น้ำหมึกหยดเดียว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7 รักจากลา

ชื่อตอน : บทที่ 7 รักจากลา

คำค้น : มาเฟียกับ หมอ หน้าหวาน *-*

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.4k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2560 00:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 รักจากลา
แบบอักษร

ซาร่าดูแลซาโต้เป็นอย่างดี ทำให้เหมือนกับว่าตัวเองนั้นเป็นแฟนกับเขามานานมากแล้ว แถวยังไม่วายที่จะพูดในสิ่งๆนึงออกมานั้นก็คือ นานะคนรักที่ซาโต้ทั้งรักทั้งหวงเป็นอย่างมาก

เธอพูดในสิ่งที่เธอทำกับซาโต้ไว้ แต่แค่เปลี่ยนให้เรื่องทั้งหมดนั้นไม่ใช่เธอที่เป็นคนทำ แต่กลายเป็นนานะเป็นคนทำ ซาโต้ได้ฟังแบบนั้นก็รู้สึกโกรธและเกลียดนานะเอามากๆ ที่เธอทิ้งเขาไปอยู่กับคนที่รวยกว่าแล้วจะกลับมาหาเขาในวันที่ซาโต้มีทุกอย่างแล้ว

นานะที่ตอนนี้กำลังรีบทำงานส่งอาจารย์ให้เสร็จจะได้รีบกลับไปดูและซาโต้

“ไม่รู้ว่าฟื้นหรือยังนะ”  นานะเดินออกมาจากโรงบาลที่เธอฝึกอยู่มุ้งตรงไปยังโรงบาลที่วาโต้พักฟื้นทันที เธอที่ในมือเต็มไปด้วยกับข้าวหลายอย่าง เธอซื้อไปฝากพวกการ์ดที่เฝ้าซาโต้ไว้

นานะเดินขึ้นลิฟต์ไปยังห้องชั้นบนสุดของโรงบาลซึ่งเป็นห้องของคนรักนั้นของเธอนั้นเอง นานะเดินตรงไปที่ห้อง ลูกน้องของซาโต้เห็นแบบนั้นก็ทำตาเลิ่กลั่กดูเป็นกังวลเอามากๆที่นายหญิงของพวกเขามา ถ้าเธอเห็นว่าซาโต้อยู่กับซาร่าต้องเป็นเรื่องแน่

“นายหญิงครับ”  หนึ่งในการ์ดที่เฝ้าห้องของซาโต้เดินเข้าไปหานานะพร้อมกับช่วยถือของ

“ว่าไงคะ?”  นานะมองหน้าด้วยความสงสัย

“คือวันนี้คุณหมอไม่ให้เข้าเยี่ยมนะครับ”

“ทำไมคะ?”

“ไม่รู้ครับ”  การ์ดไม่รู้ว่าจะหาทางออกทางไหนดีเลยต้องโกหกไปก่อน

“อ๋อคะ งั้นไว้พรุ่งนี้นานะมาใหม่ก็ได้คะ ของกินพวกนี้พี่ๆกินได้เลยนะคะ”  นานะคิดในใจ ก็ดีเหมือนกัน เธอยังต้องทำรายงานอีกหลายเล่มส่งอาจารย์ นานะจึงกลับไปทำรายงานที่หอพักของตัวเองต่อ

การ์ดที่ยืนเฝ้าก็โล่งอกไปเปราะนึงที่ไม่ต้องเห็นนายหญิงขาพวกเขาต้องทะเลาะกับนายใหญ่ ซาร่าดูแลซาโต้ดีทุกอย่างจนซาโต้รู้สึกเหมือนคนรักจริงๆกับซาร่าแล้ว จนซาร่ากลับไปเหลือเพียงแต่การ์ดที่เฝ้าหน้าห้อง  เขาสองคนเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับ กับข้าวหลายอย่าง ซาโต้มองด้วยความสงสัยก่อนที่จะเอ่ยถามกับลูกน้อง

“ของใคร?”

“ของนายหญิงครับ”

“ซาร่า เธอฝากอะไรไว้ละเอามาดูหน่อย”  ซาโต้คิดว่านายหญิงที่การ์ดสองพูดถึงคือซาร่า การ์ดสองคนมองหน้ากันด้วยอาการงงกับคำพูดของซาโต้เอามากๆ

“นายหญิง คือ คุณนานะ นะครับ”  คำพูดของการ์ดสองคนทำให้ซาโต้รู้สึกโกรธขึ้นมาทันทีที่ได้ยินชื่อของนานะ

“อย่าพูดถึงผู้หญิงชั่วๆแบบนั้นอีก!!”  วาโต้ตะคอกใส่สองการ์ดด้วยความโมโหอย่างมาก จนทำให้การ์ดทั้งสองกลัวขึ้นมาเลยทีเดียว

“ต่อไปนี้ห้ามไม่ให้ผู้หญิงเลวๆแบบนั้นเข้ามาในห้องของกูอีก พวกมึงเข้าใจมั้ย!!”

“ครับๆ!!”  พวกเขาสองคนงงและตกใจเป็นอย่างมากที่ซาโต้มีอาการเกลียดนายหญิงขนาดนั้น แถมซาโต้ยังสั่งให้เอาของกินทุกอย่างที่นานะซื้อมาให้เอาไปทิ้งอีกต่างหาก แต่การ์ดสองคนแอบเก็บไว้เพราะเสียดายนายหญิงอุส่าซื้อมาให้

เช้าวันต่อมานานะก็มาเยี่ยมซาโต้อีกเช่นเคย เธอเดินจนมาถึงหน้าห้องของซาโต้กำลังจะเปิดประตูเข้าไปภายในห้อง หมับ! มือหนาของใครบางคนจับมือเธอไว้ นานะหันไปมอง เป็นการ์ดของซาโต้นั้นเอง

“มีอะไรหรือเปล่าคะ”  นานะมองหน้าการ์ดด้วยความสงสัย

“นายใหญ่สั่งห้ามคุณนานะเข้าไปครับ”

“ทำไมละคะ”

“ผมก็ไม่รู้ครับ มันเป็นคำสั่ง โปรดทำตามด้วยครับ”  น้ำเสียงนิ่งๆใบหน้าเรียบเฉยพูดกับนานะ

“ขอให้ฉันเห็นหน้าซาโต้สักนิดนะคะ”  นานะจับมือการ์ดที่ตอนนี้พยายามทำหน้านิ่งแต่ภายในใจรู้สึกสงสารนานะเหลือเกิน แต่ถ้าเขาปล่อยให้นายหญิงเข้าไปในห้องของซาโต้ นานะอาจจะเจ็บมากกว่านี้ก็ได้ เจาเลือกที่จะให้นายหญิงของเขาเจ็บแค่นี้ดีกว่า

“ขอโทษด้วยครับ เชิญกลับไปเถอะ”  การ์ดพูดเสร็จก็ดันร่างของนานะออกไปให้ห่างจากประตู

นานะพยายามดันตัวการ์ดให้หลบไปเธอต้องการจะเข้าไปหาคนรัก การ์ดสองคนช่วยกันนำร่างของนานะออกไปจากหน้าห้องพักของซาโต้ เธอใช้เวลาที่การ์ดสองคนเผลอผลักประตูเข้าไปด้านในห้องของซาโต้

ภาพที่เธอเห็นหลังจากที่เข้ามาในห้องนั้น ซาโต้และซาร่ากำลังนั่งกินข้าวคุยกันสนุกสนานมีความสุขกันอยู่สองคน

“ที่รัก”  คำพูดแรกหลังจากที่นานะเดินเข้ามาในห้อง มันพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมาพร้อมกันกับคำพูด

“มาทำไม”  คำพูดสั้นๆห้วนๆเหมือนคนไม่ใยดีกัน ดังออกมาจากปากของซาโต้

“เค้ามาดูแลตัวเองไงที่รัก”  นานะยิ้มทั้งน้ำตาเดินเข้าไปหาซาโต้

“หยุด!!” เสียงพูดของซาโต้พูดสั่งไม่ให้นานะเดินเข้ามาใกล้เขากับซาร่า “เธอออกไปได้แล้ว” ซาโต้นั่งกินข้าวกับซาร่าโดยที่ไม่สนใจนานะเลยหลังจากที่เขาพูดกับเธอ

“เค้าซื้อ มะม่วงมาให้ด้วยนะ กินหน่อยมั้ย”  นานะที่เดินไปปลอกมะม่วงถือจานเดินมาหาซาโต้ก่อนที่จะวางลงบนโต๊ะทานข้าวเพื่อที่จะให้ซาโต้ทาน

เพล้ง!!  เสียงจานแก้วล่วงลงจากโต๊ะทานข้าว ซาโต้เป็นคนปัดมันเองจนแตกกระจายไม่มีชิ้นดีนานะหันกลับมาด้วยความตกใจ ก่อนที่จะมองไปทางซาโต้กับซาร่า ใบหน้าของซาโต้นั้นนิ่งเฉยแต่ซาร่าเธอยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

“ทำไมคุณต้องทำแบบนี้ด้วย!!”  นานะโกรธซาโต้มากที่ทำแบบนี้กับเธอ

“ไม่มีอะไรต้องพูด เธอรู้ดี”  ซาโต้พูดกับนานะโดยไม่มองหน้าเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

“ฉันผิดอะไร คุณถึงต้องทำแบบนี้”  นานะยืนมองซาโต้และพูดทั้งน้ำตา

“ออกไปได้แล้วไป”  ซาร่าพูดขึ้นขัดนานะ

“หุบปาก!!”  นานะตะคอกใส่หน้าซาร่าด้วยความโมโห

“เธอนั้นและหยุด และออกไปได้แล้ว”  ซาโต้พูดปกป้องซาร่าที่ถูกนานะตะคอกใส่โดยไม่สนใจนานะเธอเลยว่าจะรู้สึกอย่างไร นานะหันไปมองหน้าและสบตากับคนที่เธอเคยรักมากที่สุกลองจากพ่อแม่ แต่วันนี้เขาไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้ว ซาโต้คนเดิมหายไปแล้ว ดวงตาที่ดูว่างเปล่าของซาโต้มันทำให้เธอรู้สึกเจ็บมากเหลือเกิน

“คุณไล่ฉันหรอ”  นานะพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาเหมือนคนไม่มีแรงจะพูด

“ใช่”  คำเดียวสั้นๆไม่มีเยื่อใยให้กับนานะเลย

“ฉันขอคำตอบ ได้มั้ย ว่าฉันผิดอะไร? คุณไม่รักฉันแล้วหรอ?”  นานะมองหน้าซาโต้ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาจ้องมองคนรักเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เธอจะจากไปพร้อมกับหัวใจที่ถูกทรมาน

“ฉันไม่ได้รักเธอ ออกไปได้แล้ว”  ซาโต้พูดย้ำคำเดิมกับนานะเพื่อให้เธอไปจากชีวิตของเขา

“ฉันเข้าใจแล้ว ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างนะ ขอบคุณจริงๆ”  นานะเก็บกระเป๋าของเธอแล้วเดินออกมาจากห้องพักของซาโต้  แกร๊ก! เสียงเปิดประตูเดินออกมาทำให้การ์ดสองคนหันไปมอง

“ให้พวกผมไปส่งนะครับ คุณนานะ”  การ์ดจะเดินมาหยิบกระเป๋าจากมือของนานะเธอเธอไม่ยอม

“ขอบคุณมากนะคะ สำหรับทุกอย่าง แต่ต่อจากนี้พวกเราคงไม่ได้เจอกันอีก”  นานะพูดส่งท้ายด้วยใบหน้ายิ้มแต่มีน้ำตาเต็มใบหน้า เดินออกไปจากโรงพยาบาล การ์ดสองคนมองตามไปด้วยความสงสาร พวกเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้านายของตัวเองเป็นอะไรถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้

นานะเดินออกมาจากโรงพยาบาล โรงใบนี้มันดูกว้างเกินไปสำหรับเธอเหลือเกิน มันขาดสิ่งที่อบอุ่นที่สุดในชีวิตไป มันคงไม่มีทางได้ความรู้สึกนั้นกลับมาอีกแล้ว นานะเดินไปที่มหาลัยเหมือนคนไม่มีแรง วันนี้ไม่มีเรียนแต่เธอไม่รู้จะไปที่ไหน จะไปอยู่กับใครเพื่อให้ภาพความสงจำบ้าๆนั้นออกไปจากหัวของเธอซะทีมันทรมานเหลือเกิน  มือเล็กของนานะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน คนที่อาจจะอยู่เคียงข้างเธอในเวลาที่ทรมานที่สุดนี้ได้

[ฮัลโหล นานะ]  เสียงจากเพื่อนรักมิกิดังขึ้นนานะเธอปล่อยโฮออกมาทันที

[เห้ย!! เป็นอะไร แล้วนี้แกอยู่ไหน]  ถามหาเพื่อนด้วยความเป็นห่วง

“มหาลัย”   นานะพูดด้วยเสียงเบาๆ

[เดียวกูไปหา มึงรอแปปอย่าไปไหนนะ]  มิกิรีบมาหาเพื่อนทันทีเธอรู้ว่าเพื่อนของเธอนั้นไม่โอเคเอามากๆในตอนนี้


__________________________________________________________________________

(ที่เป็นแบบนี้มันมีเหตุผล)  บอกใบ้ให้แค่นี้และ ไปเกลียดซาโต้และซาร่าได้เลยจร๊า 555

มาลงแล้ว  ขอโทษที่เมื่อวานไม่ได้ลง คงรู้เด้อว่าวันอะไร  ขอใช้เวลาอยู่กับครอบครัวหน่อย 555

อ่านจบแล้วชอบไม่ชอบยังไง เม้นบอกกันด้วยน๊า 

และก็อย่าลืมกดถูกใจให้เค้าด้วยน๊า 

ขอบคุณจร๊า

by น้ำหมึกหยดเดียว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น