น้ำหมึกหยดเดียว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 6 ความสงจำที่หายไป

ชื่อตอน : บทที่ 6 ความสงจำที่หายไป

คำค้น : มาเฟียกับ หมอ หน้าหวาน *-*

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.9k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2560 22:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6 ความสงจำที่หายไป
แบบอักษร

ซาโต้ใช้ชีวิตอยู่กับนานะแทบจะตลอดเวลา เธอไปเรียนเขานอนอยู่บ้านพอตกดึกนานะกลับมาเขาก็ไปทำงาน ต้องคอยดูแลบ่อนดูแลผับ แถมยังต้องไปเก็บเงินกู้อีก จนทำให้เวลาที่อยู่กับคนรักมันน้อยมาก ซาโต้ใช้ทุกนาทีที่ว่างคุยกับนานะ พอเธอไปเที่ยว ไปทำทุกอย่างเพื่อให้ความรักมันดีมันเติมเต็มกันและกัน อย่าทำทุกอย่างเพราะความจำเป็น เพราะมันจะเหนื่อยมากและไม่มีความสุข ให้ทำทุกอย่างด้วยใจรัก ถึงมันจะเหนื่อยแต่ก็มีความสุข

วันนี้คือวันที่วาโต้จะขึ้นรับตำแหน่งเต็มตัวแล้ว เพราะนายใหญ่ของแก๊งต้องการพักผ่อนแล้ว งานจัดขึ้นที่โรงแรมแห่งหนึ่งในกรุงโตเกียว แขกในงานก็เต็มไปด้วยยากูซ่า รวมถึงแก๊งมาเฟียต่างๆทั่วโลกก็มาด้วย แน่นอนต้องมีแก๊งของอัคนี แต่ตัวเขาติดธุระ เลยส่งลูกน้องมาแทน

“ยินดีด้วยนะครับ”  เสียงอวยพรของคนที่เดินเข้ามาร่วมงาน พูดบอกกับเจ้าของงานอย่างซาโต้ที่ยืนต้อนรับอยู่หน้างาน พร้อมกับคนรักอย่างนานะ

“ขอบคุณมากครับ เชิญข้างในก่อนครับ”  ซาโต้ส่งแขกเข้าไปนั่งรอในงาน จนแขกที่เชิญมาครบแล้ว เขาจึงเดินกลับเข้าไปในงาน

“เร็วๆ สิวะ!!”  เสียงพูดของคนกลุ่มนึงที่เดินอยู่ในงานพูดกัน และทำอะไรบางอย่างด้วยความรีบร้อยไม่รู้เพราะอะไร

ซาโต้ขึ้นพูดเปิดงานถ่ายทอดตำแหน่งยากูซ่าของเขาโดยมีคนในงานร่วมแสดงความยินดีอย่างมากมาย นานะนั่งมองจากโต๊ะข้างหน้างาน ซาโต้ส่งสายตาหวานเยิ้มให้กับคนรักทุกครั้งที่ได้สบตา  เขาสองคนมองตากัน

ตู้ม!! เสียงระเบิดดังขึ้นหลังจากซาโต้พูดจบ ร่างของเขากระเด็นลงมาจากเวที ร่างของซาโต้เต็มไปด้วยเลือดเสียงปืนดังขึ้นทั่วงาน กลุ่มชายชุดดำที่มาร่วมงานหยิบปืนออกมายิงใส่กัน เสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปหมด

นานะวิ่งเข้าไปดูร่างของคนรักที่ถูกแรงระเบิดจนทำให้ร่างกายตกลงมาจากเวที

“ที่รัก” นานะเรียกร่างที่ไร้สติที่นอนอยู่ตรงหน้า

เธอเขย่าร่างของซาโต้ น้ำตาของเธอไหลออกมาเหมือนดั่งสายเลือดกอดร่างของซาโต้ไว้แน่น เอาร่างตัวตัวเองบังกระสุนที่ยิงกันไปกันมาในงาน

“นายหญิงครับ หลบมากับพวกเราก่อนครับ”  เสียงเรียกของลูกน้องซาโต้เรียกนายหญิงที่ใช้ร่างกายบังคนรักจากกระสุนให้หลบอยู่หลังพวกเขา

“เอาซาโต้ไปด้วย”  นานะพูดทั้งน้ำตาให้เอาร่างคนรักไปหลบด้วย

“เดียวพวกผมจัดการเองครับ นายหญิงมาหลบก่อน”  ลูกน้องสามเข้ามาพาร่างของซาโต้กับนานไปหลบในที่ปลอดภัย จนเหตุการณ์ในงานสงบลง เสียงปืนนัดสุดท้ายหยุดลงลูกน้องของซาโต้จับคนร้ายได้ 4 คน ส่วนที่เหลือถูกยิงตายไปหมดแล้ว ลูกน้องของซาโต้ก็ตายหลายคนเช่นกัน

ร่างของซาโต้ถูกพาขึ้นรถไปยังโรงพยาบาล ร่างหนาที่เต็มไปด้วยเลือดถูกเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉินหมอและพยาบาลแตกตื่นกันไปหมด เพราะยากูซ่าที่มีชื่อเสียงมาโรงบาลเพราะถูกระเบิด ไม่รู้วาศัตรูของเขาจะตามมาฆ่าซ้ำเหลือเปล่า

หมอและพยาบาลหลายสิบคนช่วยกันรักษา ซาโต้ ร่างกายของเขาเสียเลือดมาก เลือดกรุ๊ป B ของซาโต้ในโรงพยาบาลนี้ก็เหลือเพียงแค่ถุงเดียว

“คุณเป็นญาติของคนไข้ใช่ไหมคะ?”  พยาบาลออกมาจากห้องผ่าตัดเดินตรงมาหานานะ

“ใช่ ๆ คะซาโต้เป็นยังไงบ้างคะ”

“ตอนนี้คนไข้เสียเลือดมาก แล้วเลือดกรุ๊ปเดียวกับคุณซาโต้ก็ไม่มีเหลือแล้วด้วย”

“เลือดกรุ๊ปอะไรคะ?”

“B คะ”

“ฉันกรุ๊ป B คะ”  เธอไม่รีรอรีบบอกพยาบาลออกไปทันที

“งั้นเชิญทางนี้คะ”  พยาบาลพานานะไปตรวจร่างกายก่อนที่จะบริจาคเลือดให้กับซาโต้ ร่างของนานะนอนอยู่บนเตียงพร้อมบริจาคเลือดกับซาโต้ จนร่างกายของเธออ่อนเพลียหลับไป

เธอลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องพักฟื้นของคนไข้ โดยมีลูกน้องของซาโต้ สามสีคนยืนเฝ้าเธออยู่

“ซาโต้ เป็นยังไงบ้างคะ”  เสียงแหบแห้งเอ่ยถามกับลูกน้องที่ยืนเฝ้าเธออยู่

“นายปลอดภัยแล้วครับ แต่ยังอยู่ในห้องปลอดเชื้อเพื่อรอดูอาการก่อนครับ”

“เลือดพอมั้ยคะ” นานะถามขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มนิดๆ ถามกับลูกน้องเพราะเธอคงให้เลือดกับซาโต้เยอะพอสมควร

“ไม่ต้องห่วงครับนายหญิง พวกผมบางคนก็มีเลือดกรุ๊ปบีครับ พออยู่แล้วครับ”  เขาพูดแบบกลั้นขำ เพราะขนาดเครียดขนาดนี้ นายหญิงของพวกเขายังพูดตลกได้อีก

นานะนอนพักอยู่ในห้องพักได้ไม่นาน ก็เดินไปดูที่ห้องปลอดเชื้อ เธอมองผ่านกระจกเข้าไปในห้องเห็นร่างของซาโต้ที่เต็มไปด้วยสายอะไรต่อมิอะไรเต็มไปหมด มีพยาบาลและหมอค่อนเฝ้าดูอยู่ไม่ห่าง

ซาโต้ใช้เวลาพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลนานพอสมควรเพราะร่างกายเขานั้นโดนแรงระเบิดเข้าไปเต็มๆ ทำให้ภายในร่างกายเสียหายมากพอสมควร

นานะหลังจากเลิกเรียนเธอจะมาโรงพยาบาลทุกวัน ได้มองร่างของคนรักผ่านกระจกใสก็มีความสุขแล้ว

จนอาการของซาโต้คงที่หมอถอดสายอะไรหลายๆอย่างออกแล้ว ก่อนที่จะนำร่างของวาโต้ไปที่ห้องพักฟื้นพิเศษ

นานะนั่งลงข้างๆเตียงของซาโต้กุมมือของเขาไว้แน่น หอมมือของซาโต้ด้วยความคิดถึงเพราะเขานอนอยู่ในห้องปลอดเชื้อนานมากแล้ว

เธอจะคอยรับหน้าที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับซาโต้อาบน้ำเช็ดตัวทำทุกอย่างให้กับเขา จนคนในโรงบาลเห็นเป็นเรื่องปกติไปแล้ว จะต้องมีนักศึกษาสาวเดินเข้าออกโรงบาลนี้ทุกวัน

แต่วันนี้เธอติดฝึกที่โรงบาลแห่งหนึ่งในโตเกียวเลยมาหาซาโต้ไม่ได้ แต่ยังมีลูกน้องของซาโต้ดูแลอยู่เธอเลยไม่ค่อยเป็นห่วงอะไรมาก

วันนี้หมอเข้ามาตรวจเช่นเคย ร่างกายที่ไม่ได้ขยับมานานค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมามองเห็นหมอที่เข้ามาตรวจ

“คนไข้ฟื้นแล้วคะ คุณหมอ”  พยาบาลสาวบอกกับหมอที่ดูสายน้ำเกลืออยู่ หมอเลยหันไปสนใจคนไข้ที่พึ่งฟื้นขึ้นมา

“เป็นยังไงบ้างครับ คุณซาโต้”

“ผมอยู่ที่ไหน แล้ว . . . พวกคุณเป็นใคร?”  ซาโต้ที่พึ่งฟื้นขึ้นมาจากการนอนหลับมานานถามด้วยความสงสัย

“ผมเป็นหมอครับ คุณจำอะไรได้บ้างครับ” หมอมองหน้าถามกับซาโต้ด้วยความสงสัย

“ผมไม่รู้ ผมจำอะไรไม่ได้ โอ้ย!!”  ซาโต้ใช้มือกุมหัวของเขาด้วยความเจ็บปวด

หมอเลยสั่งให้พยาบาลพาซาโต้ไปที่ห้องสแกนสมองตรวจดูให้แน่ชัดอีกครั้ง (เรื่องที่กำลังจะพูดต่อไปนี้เป็นสิ่งที่แต่งขึ้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน)  หมอตรวจสมองของซาโต้แล้ว เพราะแรงระเบิดทำให้สมองได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงทำให้ความสงจำบางอย่างหายไป และสิ่งที่หายไปมันดันเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดด้วย

พยาบาลพาซาโต้กลับไปที่ห้องพัก ลูกน้องช่วยกันพยุงร่างของเจ้านายไปที่ห้องพักฟื้น แกร๊ก!! ลูกน้องของซาโต้เปิดประตูเข้าไปเห็นผู้หญิงคนนึงนั่งอยู่ข้างๆเตียง แต่ไม่ใช่นานะ แต่เป็น . . .

“ซาโต้”  เสียงพูดที่คุ้นหูไม่ใช่ใครอื่น ซาร่า เธอมาเยี่ยมซาโต้หลักจากที่รู้ว่าเขาฟื้นแล้ว

“คุณเป็นใครครับ”  ซาโต้ถามด้วยความสงสัย เขาคิดว่าเขาจำผู้หญิงคนนี้ได้แต่นึกไม่ออก  ซาร่าหันไปมองหน้าพยาบาล

“คนไข้มีปัญหาทางสมองนิดหน่อยคะ ทำให้ความจำบางส่วนหายไป”  พยาบาลบอกให้ซาร่ารับรู้ เธอจึงสั่งให้พยาบาลออกไปจากห้อง เธอเข้าไปพยุงร่างของซาโต้มาที่เตียง ซาโต้มองหน้าเธองงๆเธอเป็นใครเข้ามาในห้องของเขาได้ยังไง

“คุณเป็นใครครับ?”  ซาโต้ถามกับเธออีกครั้ง

“คุณจำนานะได้มั้ยคะ?”  ซาร่าถามกับซาโต้เพื่อต้องการความแน่นอนในสิ่งที่เธอจะทำ

“ใครคือนานะครับ?” ซาร่าได้ยินแบบนั้นเธอก็ยิ้มออกมาทันที

“อ๋อไม่มีอะไรหลอกคะ ฉันซาร่าเป็นแฟนของคุณไงคะ และก็เรากำลังจะแต่งงานกันด้วย”  เธอพูดสวมรอยเป็นแฟนของซาโต้ทันทีเมื่อรู้ว่าเขาจำนานะไม่ได้  “แฟน?”

“ใช่คะ ฉันดูแลคุณมาตลอดเลยหลังจากที่คุณสลบไป”  ซาร่าพูดเล่าเรื่องแต่งว่าเธอและเขารักกันอย่างนู้นอย่างนี้ ดูแลซาโต้อย่างดีตลอดเวลาที่สลบไป ซาโต้ฟังแบบนั้นก็คิดว่าเธอเป็นแฟนของเขาจริงๆ ซาโต้เชื่อในสิ่งที่ซาร่าแต่งขึ้นมา ร่วมทั้งเรื่องที่เขาและเธอกำลังจะแต่งงานกันด้วย .......

______________________________________________________________________

~*_ ซาโต้จำอะไรไม่ได้ แล้วนานะจะทำยังไงละทีนี้ _*~

อ่านจบแล้ว ถ้าชอบก็อย่าลืมกดถูกใจ และ คอมเม้นกันไว้ด้วยน๊า

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจร๊า

by น้ำหมึกหยดเดียว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น