น้ำหมึกหยดเดียว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5 อยู่เพราะ รัก

ชื่อตอน : บทที่ 5 อยู่เพราะ รัก

คำค้น : มาเฟียกับ หมอ หน้าหวาน *-*

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.6k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ค. 2560 18:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 อยู่เพราะ รัก
แบบอักษร

นานะพอไม่มีซาโต้ก็ต้องเดินทางไปโรงเรียนเอง ทุกวันหลังจากที่ซาโต้ไปทำงานที่ไทย เธอจะต้องติดรถเพื่อนไปเรียนมหาลัย เพราะซาโต้สั่งไว้ไม่ให้ไปไหนมาไหนคนเดียว ศัตรูของเขาเยอะ กลัวนานะจะเป็นอันตราย

“เร็วๆ สิมึง เดี๋ยวสายอีก”  นานะที่พยายามลากแขนเพื่อนให้เดินตามเธอให้ทัน เพราะใกล้เวลาเข้าเรียนแล้ว

“โธ่ ~ ~ มึงกูรีบสุดชีวิตกูแล้ว”

สองสาวเดินเข้าไปในห้องเรียนทันพอเกือบจะไม่ได้เช็คชื่อแล้ว สองสาวนั่งเรียนกัน พร้อมกับเพื่อนๆในห้อง แต่นานะเธอไม่ค่อยสนิทกับใคร ทำให้กับอยู่ดับเพื่อนสาวกันสองคนซะส่วนใหญ่

สองสาวเดินตรงไปที่โรงอาหาร เพราะใกล้จะบ่ายโมงแล้วยังไม่ได้กินอะไรเลย สองสาวแยกกันไปสั่งซื่อนานะได้เข้าแกงกะหรี่ ส่วนมิกิเพื่อนสาวของนานะ ได้ราเม็งเนื้อมาหนึ่งชาม เธอสองคนเดินมาตรงโต๊ะที่นัดกันไว้

“โอ๊ย!!”  นานะล้มลงไปกองกับพื้นเพราะถูกชนจากข้างหลัง ข้าวที่เธอถือมาหกหมดไม่เหลืออะไรเลย

“อุ๊บส์ โทษที มองไม่เห็น”  น้ำเสียงไม่เป็นมิตรของผู้หญิงแปลกหน้าพูดขึ้น

“เธอมาชนฉันทำไม!!”  นานะพูดเสียงดังใส่หญิงสาวตรงหน้า

“เปล่า พอดีรีบเดิน เลยชน”  หญิงสาวนิรนามยังลอยหน้าลอยตาอยู่

“จะไปไหน!!  ญาติจะตายหรือไง  รีบร้อนถึงขนาดไม่ดูคน”

“นิ!! แต่ . . . ไม่เป็นไร ฉันแค่อยากจะเห็นหน้าคนที่แย้งของของฉันก็เท่านั้น”

“ใครไปแย้งอะไรของเธอ!”

“ก็นังผู้หญิงหน้าด้านที่แย้งซาโต้ไปจากฉันไง”

“ซาโต้ไม่ใช่สิ่งของ และฉันก็ไม่ได้ไปแย้งของเธอมา”  นานะตอบโต้กลับแบบไม่เกรงกลัว น้ำเสียงหนักแน่น พร้อมกับใช้สายตามองจ้องไปที่ซาร่า หญิงสาวอดีตคู่ขาของซาโต้

 “หน้าด้าน!!”

“เธอนั้นและหน้าด้าน” นานะลุกขึ้นเก็บจานที่ร่วงอยู่บนพื้นเตรียมที่จะเดินเอาไปเก็บและสั่งใหม่แต่เธอเดินออกไปได้แค่สองก้าวมือของซาร่า จิกลงบนหัวของนานะ

นานะไม่ทันระวังตัวถูกดึงหงายหลังลงไปกองกับพื้น เธอเสียเปรียบเพราะอยู่ข้างล่าง ซาร่าตบเข้าที่ใบหน้าของนานะจนเป็นรอยแดง นานะพยายามที่จะสู้แต่ตัวเธอเล็กกว่าซาร่าเลยเสียเปรียบถูกตบไปหลายที่ จนมิกิได้ยินเสียงวิ่งมาดู มิกิพยายามจะเข้าไปช่วยนานะแต่ถูกเพื่อนของซาร่าดึงเธอไว้

สองสาวโดนรุมตบอยู่สักพัก ร่างของซาร่าถูกดึงจนรอยออกไปจากร่างของนานะ แล้วล้มลงไปกองกับพื้น ไม่ใช่ใครอื่นไกล ซาโต้

“ที่รักเป็นอะไรไหม”  วาโต้รีบเข้าไปพยุงร่างของนานะขึ้นมา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยนิ้วมือจากการถูกซาร่าตบ

นานะมองหน้าซาโต้ แล้วรีบแกะมือหนาของเขาออก “นายจะไปไหนก็ไป!!” นานะโกรธจัดวิ่งหนีซาโต้ไป แต่วาโต้ไม่ได้ตามไปให้ลูกน้องเป็นคนตามไปแทน เขาหันหน้าไปหาซาร่า ตัวต้นเหตุของเรื่อง

“เธอทำแบบนี้ทำไม!!”  ซาโต้ตะคอกเสียงดังใส่ซาร่า เธอตกใจที่เห็นซาโต้โกรธขนาดนี้

“มันแย่งพี่ไปจากฉัน!”

“เธอมันไม่มีสิทธิ์ในตัวฉัน ไปไหนก็ไป!!” 

“ไม่!!”  ซาร่าร้องไห้ออกมากอดขาของซาโต้ไว้แน่น “หนูไม่ไปไหนทั้งนั้น” เธอร้องไห้ไม่หยุดแถมยังกอดซาโต้ไว้แน่น

“ซาร่า  ตอนที่เธอไปจากพี่ไป ตอนที่พี่ไม่เหลืออะไร เธอก็ทิ้งกันไปแบบไม่ใยดีเลย แล้วตอนนี้เธอจะมาเรียกร้องอะไรในตัวพี่อีก”  ซาโต้จ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา

“ขอโทษ น้องขอโทษ”

“ไม่มีประโยชน์แล้ว เธอไปซะ แล้วอย่ามายุ่งกับพี่และเมียพี่อีก” ซาโต้ดึงมือที่นานะกอดเขาไว้ออกมา แล้วเดินจากไปไม่หันกลับมามองซาร่าเลย

“พี่ไม่มีทางมีความสุขกับมันแน่” ซาร่ามองตามซาโต้ไปด้วยความอิจฉาริษยาในตัวนานะที่ได้หัวใจของซาโต้ไปครอง ซึ่งเธอก็เคยได้มัน และอยากจะได้มันกลับมาครองอีกครั้ง

ซาโต้หลังจากที่คุยกับซาร่าเสร็จก็เดินออกมาตามหานานะ “เธอไปไหนนะ”  เขามองหา เดินหาจนทั่วมหาลัยก็ไม่พบ จึงสั่งลูกน้องให้ตามหาในโรงเรียน ส่วนเขากลับไปที่บ้าน ซาโต้เดินขึ้นบันไดหอพักเดินตรงไปยังห้องของนานะ

แกร๊ก!! มือหนาเปิดเข้าไปดูในห้องเห็นร่างบางของนานะนอนอยู่บนเตียง พร้อมกับเสียงร้องสะอื้นดังออกมาเข้าหูของซาโต้ เขาเดินเข้าไปที่ข้างเตียง “ที่รัก” ซาโต้เรียกนานะด้วยเสียงที่นุ่มนวล

เธอไม่ตอบแต่หลับตาเอาหมอนมาปิดหน้าของเธอไว้ เธอไม่อยากเห็นหน้าของซาโต้

“ลุกมาคุยกับเค้าหน่อยสิ ที่รักครับ”  ซาโต้ดึงหมอนออกจากหน้าของนานะ ก่อนที่จะดึงร่างของเธอเข้ามากอด  นานะขัดขืนนิดหน่อยแต่ก็ยอมให้ซาโต้กอดโดยดี

“พี่ขอโทษ ที่ทำให้หนูต้องมาเจ็บตัว”  นานะที่อยู่ในอ้อมกอดของวาโต้ได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งร้องไห้ใหญ่

“ไม่ร้องนะครับ เดียวไม่สวย” นานะเงยหน้ามามองซาโต้ มือหนาของซาโต้ปาดเอาคราบน้ำตาออกจากแก้มของนานะ “เค้ารักที่รักนะครับ” ซาโต้ก้มลงจูบบนเปลือกตาของนานะเบาๆ ซับเอาหยดน้ำตาที่ไหลออกมาให้หายไป

“เขาบอกว่าฉันแย้งนายมา” เธอพูดกับซาโต้ทั้งน้ำตา

“ไม่แย้งครับ ไม่มีใครแย้งเค้าทั้งนั้น  เค้าอยู่กับที่รัก ก็เพราะ รัก คำเดียวครับ” ซาโต้ลูบหลังของนานะเบาๆ กอดเธอเพื่อแสดงความรักให้นานะเห็น

“นายจะกลับไปหาเค้าไหม”

“ไม่ครับ ให้ตายยังไงก็ไม่กลับ”  ซาโต้ยิ้มแสดงความชัดเจนในคำพูดนานะกอดซาโต้ไว้แน่น

“นายกลับมาตั้งแต่เมื่อไร”

“เครื่องจอดเมื่อเช้านี้เข้าไปดูงานในบ่อนนิดหน่อย ก่อนที่จะมาหาที่รัก แต่ดันมาเห็นเมียตัวเองโดนตบซะก่อน หึหึ . . ” ซาโต้หัวเราะเบาๆก่อนที่จะหอมแก้มนานะเบาๆ

“ไม่ต้องมาหอมเลย เพราะใครละ เค้าถึงต้องมาเจ็บตัวแบบนี้”

“ครับ ขอโทษครับ ยอมทุกอย่างเลยอยากทำโทษอะไรก็เชิญ” ซาโต้นอนราบลงกับเตียง

“แน่นะ?”  นานะมองหน้าวาโต้อีกครั้ง

“ครับผม! จะข่มขืนเค้าก็ได้ เค้ายอม”

“ไอบ้า! ถ้าทำแบบนั้น นายก็ชอบสิ!”  นานะตีแขนวาโต้เพราะความหมั่นไส้ ชอบพูดเล่นอยู่เสมอ

“งั้น . . . งดไปหนึ่งอาทิตย์แล้วกัน”

“ไม่ได้!!”  ซาโต้ลุกเด้งขึ้นมาจากที่นอนเข้าไปกอดนานะไว้แน่น “ทำโทษอะไรเค้าก็ได้ แต่ไม่เอาอันนี้” ซาโต้มองเธอด้วยสายอ้อนวอนขอความเห็นใจ มีหรือที่นานะจะเห็นใจ

“ไม่เอาตามนี้และ ไม่งั้นตัวเองก็ออกไปนอนข้างนอก”

ซาโต้หน้าบูดหน้าบึ้งมองนานะ ก่อนที่จะเดินไปหยิบของที่ตัวเองเตรียมมาให้กับคนรัก ซาโต้ยื่นกล่องของขวัญให้กับนา “เค้าซื้อมาให้”

นานะแกะกล่องของขวัญออกมองดูว่าข้างในมีอะไรอยู่ ก่อนที่จะหยิบกระเป๋าลายการ์ตูนช้างขึ้นมา มันดูน่ารักดีเหลือเกิน “ขอบคุณนะ”  นานะหอมแก้มวาโต้เป็นการตอบแทน

“เปลี่ยนจากหอมแก้มเป็นอย่างอื่นได้ไหมครับ”  ซาโต้มองหน้านานะด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์ และยิ้มให้กับเธอ

“หึหึหึ . . . . ไม่คะ!!”

ซาโต้หุบยิ้มทันทีเมื่อได้ยินคำตอบ ก่อนที่จะนอนลงเอาผ้าห่มคลุมทั้งตัว นานะหัวเราะออกมาทันทีเมื่อเหตุซาโต้ทำแบบนั้น

“ฮ่า ๆ ๆ ที่รักเป็นยากูซ่า หรือ เด็กสามขวบกันแน่คะ ”

“เป็นยากูซ่า ที่อยากจะตั้มเมีย แต่เมียไม่ให้”  เสียงพูดดังออกมาจากผ้าห่มผืนหนา

“โอ๋ ๆ ๆ มาๆมากอดกัน”  นานะมุดเข้าไปในผ้าห่มกอดซาโต้จากข้างหลังพร้อมกับหอมแก้มเขาไปหนึ่งที

“ที่รักหยุด! เดียวมันตื่น”

“อะไรตื่นคะ”

ซาโต้มองลงไปยังเป้ากางเกงของตัวเองนานะเห็นแบบนั้น ก็เขินหน้าแดงออกมา เอาหมอนที่นอนอยู่ตีซาโต้ใหญ่เลย ซาโต้ทั้งเจ็บและก็อดกลั้นขำไม่ได้ ทั้งร้องโอ้ยทั้งหัวเราะไปด้วย จนนานะเหนื่อยก็ล้มนอนลงข้างๆซาโต้ ก่อนที่จะเผลอหลับไป   “ถ้าเค้าไม่มีที่รัก เค้าจะอยู่ยังไงนะ”  ซาโต้พูดเบาๆกับนานะที่นอนหลับไปแล้วก่อนที่จะมุดเข้าไปในผ้าห่มแล้วดึงร่างของนานะเข้ามากอดนอนหลับไป 

_________________________________________________________________________________________________

มาแล้ววววว มาต่อให้แล้วจร๊า

อ่านจบแล้วถ้าชอบก็อย่าลืมกดถูกใจและคอมเม้นกันไว้ด้วยน๊าทุกคน

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจร๊า love คนอ่านน๊า

by น้ำหมึกหยดเดียว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น