susy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.4k

ความคิดเห็น : 27

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2560 13:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 8
แบบอักษร

#Big part

เช้า...

.

สบายตัวชิบหายครับ หึหึ ผมนอนมองร่างบางที่ทำผมเสร็จสมไปหลายครั้งในเมื่อคืน เเต่ก่อนหน้าที่มันจะทำผมเสร็จสมเนี่ยมันทำผมโมโหไปหลายรอบเหมือนกัน เพราะวันนี้พวกรี้พวกไรมันเยอะเหลือเกิน ตั้งเเต่ได้กับผมเนี่ย ดูมันจะมีฟีโรโมนพุ่งพล่านเป็นพิเศษนะ

ไอ้ตัวผมเนี่ยก็เป็นประเภทหวงของซะด้วยสิ ตราบใดที่วันนี้มันยังต้องนอนถางขาให้ผมเอาอยู่ยังไงมันก็ต้องเป็นของผมอยู่วันยังค่ำ เเละเป็นของผมคนเดียวด้วย

สายแล้วแม่งปลุกสักหน่อยเเล้วกัน

"อื้อออ" ไอ้ดรีมส่งเสียงครวญครางราวตัดรำคาญเมื่อผมเอามือสะกิดยอดอกมันเล่นอยู่ เเต่ก็ไม่ยักจะลืมตาสักที

"ตื่นยากตื่นเย็นชิบ" ผมเอามือมันตบเเก้มมันเบาๆ รอบนี้เบาจริงๆครับ เลยสัมผัสได้ว่าตัวมันร้อนเหมือนโดนไฟเผาเลย

"ชิบหาย ไข้กลับ" ผมลุกขึ้นมาจัดการตัวเองก่อน เเล้วออกไปสั่งให้ไอ้เเช่มไปซื้อโจ็กหน้าปากซอยมาให้

พวกลูกน้องผมอาศัยกันอยู่ที่นี่ด้วยกันหมด ผมสร้างห้องไว้เป็นคล้ายๆหอพักเพราะเวลาปิดสนามเลิกดึกพวกมันจะได้ไม่ต้องขับรถกลับบ้านกันตอนกลางคืน

"เเช่มๆ ไปซื้อโจ็กหน้าปากซอยมาสองถุงดิ ใส่ไข่ด้วยนะมึง" ผมสั่งมันเเต่ก็ไม่ลืมที่จะยื่นเงินให้มันไปด้วย

"ครับเฮีย เอาอะไรเพิ่มอีกไหม"

"เอาเอายาเเก้ไข้กับเเก้อักเสบมาด้วย" ผมสั่งมาให้ไอ้คนป่วยที่นอนอยู่ในห้อง

"เมื่อคืนหนักไปหรอเฮีย ฮ่าๆ" ไอ้เเช่มยังวอนโดนตีนผมอยู่

"เสือก!" สั้นๆง่ายๆ เเถมยกตีนเป็นของเเถมด้วยเอา ไอ้เเช่มถึงวิ่งออกไปเเต่เห็นอย่างนี้มันไม่มีอะไรหรอกครับ มันรู้ว่าผมเเค่เล่นบทโหดเฉยๆ ความจริงไม่โหดหรอก

.

.

"เฮ้ย ไอ้บื้อ ตื่นดิ" ผมเดินถือชามโจ็กกับยาเข้ามาในห้อง วางลงที่โต๊ะกลางห้องเเล้วเดินมาปลุกมันอีกที

"อือออ ปวดหัว" ดรีมมันสลึมสลือพูดออกมา สงสัยน่าจะยังตื่นไม่เต็มตา

"ปวดหัวก็ลุกมาเเดกข้าว จะได้เเดกยา" ผมบอกกับมันด้วยน้ำเสียงเเข็งๆเหมือนเดิม เพราะมันเป็นเสียงปกติที่ผมใช้พูดอยู่เเล้ว เเต่ผมเสือกลืมไปว่าเวลามันป่วยมันจะ...


"ฮึกกก ฮือออ" นั่นไงล่ะ


"เหี้ยเอ้ย ไม่ต้องร้อง กูยังไม่ได้ด่าอะไรมึงเลย" ผมรีบเข้าไปโอ๋มันก่อน เพราะเดี๋ยวมันจะไปกันใหญ่

"มึงดุอีกเเล้ว ฮึก" กูไม่ได้ดุเว้ยยยย นี่ปกติกู มึงอ่ะที่ไม่ปกติ

"โอเคๆ กูไม่ดุเเล้ว โอเคไหม เเต่มึงต้องกินข้าว เเล้วกินยา ไม่งั้นมึงไม่หายนะดรีม" ผมอ่อนเสียงลงหน่อย ให้ตายเถอะ ปกติไม่เคยต้องมานั่งใช้เสียงสองเสียงสามเเบบนี้เลย

"ฮึก ฮือออ" ดรีมมันสะอื้นหน่อยๆ เเต่มันก็พยักหน้า ผมเลยเดินไปหยิบถาดโจ็กมาให้พร้อมกับโต๊ะพับญี่ปุ่น มากางบนเตียงให้อีกมัน

"อะ เเดกซะ คราวนี้โจ็กจริงๆใส่ไข่ด้วยไม่ใส่อาหารขยะบ้าบอที่มึงว่าละ หวังว่าจะกินได้นะครับคุณผู้ชาย" ผมเสริฟให้มันไว้บนโต๊ะพร้อมกับประชดเล็ก ไอ้ดรีมมันก็ไม่ได้ว่าอะไร เเต่มองผมอยู่ด้วยสายตาอ้อนวอน

"จะเอาอะไรอีกอ่ะ สายตาเเบบนี้ของมึงอ่ะ" จะบอกว่าน่าเอาชิบหาย เเต่ต้องกลืนลงคอไปก่อน เดี๋ยวมันจะเปิดเขื่อนไหลออกมาอีก

"ป้อน" หะ อะไรนะ

"ไม่! เเดกเอง" ผมบอกมันไปเเค่นั้น มันก็เตรียมจะเบะปากร้องไห้มาอีกรอบ

"ฮึกกก ก็มึงเป็นคนทำกู ฮือออ" โอ้ย อย่าเอาเรื่องนี้มาอ้าง ไอ้สัส น้ำตามึงอีก เก็บไปเลยนะ

"เออๆ เงียบๆ เดี๋ยวกูป้อนก็ได้" ผมก็จัดการตักโจ็เตรียมป้อนเข้าปากให้มัน เเต่ไอ้ดรีมมันก็ไม่ยอมอ้าปากกินเข้าไปสักที

"ร้อน เป่าด้วย"

"ได้ทีละสั่งจังนะมึง" ผมก็ทำตามที่มันบอก ตักป้อนไปเรื่อยๆ กินลดไปไม่ถึงครึ่งมันก็ส่ายหน้า

"อิ่มเเล้ว"

"อีกคำละพอเลย กินยาเเล้วจะได้นอน" ดรีมมันก็ยอมกินเเต่โดยดี เเล้วก็กินยาตามไป ล้มตัวลงนอนทันที ผมเองก็ออกมานั่งเคลียงานอยู่นอกห้อง สลับกับคอยเดินไปดูดรีมมันว่ามันจะเอาอะไรรึเปล่า ไหนจะต้องเช็ดตัวให้มันอีก

อย่างน้อยผมก็ได้รู้มาอีกอย่างว่าเวลาดรีมมันไม่สบายนอกจากมันจะขี้งอเเงเเล้ว มันโคตรจะขี้อ้อนเลย...

เเต่ก็ช่วยไม่ได้ ผมเป็นคนทำให้มันเป็นเเบบนี้ ก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบมันเอง

.

.

ก๊อกๆ ๆ

"เข้ามาดิ" ผมอนุญาติให้ลูกน้องที่เคาะประตูอยู่ข้างนอกเข้ามาข้างใน "อ่าว ไอ้เชาว์เหรอ ว่าไง มีไร"

"เฮีย น้องเปาของเฮียมาหาเเน่ะ" หืม ผมฟังผิดรึเปล่าว่าใครมาหา

"มาไมวะ" ผมหันไปถามอย่างสงสัย

"ให้ผมกลับไปถามไหมล่ะเฮีย" ไอ้เชาว์น้องไอ้เเช่มตอบกลับมา

"กวนตีน ให้รอที่สำนักงานนั่นเเหละ เดี๋ยวกูเข้าไป" ผมบอกกับไอ้เชาว์ก่อนจะจัดการเอกสารตรงหน้าให้เรียบร้อย เพราะถ้ากลับมาทำอีกครั้งจะได้ไม่วุ่นวาย

"กลัวรถไฟชนกันหรอเฮีย ฮ่าๆ" ไอ้เชาว์มันเเซวผมก่อนจะหัวเราะเดินออกไป

"กวนตีน กูให้ไอ้วิทจัดการมึงนะ" ไอ้วิทก็ผัวไอ้เชาว์มันนั่นแหละครับ

"ขอล่ะเฮีย เเม่งไอ้ห่านั่นเอาเเรงชิบหาย แทบลุกไม่ขึ้น" เชาว์ยกมือขอร้องก่อนจะวิ่งออกไปโดยไม่ลืมปิดประตูให้ผม

ส่วนตอนนี้ผมเดินเข้าไปข้างในห้องที่ไอ้บื้อตัวดีมันนอนซมอยู่ นี่เป็นช่วงสายๆอยู่ให้มันนอนไปก่อน เดี๋ยวค่อยหาข้าวให้มันกินเเล้วค่อยกินยาอีกทีก็ได้ เพราะตอนนี้ผมเปาเองก็รออยู่ เเต่น่าเเปลกเเฮะ ที่อยู่ดีๆเปาก็มาหาผมถึงที่นี่ ซึ่งปกติผมชวนมา ไม่ค่อยมาเท่าไหร่

.

.

ผมเดินยิ้มๆมาถึงหน้าห้องทำงานที่ผมให้เปารออยู่ ไม่ได้เจอมาหลายวัน เเต่เเปลกที่ไม่ค่อยคลั่งคิดถึงจะเป็นจะตายเเบบเมื่อก่อนเเล้วน่ะวะ

"ว่าไงเปา" ผมเปิดประตูเข้าไปพร้อมกับทักทายเล็กน้อย เปาเองเมื่อเห็นผมก็วิ่งเข้ามากอดหอมปกติ เเละผมก็เเสดงความรักกลับกับเปาเหมือนกัน

"ไม่เจอกันหลายวันเลยนะครับพี่บิ๊ก ไม่คิดถึงเปาบ้างหรอ" มาเเปลกจริงๆ ปกติเปาจะไม่ออดอ้อนขนาดนี้ แล้ววันนี้มีการมาบอกคิดถึงด้วย

"ช่วงนี้ที่สนามยุ่งๆน่ะ เเต่ที่คิดถึงเปาตลอดเลยนะครับ" น้อยกว่าเมื่อก่อนนิดนึง อันนี้ไม่ได้บอก แต่รู้สึกได้

"คิคิ งั้นวันนี้ไปกินข้าวกลางวันกับเปานะครับ"

"อ่า เอาสิ พี่ก็อยากกินกับเปาเหมือนกัน" ผมตอบกลับไป เพราะปกติผมไม่ค่อยปฏิเสธเปาหรอก ชวนไปไหนก็ไป เพราะผมยอมรับตรงๆว่าหลงคนคนนี้มาก

"งั้นไปกันเลยนะครับ เปาหิวเเล้วอ่า" เปาทำท่าจะจูงมือพาผมออกไป เพราะเขากูรู้ดีว่าผมตามใจเเละไม่ขัดอะไรอยู่เเล้ว

"ครับๆ เปาออกไปรอพี่ที่รถเลยนะ พี่สั่งงานไอ้เเช่มก่อนเเล้วเดี๋ยวตามไป" ผมบอกเปา เปาเองก็พยักหน้ารับเเล้วเดินออกไป ส่วนผมเองก็เดินไปหาไอ้เเช่มที่อู่

"ไอ้เเช่มโว้ยยย" ผมตะโกนเรียก เพราะผมหามันไม่เจอ เพราะที่อู่มีรถหลายคนเหมือนกัน เเต่ละคันก็จะมีช่างอยู่ เเต่เพราะชะนั้นคนเยอะก็ไม่เเปลกที่ผมจะหาไม่เจอ

"ครับๆ แหกปากมาเต่ไกลเลยนะเฮีย" เเหมะ ที่มึงยังนับกูเป็นลูกพี่อยู่ปะเนี่ย สัส

"ปากดีจังนะครับคุณลูกน้อง เดี๋ยวกูจะสั่งงาน"

"ว่ามาได้เลยครับเฮีย"

"เดี๋ยวมึงหาข้าวหาน้ำให้ไอ้ดรีมมันกินด้วย กิรเสร็จก็อย่าลืมให้มันกินยาด้วยนะมึง" ผมกำชับเรื่องยาไป เพราะไม่งั้นมันงอเเงไม่ยอมกินเเน่ๆ

"ได้ๆ สบายมากเฮีย" หึหึ เดี๋ยวมึงรู้ฤทธิ์ผู้ชายขี้เเยไอ้เเช่ม

"ที่สำคัญมึงคอยอยู่เเถวๆนั้นด้วย เผื่อมันจะเรียกเอาอะไร เข้าใจไหม"

"อ่าครับ เเล้วให้เช็ดตัวด้วยใช่ป่ะ"

"ไม่ต้อง!" ผมรีบตอบทันควัน

"ทำไมวะเฮียเดี๋ยวไข้ก็ไม่ลดหรอก" ไอ้เเช่มท้วงกลับมา

"กูบอกว่าไม่ต้องก็ไม่ต้อง สั่งเเค่ไหนก็ทำเเค่นั้นเถอะมึง"

"โว๊ะ เฮียนี่ หวงขนาดนั้นทำไมไม่ดูเเลเองล่ะ อ่อ ลืมไปไอเชาว์บอกว่าน้องเปาสุดที่รักของเฮียมานี่หว่า" ไอ้เเช่มทำหน้าตากวนตีนลอยไปลอยมา

ผั๊วะ !

เจอฝ่ามือพิฆาตกูซะหน่อยเป็นไง ไอ้ลูกน้องเวร

"พูดมากนะมึง สั่งอะไรละทำด้วยล่ะ เดี๋ยวกูกลับมา อย่าสะเออะเเตะเนื้อต้องตัวมันนะมึง" พูดจบผมก็เดินออกมาด้วยอารมณ์ขุ่นๆ ถึงผมจะเหี้ยก็เถอะ ผมบอกเเล้วไงว่าผมเป็นประเภทพวกหวงของน่ะ

------------------

สมน้ำหน้า เป็นคนทำน้องดรีมป่วยก็ต้องรับผิดชอบเองนะเฮีย

เเล้วเมื่อไหร่จะเลิกเนี่ย นิสัยจับปลาสองมือ สงสารน้องดรีมของไรท์

มองบน - -‘




ความคิดเห็น