star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พี่ชายวายร้ายกับนายสุดป่วน↯↯ ตอนที่ 12 หลบหน้าพี่ทำไม?

ชื่อตอน : พี่ชายวายร้ายกับนายสุดป่วน↯↯ ตอนที่ 12 หลบหน้าพี่ทำไม?

คำค้น : ตอนที 12 อ้นฟรอสต์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ค. 2560 00:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พี่ชายวายร้ายกับนายสุดป่วน↯↯ ตอนที่ 12 หลบหน้าพี่ทำไม?
แบบอักษร

❤พี่ชายวายร้ายกับนายสุดป่วน↯****❤

Date 10/05/17

ตอนที่ 12 หลบหน้าพี่ทำไม?


เช้าวันรุ่งขึ้นผมก็ตื่นเช้าไปเรียนปกติ การเรียนปีสุดท้ายของผมไม่มีอะไรให้ชีเรียสมากเลยไปเรียนแบบชิวๆ ที่จริงวันนี้ผมมีเรียนตอนบ่ายด้วยซ้ำไปแต่หนุ่มหล่อร่างสูงดีกรีนายแบบปกนิตยาสารอย่างผมก็มานั่งเผยใบหน้าอันหล่อเหลาตั้งแต่สิบโมงเช้าทำให้สาวๆ ทั้งในคณะและต่างคณะแวะเวียนมาเชยชมเหมือนเหล่าผีเสื้อแสนสวยกำลังแย่งดอมดมดอกไม้เพียงดอกเดียวกลางทุ่งหญ้าอันเขียวขจี






อันที่จริงผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าวันนี้ผมจะรีบมามหาลัยเพราะอะไร ผมได้แต่นั่งมองมือถือที่มีข้อความทิ้งท้ายเอาไว้เพียงประโยคสั้นๆ คำว่า "ผมขอโทษ" อันที่จริงผมก็ไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องโกรธอ้นเลยแม้แต่น้อยแต่ทำไมอ้นต้องขอโทษผมด้วยวะ หรืออ้นต้องการจะขอโทษผมเรื่องที่ไม่ได้มาเยี่ยมวันที่ผมวันที่ผมไม่สบายงั้นเหรอ อืม... คงจะเป็นเรื่องนั้นเรื่องซินะ






สำหรับผมเรื่องที่อ้นไม่ได้มาเยี่ยมมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรแต่เจ้าเด็กคนนี้ก็ยังมาขอโทษผมอีกมันใช่เหรอวะ เอ๊ะ!! หรืออ้นคิดว่าผมไม่พอใจเรื่องนั้นจริงๆ แต่ไม่นะ! ผมก็ตอบกลับไปแล้วนิว่าไม่เป็นไรแถมยังขอบคุณอ้นด้วยซ้ำที่ยังเป็นห่วงผมยังแชตมาถามอาการของผมอยู่เลย






เฮ้อ.. แล้วมันเรื่องอะไรกันที่นายมาขอโทษพี่






"อ้าวพี่ฟรอสต์มานั่งทำไรตรงนี้คนเดียวครับ?" ผมเงยหน้าขึ้นมองคนที่เอ่ยทัก



"สวัสดีพี่ หายดีแล้วเหรอ?" ไอ้เต๋อมันถาม



"อืม... ดีขึ้นแล้วล่ะ ขอบใจที่ไปเยี่ยมที่บ้านเมื่อวานนะ" ผมขอบใจไอ้น้องเนทกับเต๋อแต่สายตาของผมดันกำลังมองหาใครอีกคน



"โหหห... เกรงใจอะไรกันครับพี่ พวกผมว่างน่ะ"




ป๊าบ!!!






"โอ๊ย!! ไอ้เหี้ยเต๋อมึงตบหัวกูทำไมวะ!!"



"ลามปามแล้วไอ้เตี้ย!!" เต๋อปรามเพื่อนรัก



"หึหึ... ไม่เป็นไรหรอกเต๋อพี่รู้ว่าเนทมันมีปัญหาทางสมอง พี่ไม่ถือสาหรอก" ไอ้เนทยิ้มแฉ่งทันทีแต่เป็นยิ้มที่ไม่เกินสามวิก็หุบยิ้มก่อนจะทำปากยื่นปากยาวไม่พอใจ



"พี่หรอกด่าผมนิ ใช่ป่ะ?!"



"พี่เขาไม่ได้หรอกด่ามึงหรอกไอ้เนท พี่ฟรอสต์แค่บอกว่ามึงไม่ค่อยเต็มต่างหากไอ้ฟาย!!"



"อร๊ากกก... มึงใส่ร้ายกูไอ้เหี้ยเต๋อ!!" ไอ้เนทหันไปทำท่าจะบีบคอเต๋อแต่ด้วยความรู้ทันเพื่อนรักเต๋อจึงใช้แค่มือเพียงข้างเดียวดันหัวของเนทไว้ทันเวลา



"นี่พวกนายเล่นกันแบบนี้ตลอดเลยงั้นเหรอ?" ผมถามขึ้นเพราะรู้สึกขำกับการแสดงออกของเพื่อนรักสองคนนี้ว่ะ มันคงจะสนิทกันมากเหมือนกลุ่มเพื่อนๆ ผม



"ปกติพวกผมไม่เล่นกันแบบนี้หรอกครับ ผมกับไอ้อ้นอ่ะปกติแต่ไอ้นี่มันติ๊งต๊องครับ"



"ไอ้เหี้ยเต๋อ!! เดี๋ยวกูจะให้ไอ้อ้นมันจัดการมึง!! มึงแกล้งกู!!" ไอ้เนทพูดอย่างอาฆาต



"เออใช่... แล้วเพื่อนนายอีกคนล่ะไปไหนไม่ได้มาด้วยกันเหรอ?" ผมถามขึ้นทันที




พลั่ก!!




ไอ้เต๋อผลักหัวเนทออกแล้วดันตัวให้เนทนั่งลงที่เก้าอี้แล้วเต๋อก็นั่งลงข้างเนท




"ไอ้อ้นเหรอพี่ เห็นมันบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำเพิ่งเดินแยกออกไปเมื่อกี้นี้เอง"



"อ่อ.... งั้นเหรอ"



"สงสัยมันปวดขี้มั้งครับ แล้วพวกเพื่อนๆ พี่ไปไหนกันหมดอ่ะ?" ไอ้เนทถาม



"อ่อ... พวกมันยังไม่มาหรอกคงอีกสักพักล่ะมั้ง"



"เออ... ผมก็ว่าอยู่เห็นเฮียฝนบอกมีเรียนบ่ายนี่หว่า ผมยังงงอยู่เลยว่าทำไม่เห็นพี่ตั้งแต่เช้าแบบนี้" เนททำหน้างงแต่ฟรอสต์ชะงักกึกเพราะขนาดตัวเขาเองก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม



"อ่อ... พี่ว่าจะมาหาหนังสือที่หอสมุดน่ะเลยออกมาเร็วหน่อย"



"โหหห... ขยันว่ะพี่ ผมนี่ยอมใจเลย"



"หึหึ ใครจะไปเหมือนมึงล่ะไอ้เนทขี้เกียจตัวเป็นขนซะขนาดนี้"



"แหมๆ ไอ้เต๋อ!! มึงขยันตายแหละไอ้ฟาย!! ถ้าไม่ใกล้สอบมึงก็ไม่อ่านหนังสือเหมือนกูนั่นแหละ!!"



"พอๆ นายสองคนจะกัดกันอีกนานไหม แล้วนี่ไม่มีเรียนกันรึไง?"



"มีครับแต่ผมสองคนกำลังรอไอ้อ้นขี้อยู่ไงพี่ เออว่ะ! ทำไมป่านนี้มันยังขี้ไม่เสร็จอีกวะไอ้เต๋อ มึงโทรหามันดิ๊!"



"เออ... แป๊ป" เต๋อจัดการหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออกตามคำสั่งของเนท





Tru... Tru...





"ฮัลโหลไอ้อ้น มึงขี้เสร็จยังวะ?"



["พวกมึงอยู่ไหน?"]





ผมหันไปมองเต๋อที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่กับอ้น ผมอุตส่าห์เอียงหูตั้งใจฟังแต่ได้ยินเพียงเสียงตอบกลับเสียงไม่ดังมากนักทำให้ผมฟังไม่ค่อยรู้เรื่องว่าปลายสายกำลังพูดว่าอะไร





"อ้าว!! พวกกูนั่งรอมึงอยู่กับเฮียฟรอสต์ตรงม้านั่งเนี้ยะแล้วมึงอ่ะอยู่ไหน?"



["กู... กูอยู่ที่คณะแล้วว่ะ พวกมึงมาหากูที่นี่แล้วกัน"] ไอ้เต๋อขมวดคิ้วแน่น



"อะไรของมึงวะ เดินไปตอนไหนวะทำไมพวกกูไม่เห็นมึงเดินผ่านเลย"



["เออน่า!! รีบๆ มากูนั่งรอข้างล่างมันร้อน"]



"เออๆ เดี๋ยวพวกกูเดินไป" ไอ้เต๋อพูดจบก็วางสายจากอ้นทันที



"มันว่าไงวะไอ้เต๋อ?" ไอ้เนทถามเพื่อนรัก ทำให้คนที่นั่งถัดไปตั้งใจรอฟังคำตอบไปด้วย



"มันบอกว่ารออยู่ที่ใต้คณะแล้วว่ะ ให้กูกับมึงรีบตามไป"



"อ้าว!! ไอ้หอกหักมันเดินไปตอนไหนวะทำไมกูไม่เห็นเลย"



"ไม่รู้ว่ะ กูก็ไม่เห็นเหมือนกัน"



"เออ!! ดีจริงเพื่อนกู วันนี้ก็ทำตัวแปลกๆ เดินระแวงยังกับจะมีคนมาดักฆ่างั้นแหละ กูว่ามันมีอะไรน่าสงสัยนะมึงว่าไหม?"



"งั้นมั้ง" ไอ้เต๋อตอบหน้านิ่ง



"อ้นเป็นอะไรงั้นเหรอ?" ผมอดถามไม่ได้เพราะผมเองก็อยากรู้เหมือนกันนี่หว่า...



"ไม่รู้ดิพี่ มันทำตัวแปลกๆ นั่งเหม่อๆ บางทีก็ขยี้หัวตังเองเล่น เดินๆ อยู่มีคนเรียกก็สะดุ้งทำท่าตกใจ พอเดินไปก็ทำท่าหันซ้ายหันขวายังกับจะมีคนมาตามฆ่ามันงั้นแหละ"



ไอ้เนทพูดให้ฟรอสต์ฟังถึงอาการแปลกๆ ของเพื่อนรักที่ทำตัวแปลกๆ ตั้งแต่ตอนเช้า อ้นมันเป็นอะไรของมันวะผมได้แต่คุ้นคิดสงสัยว่าอ้นมันกำลังมีเรื่องกลุ้มใจอะไรอีกรึเปล่า




"แล้วอ้นไม่ได้บอกรึไงว่าเป็นอะไร?"



"โหห... ไอ้นี่มันปากหนักพี่จะบอกอะไรทีนี่กว่าจะง้างปากให้พูดได้นี่แทบตาย"





ป๊าบ!!!





"โอ๊ย!! ไอ้เต๋อตบหัวกูทำไมเนี้ยะ!!" ไอ้เนทลูบหัวตัวเองปอยๆ



"มึงก็ไปเสือกเรื่องของมันมากไงไอ้เตี้ย"



"ก็กูเป็นห่วงเพื่อนนี่หว่า"



"ปล่อยมันไปบ้างเหอะ มึงก็หยุดถามมันมากได้แล้ว กูว่าที่มันไม่เล่าให้มึงฟังเพราะมึงเก็บความลับไม่อยู่นี่แหละไอ้เนทตี้"



"งั้นผมสองคนขอตัวไปเรียนก่อนนะพี่ ป่านนี้ไอ้อ้นมันรอแย่ล่ะ"



"อืม... พวกมึงไปเรียนเถอะ เดี๋ยวพี่ก็จะไปหอสมุดแล้วเหมือนกัน"



"ครับๆ งั้นไว้เจอกันนะพี่" ไอ้เต๋อบอกลาฟรอสต์อีกครั้งก่อนจะลุกขึ้นแล้วดึงเนทให้ลุกขึ้นยืนตาม



"ผมไปก่อนนะ ถ้าเฮียฝนมาแล้วฝากบอกเฮียฝนด้วยนะครับว่าผมจะปรึกษาเรื่องแต่งรถ"



"อืม... ได้ดิเดี๋ยวบอกให้"



"ขอบคุณคร๊าบบ... ไปก่อนนะพี่บาย"





หลังจากไอ้เนทกับเต๋อไปแล้วผมก็ลุกขึ้นแล้วเก็บของใส่กระเป๋าก่อนจะเดินไปยังหอสมุดที่ผมพูดบอกเต๋อกับเนทว่าผมมาเร็วกว่าเวลาปกติเพราะผมจะมาหาหนังสืออ่าน ซึ่งนั่นไม่ใช่ความจริงหรือตรงกับใจผมหรอกครับ อันที่จริงแล้วผมมาเพื่อรอเจอใครบางคนซะมากกว่าแต่มันดันไม่ได้เจอนี่ซิ






ผมนั่งหาหนังสืออ่านไปเรื่อยจนเพื่อนๆ ผมโทรมาบอกว่าถึงมหาลัยแล้วให้ผมตามไปสมทบที่โต๊ะม้าหินหน้าคณะ ผมลุกขึ้นยืนเก็บของเข้ากระเป๋าเรียบร้อยแล้วสองขายาวของผมก็ก้าวเดินด้วยท่วงท่าที่ดึงดูดสายตาสาวๆ ที่กำลังเดินผ่านให้เหลียวหันมามอง ผมชินแล้วล่ะครับกับสายตาเชื้อเชิญของสาวๆ ทั้งหลายไม่เว้นแม่กระทั่งเพศเดียวกันที่มองผมด้วยสายตาแทบจะกลืนกินเขาไปทั้งตัว บ้าป่าววะกูก็เป็นผู้ชายเหมือนพวกมึงนั่นแหละเสือกมองกูอยู่ได้!!






"เฮ้ยไอ้หลฟรอสต์ทางนี้โว๊ยทางนี้!!" ไอ้ฝนตะโกนเรียกเสียงดังลั่น



"มึงจะแหกปากทำไมวะไอ้ฝนแค่นี้กูยังเด่นไม่พอรึไง" ผมบ่นเพื่อนไม่จริงจังนัก



"อ้าว!! แล้วมึงจะเดินอ่อยชะนีอีกนานไหม กูเห็นพวกนั้นมองมึงยังกะจะเอาไปทำผัวซะคืนนี้เลย"



"มึงก็พูดเว่อไปไอ้ฝน นั่งๆ น้ำลายมึงนี่จะเต็มหัวกูอยู่ล่ะ"



"ให้กูถุยใส่หัวมึงเลยดีไหมไอ้โต้งจะได้ถือว่าได้สระผมไปในตัวเลย"



"เฮ้ออ... คำพูดมึงนี่ไม่เหมาะกับหน้าสวยๆ ของมึงจริงๆ เลยว่ะ กูล่ะเสียดาย"



"มึงหุบปากไปเลยไอ้โต้ง!!" ไอ้ฝนไม่ชอบใจเท่าไหร่เวลาที่มีคนชมว่าใบหน้าของเขาสวยแต่ถ้าชมว่าเขาหล่อเมื่อไหร่ฝนจะยิ้มดีใจจนหน้าบานทันที



"แล้วนี่มึงไปไหนมาไอ้ฟรอสต์ ได้ข่าวว่ามาตั้งแต่เช้ามึงรีบมาทำไมวะ?" ไอ้โต้งถามขึ้น



"เออใช่ มึงจะรีบมาทำไมมีเรียนตั้งบ่าย" ไอ้ฝนพูดเสริมขึ้นด้วยความสงสัย



"เสือกจริงพวกมึงสองตัวเนี้ยะ! กูมาหาหนังสืออ่านเว้ยอยู่บ้านเฉยๆ ไม่รู้จะทำอะไรว่ะ" ผมตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง



"ห่า!! มึงท้องเสียจนสมองสั่งงานหนักใช่ป่ะ แทนที่อยู่บ้านสบายๆ เสือกบ่นว่าเบื่อ ปกติถ้าไม่ได้ไปไหนมึงก็ชอบสิงร่างอยู่แต่ที่บ้านไม่ใช่เหรอวะ?"



"เออๆ มึงนี่ถามเยอะจริง กูบอกแล้วว่ากูเบื่อๆ เลยออกมาหาหนังสืออ่านเล่นไงวะ! ไอ้โต้งไม่เห็นจะคิดเยอะเหมือนมึงเลยใช่ไหมวะไอ้โต้ง?" ผมหันไปถาม



"คิดว่ะ" ไอ้โต้งตอบกลับในทันที



"เฮ้ออ... พวกมึงนี่!! เอาเป็นว่ากูจะมาเร็วมาช้าก็เรื่องของกู จบนะเพื่อน" ผมส่ายหัวทำหน้าเบื่อหน่ายกับความขี้สงสัยของเพื่อนตัวเอง



"เออๆ ช่างมึงเหอะกูขี้เกียจถามล่ะ มึงจะทำอะไรก็เรื่องของมึงแล้วกัน ไปๆ ขึ้นเรียนเหอะจะได้รีบๆ กลับเพราะเดี๋ยวเย็นนี้กูนัดไอ้เนทว่ะว่าจะพามันไปแดกข้าว"



"เนื่องในโอกาสอะไรวะ?" ไอ้โต้งถาม



"ป่าว! ไม่ได้เนื่องในโอกาสอะไรหรอก มันแค่อยากแดกข้าวเลยชวนกูไปแดกด้วยในฐานะเฮียที่มันเคารพรักว่ะ" ไอ้ฝนยักคิ้วด้วยความพอใจ



"แล้วไปกับใครบ้างวะ?" ผมถามขึ้นทันที



"ก็ไปกับเพื่อนๆ มันนั่นแหละ"



"งั้นกูไปด้วยดิ" ไอ้ฝนหันมามองฟรอสต์



"มึงไม่รีบกลับบ้านเหรอวะ ไหนบอกวันนี้น้องมึงจะกลับมาเช็คอาการป่วยมึงที่บ้าน?"



"ถึงขั้นเช็คอาการป่วยเลยเหรอวะ ฮ่าๆๆ น้องมึงนี่สุดยอดจริงๆ ว่ะ"




ป๊าบ!!!





"โอ๊ย!! ไอ้เหี้ยฟรอสต์!!" ไอ้โต้งร้องขึ้นด้วยความเจ็บ



"น้องกูเป็นห่วงกูแล้วมึงจะทำไม! ไอ้ฝนกูไปแดกด้วยเย็นนี้ กูไปโทรบอกน้องกูแป๊ปแล้วเดี๋ยวตามขึ้นไป"



"ฮ่าๆๆ เออๆ ไปก็ไป มึงโทรรายงานตัวกับน้องมึงเสร็จแล้วตามขึ้นมาแล้วกัน"



"แม่งตบหัวกูซะแรงเลยสัส!!" ไอ้โต้งบ่นอุบพร้อมกับลูบหัวตัวเองปอยๆ



"มึงก็เสือกไปยุ่งกับน้องมัน ก็รู้อยู่ว่ามันโคตรรัก ไอ้ฟาย!!"





ไอ้ฝนกับไอ้โต้งเดินขึ้นไปยังตึกของคณะส่วนผมก็เดินออกมาหยุดยืนในจุดที่เงียบสงบก่อนจะหยิบโทรศัพท์แล้วกดโทรออกหาน้องชายสุดที่รักของผมครับ





Tru Tru Tru....




"ฮัลโหล... ฟรอนท์สุดหล่อรับสายครับ"



"หึหึ... อยู่ไหนทำไมเสียงดังขนาดนี้?"



"ฟรอนท์อยู่โรงอาหารครับ พี่ฟรอสต์มีอะไรรึเปล่า?"



"เดี๋ยวนี้ถ้าไม่มีธุระพี่โทรหาเราไม่ได้รึไง?"



"โหห... มีน้อยใจนะ โทรหาได้ดิ ถ้าเป็นพี่ชายสุดหล่อของฟรอนท์ล่ะก็โทรหาฟรอนท์ได้ยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยครับผม" ฟรอนท์ได้แต่ส่ายหัวให้กับความทะเล้นของน้องชายตัวเอง



"แล้วนี่กินข้าวอยู่ใช่ไหม?"



"อืม... วันนี้กินข้าวขาหมูอร่อยมาก!! พี่ฟรอสต์กินข้าวยังอ่ะ?"



"พี่กินแค่ขนมปังนะยังไม่ค่อยหิว"



"นั่นไง!! ไม่กินข้าวเดี๋ยวก็เป็นโรคกระเพาะอีก!!" ฟรอนท์บ่นผมซะหูชาเลย



"พอเลยๆ พี่ไม่ได้โทรมาให้เราบ่นพี่นะเจ้าฟรอนท์ พี่จะโทรมาบอกว่าจะกลับบ้านมืดๆ หน่อยไม่ต้องรอพี่กินข้าวนะ กินพร้อมที่ฟรานซ์ได้เลยเพราะพี่อาจจะกลับช้าหน่อย"



"อ้าว!! จะไปไหนอ่ะ?"



"พี่มีธุระนิดหน่อยเราอย่าถามมากหน่อยเลย อ่อ! แล้วคืนนี้ค้างที่บ้านนะส่วนแฟนเรานะให้กลับคอนโดมันไปเลย"



"ง่ะ!! ไหงงั้นอ่ะ?"



"พอๆ ไม่ต้องพูดมากพี่สั่งก็ทำตามซะ"



"โหหห... พี่ฟรอสต์อ่าาา...."



"หึหึ... แค่นี้นะ พี่กลับบ้านต้องเห็นว่าเราอยู่บ้านไม่งั้นเจอดีแน่!! บาย"



"เดี๋ยว!!"




ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด....





งานนี้ผมไม่รอฟังเสียงน้องสุดที่รักที่กำลังจะงอแงร้องขอความเห็นใจจากผมหรอกครับ เพราะถ้าผมมัวแต่พูดสายต่อเจ้าน้องตัวแสบคงงอแงร้องขอความเห็นใจจนผมอดใจไม่ไหวที่จะตามใจน้องเหมือนเดิมนั่นแหละ





ผมเห็นว่าช่วงนี้ฟรอนท์ไปค้างที่คอนโดของเท็นบ่อยเกินจนบางครั้งก็ค้างติดต่อกันหลายวันจนบางทีผมกับพี่ฟรานซ์ก็อดคิดถึงน้องชายคนเล็กไม่ได้ไงล่ะครับ เมื่อโอกาสมาถึงผมก็เลยอยากให้ฟรอนท์กลับมาอยู่บ้านให้ผมได้เห็นหน้าให้หายคิดถึงบ้างก็เท่านั้น และที่สำคัญผมต้องการแกล้งไอ้เท็นว่าที่น้องเขยซะบ้างโทษฐานที่กักตัวน้องผมไว้กับมันมากเกินไป หลังจากผมพูดสายกับฟรอนท์เสร็จผมก็เก็บโทรศัพท์ยัดใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะเดินไปสมทบกับเดอะแก๊งซ์ของผมทันที




.....





"ไอ้ฟรอสต์มึงตบหัวไอ้ต่อดิ๊!! แล้วช่วยบอกมันด้วยพ่อแม่ส่งมาให้มันเรียนไม่ใช่ให้มาหลับ" ไอ้ฝนกระซิบบอกฟรอสต์จากด้านหลัง





ผมได้แต่ส่ายหัวก่อนจะหัวเราะหึหึในลำคอแล้วสะกิดเรียกเพื่อนที่กำลังเข้าเฝ้าพระอินทร์ให้ตื่นมาฟังอาจารย์ที่กำลังพยายามนำความรู้ทางวิชาการถ่ายทอดให้แก่นักศึกษาทุกคน




....





"โอ๊ย!! อาจารย์แม่งสอนโคตรน่าเบื่อเลย เนื้อหาเรื่อยมากกกก... จนกูจับใจความสำคัญไม่ถูกเลยว่าอยู่ช่วงไหน ง้าวว....." ไอ้ต่อพูดขึ้นหลังจากเลิกคลาส





ป๊าบ!!!





มือเรียวๆ แต่น้ำหนักกับแรงกระแทกไม่ได้เบาตามขนาดมือสักเท่าไหร่ฟาดลงบนหัวเพื่อนรักด้วยความหมั่นใส้ที่สุดจะทน




"โอ๊ยย!!! มึงตบหัวกูทำไมวะไอ้ฝน!!"



"ก็กูหมั่นใส้มึง!! มาก็สายแล้วยังเลือกมาหลับในห้องอีก แล้วอย่างนี้มึงจะเอาสติที่ไหนไปจำเนื้อหาที่อาจารย์สอนวะไอ้ต่อ!!"



"มึงก็ตบกูจริงจังไปไหม แม่ง!! ผมกูเสียทรงหมดมึงนิ!!"



"กูเห็นด้วยกับไอ้ฝนว่ะ ถ้าสมองมึงยังเอาแต่เก็บขี้เลื่อยอยู่อย่างนี้แล้วมึงจะเอาที่ว่างส่วนไหนไว้เก็บความรู้ใส่หัววะ" ไอ้ประธานโต้งพูดเสริม



"โหห... ไอ้เหี้ยโต้ง!! ได้ข่าวว่ามึงนั่งเล่นเกมส์ไอ้สัส!!"



"พวกมึงสองคนเงียบเลย!! พอๆ กันทั้งสองตัวนั่นแหละ ถ้ามึงยังขี้เกียจกันแบบนี้นะกูจะไม่ติวให้หมาตัวไหนสักตัวคอยดูดิ!!" ไอ้ฝนพูดขึ้นอย่างเหลืออด



"งานนี้กูขอผ่านนะฝน พอดีกูเก็บความรู้มาเยอะว่ะไม่อยากเป็นหมา หึหึ"




งานนี้ไอ้ฟรอสต์ของเอาตัวรอดก่อนครับไม่อยากกลายเป็นหมาตามพวกมันสองคนไป




"ไอ้เหี้ยฟรอสต์!!" โต้งกับต่อตะโกนขึ้นพร้อมกัน



"เออใช่! มึงนัดพวกไอ้เนทไว้ร้านไหนวะไอ้ฝน?" ไอ้ต่อถาม



"ร้านตรงเยื้องๆ หน้ามหาลัยว่ะ มันบอกว่าเพิ่งมาเปิดใหม่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วอาหารอร่อยใช่ได้" ไอ้ฝนบอกในขณะที่เดินนำเพื่อนๆ ออกจากคณะ



"เออๆ งั้นรีบไปเถอะว่ะกูหิว กินเสร็จจะได้ไปเคลียร์งานต่อช่วงนี้ต้องเตรียมงานมหาลัยเยอะว่ะ"



"คร๊าบ... ไอ้ประธาน วันนี้มึงจ่ายให้กูด้วยนะเพราะกูลืมเอากระเป๋าตังค์มาว่ะ" ไอ้ต่อเดินไปกอดคอโต้งก่อนจะยักคิ้วกวนตีนให้ไอ้ประธานเพื่อนรัก



"หึหึ... ถ้ากูจ่ายค่าข้าวให้มึง... ได้ดิ!! งั้นมึงต้องไปช่วยกูทำงาน"



"โอเคเพื่อน! วันนี้พี่ต่อว่างเดี๋ยวจัดให้!"



"เฮ้ย! ไอ้โต้งวันนี้กูไปช่วยมึงไม่ได้นะเว้ย กูนัดแฟนกูไว้ว่ะ" ไอ้ฝนหันไปบอกไอ้โต้ง



"ไม่เป็นไรมึง กูมีไอ้ต่อช่วยล่ะมึงไปหาแฟนมึงเถอะ"



"แล้วมึงล่ะไอ้ฟรอสต์แดกเสร็จแล้วกลับบ้านเลยป่าววะ?" ไอ้ต่อหันมาถามผมที่เอาแต่เดินเงียบตลอดทางเพราะกำลังคิดเรื่องบางเรื่องอยู่



"อืม... คงงั้นมั้ง น้องกูรออยู่ว่ะ"



"เออๆ เอาเป็นว่าทุกคนมีภาระหน้าที่ต้องทำ งั้นรีบแดกแล้วก็แยกย้าย"




ครืดด.... ครืดดด... ครืดดด...





"เออว่าไงวะไอ้เนท?"



["เฮียฝนคร๊าบ.... เดี๋ยวพวกผมไปช้านิดนึงนะคร๊าบ"]



"ทำไมวะ?" ฝนถามปลายสาย



["ไอ้อ้นดิเฮียมันงี่เง่าไม่ยอมไปแดกข้าวเนี้ยะจะกลับบ้านอย่างเดียวเลย เดี๋ยวผมขอเคลียร์กับมันแป๊ปแล้วจะรีบตามไปที่ร้านนะครับ"]



"เออๆ บอกไอ้อ้นอย่าเรื่องเยอะ มาแดกข้าวกับพี่กับเชื้อแป๊ปเดียวมันจะอะไรหนักหนาวะ ลากคอมันมาแล้วกันเดี๋ยวกูเลี้ยงข้าวมันเอง"



["ครับๆ เฮียฝนสุดหล่อรอแป๊ปนะคร๊าบ... เดี๋ยวผมลากคอมันไปเอง"]



"เออๆ รีบมานะเว้ย!! กูหิวข้าว" เมื่อไอ้ฝนพูดสายกับเนทเสร็จก็วางสายทันที



"ทำไมวะไอ้ฝน พวกมันเป็นไรกัน?" ไอ้ต่อถามด้วยความสงสัย



"ไม่รู้ดิ มันบอกว่าไอ้อ้นจะกลับบ้านเลยไม่ได้มาแดกข้าวด้วย"



"อ้าว!! ไอ้นี่มันมีปัญหาชีวิตอีกเหรอวะ?" ไอ้โต้งถามต่อ



"มั้ง!! กูไม่รู้ว่ะแต่กูบอกให้ไอ้เนทลากคอมันมาแดกข้าวด้วยกันแต่ท่าทางมันคงมีธุระจริงๆ เลยบอกไอ้เนทว่ามาด้วยไม่ได้อ่ะ"



"เฮ้ยพวกไม่ไปร้านก่อนกูเลยเดี๋ยวกูตามไป" ผมพูดจบก็เดินกลับหลังหันไปทางเดิมทันที



"เฮ้ย!! ไอ้ฟรอสต์มึงจะไปไหนวะ?!!" ไอ้ฝนตะโกนถามผมที่กำลังเดินปลีกตัวออกจากกลุ่มไป



"เออ!! พวกมึงเดินไปก่อนเลยเดี๋ยวกูตามไป!" ผมตะโกนกลับไปบอกมันแล้วก็เดินตรงไปตามทางด้วยความรีบเร่ง



"มันเป็นอะไรของมันวะ!" ไอ้โต้งพูดพรึมพรำอะไรผมก็ไม่ทันได้ฟังแล้วพวกมันทั้งสามคนจะเดินมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารตามที่ตกลงกันไว้ในตอนแรก





ผมเดินตามทางเข้ามาในมหาลัย เดินเลยจากคณะของตัวเองแล้วตรงไปยังอีกคณะอย่างเร่งรีบ นี่ผมกำลังจะทำอะไรวะเนี้ยะ!! โคตรไม่เข้าใจตัวเองเลยว่ะ ระหว่างที่ผมกำลังไม่เข้าใจตัวเองแต่เดินมุ่งหน้าไปยังจุดมุ่งหมายสายตาของผมก็เหลือบไปเห็นอ้นที่กำลังเดินออกมาจากกลุ่มเพื่อนด้วยความรีบเร่งจนไม่ทันสังเกตุว่าผมกำลังเดินตรงเข้าไปใกล้





"กูไม่ไปโว๊ย!! กูมีธุระ!!" อ้นตะโกนกลับไปยังกลุ่มเพื่อนที่มีเนทกำลังยืนโวยวายอยู่ไม่ห่างมากนัก



"เออ!! มึงจะไปไหนก็ไปเลยไอ้ฟาย!!" ไอ้เนทตะโกนเสียงดังลั่น



"แม่ง!! กูจะกล้าไปได้ไงวะพี่ฟรอสต์แม่งเสือกไปด้วยขนาดนั้น" อ้นเดินบ่นมาแต่ไกลโดยไม่สนใจผมที่กำลังเดินเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ





อ้นกำลังยืนล้วงกระเป๋ากางเก้งของตัวเองอยู่ที่ลานจอดรถที่ไม่ไกลจากคณะของอ้นมาก ท่าทางดูรีบมากผมเลยเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ข้างหลังเงียบๆ





"กำลังหนีใครเหรอ?" ผมถามออกไปด้วยน้ำเสียงปกติ



"อยากเสือกได้ไหมวะไอ้เนท!! มึงจะไปไหนก็ไปเลยไป!! กูบอกแล้วว่ากูมีธุระไม่ว่างโว๊ย!!" อ้นยังคงล้วงหากุญแจรถอย่างเร่งรีบ



"ถามว่าหนีใคร?" ผมถามอีกครั้ง



"เออๆ ถามแม่งอยู่ได้!!"



"เฮ้ออ... ก็จะให้กูบอกว่าที่กูไม่ไปเพราะกูไม่อยากเจอพี่ฟรอสต์ตอนนี้ได้ไงวะ!" ประโยคนี้เหมือนอ้นกำลังพูดงึมงำกับตัวเองแต่ผมกลับได้ยินชัดเจนทุกคำ



"กูบอกว่าไม่ไปไง!! มึง.... เฮ้ย!!!"





อ้นหันกลับมาเจอผมที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังโดยที่อ้นเองมันก็ไม่รู้ตัวแต่ดันคิดว่าเป็นไอ้เนทที่ตามมามั้งครับ แต่ตอนนี้เรื่องนั้นไม่สำคัญสำหรับผมล่ะเพราะตอนนี้ผมอยากรู้มากกว่าว่าอ้นหนีหน้าผมเพราะอะไร





"นายหนีหน้าพี่ทำไม?"





"พี่ฟรอสต์!!"



TBC.



อ้นเอ้ย!! หนีพี่ฟรอสต์สุดหล่อของเจ้ทำไหมคะ อิอิ
ไหนพูดซิ.... 555+
ขอบคุณสำหรับการติดตามและทุกเม้นทุกกำลังใจนะคะ
ขอบคุณมากคร้า....

ความคิดเห็น