้าไปทานที่ร้านนี้บ่อยๆ”

“ครับ” ชยุตตักอาหารเข้าปาก มันอร่อยสมกับที่ภาคินโฆษณาไว้ไม่มีพิษ และทั้งสองก็คุยเรื่องทั่วๆ ไปสักพัก จนเมื่อภาคินวางแก้วน้ำลง ชยุตก็เอามือวางลงบนตักของเขา

“ถ้าวันไหนคุณชยุตว่าง พาผมไปทานอาหารที่โรงแรมนี้บ้างนะครับ ผมจะได้มีคนแนะนำว่าเมนูอร่อยที่สุดในร้าน”

“ช่วงนี้ผมยุ่งๆ หน่อย อาจจะไม่ค่อยมีเวลา...”

“ไม่เป็นไรครับ ผมรอได้ ยังไงเราก็ต้องทำงานด้วยกันตั้งหลายปี” ชยุตพูดแทรกขึ้นมาก่อนที่ภาคินจะปฏิเสธ มือของเขายังวางอยู่บนตักของภาคิน ที่เพิ่มเติมคือรอยยิ้มหวานและสายตาละมุนส่งให้ภาคินด้วย

“ครับ คุณอิ่มแล้วใช่ไหมครับ” ภาคินทำเป็นขยับตัว เพื่อให้ชยุตเลิกจับตัวและมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ แบบนี้

“อิ่มแล้วครับ คุณภาคินอยากเซ็นสัญญาเลยไหมครับ”

“ถ้าคุณชยุตพร้อม ผมก็พร้อมครับ” ภาคินพูดจบก็ลุกจากเก้าอี้ เพื่อเดินนำชยุตไปอีกห้อง โดยที่มีมีนาและเมลดานั่งรออยู่ด้านนอก ทั้งสองคนเหมือนกำลังจะคุยอะไรกันอยู่ ซึ่งนั่นทำให้ภาคินกังวล แต่เมื่อเห็นเจ้านายเดินออกมา เธอทั้งคู่ก็กลับมาทำหน้าที่ มีนาเดินนำทั้งสามคน เพราะที่นี่เป็นบริษัทของเธอ เธอจัดแจงเอกสารต่างๆ จนครบถ้วน ก่อนจะเชิญให้ภาคินและชยุตลงนามในสัญญา ชยุตไม่ได้อ่านอะไรมาก เพราะข้อตกลงต่างๆ นั้นทางบริษัทของภาคินได้ส่งฉบับร่างให้เขาอ่านเรียบร้อยแล้ว เขากำชับให้เมลดาอ่านมันอย่างถี่ถ้วน จนเธอยืนยันว่าไม่มีอะไรผิดพลาด เขาจึงจรดปากกาลงชื่อของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้ามองภาคิน ที่ยังคงถือปากกาไว้

“เปลี่ยนใจไม่ได้แล้วนะครับ” ชยุตกระตุกยิ้มให้เขา

“ครับ” ภาคินเซ็นตวัดปลายปากกา และแลกเปลี่ยนกับฉบับของชยุต และเอกสารทั้งสองฉบับก็เสร็จสิ้นโดยสมบูรณ์

“ผมเก็บไว้หนึ่งฉบับ คุณเก็บไว้หนึ่งฉบับ”

“ผมยินดีที่ได้ทำงานกับคุณนะครับ” ชยุตจับมือกับภาคินเพื่อเป็นอีกสัญลักษณ์ของการตกลงทำงานร่วมกัน

“ผมก็เช่นกันครับ”

สองผู้บริหารใหญ่พูดจบก็ยื่นสัญญาให้เลขานุการจัดใส่ลงซองกระดาษสีน้ำตาล

“เสร็จธุระแล้ว ผมกลับก่อนนะครับ”

“เดี๋ยวลงไปส่งครับ” ภาคินก็ทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี เขาเดินมาส่งชยุตถึงรถ

“ไว้เจอกันนะครับ เดี๋ยวผมถึงบริษัทแล้วจะโทรหา” ชยุตโผกอดภาคิน ก่อนจะเดินขึ้นรถตู้คันใหญ่ไป

“อะไรวะ!” ภาคินสับสนกับพฤติกรรมของชยุต ทั้งที่เขาบอกจะโทรหาและที่เขากอด มันไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้

“เรื่องที่ผมให้สืบ ได้เรื่องว่ายังไงบ้าง” เขาถอนหายใจ ก่อนจะกดโทรศัพท์หานักสืบที่เขาจ้างให้สืบข้อมูลของชยุต*…*

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น