นารึล90

คุณอาแสนรัก เป็นนิยายที่เกี่ยวกับรักต่างวัยที่ห่างกันถึง 25 ปี ระหว่าง อาภีที่แสนจะบ้างานกับเมียสาวที่ไร้เดียงสาที่ต้องทำหน้าที่ภรรยาในวัย18 ปี ที่เธอตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอ

ตอนที่ 44 อดีตที่ไม่อยากย้อนกลับ 1

ชื่อตอน : ตอนที่ 44 อดีตที่ไม่อยากย้อนกลับ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.9k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 18 มิ.ย. 2560 11:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 44 อดีตที่ไม่อยากย้อนกลับ 1
แบบอักษร

เวลาสองเดือนสำหรับการใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของนีลดาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากที่เพื่อนๆในกลุ่มรับรู้ถึงความสัมพันธ์ของเธอและภูวนลพวกเพื่อนๆของเธอก็ต่างยินดีและเข้าใจในเรื่องส่วนตัวไม่ได้เคืองโกรธเธอมากและยิ่งสนิทกันและเปิดใจคุยเรื่องต่างๆโดยไม่มีความลับต่อกันอีกต่อไป ยกเว้นเปรมที่พูดคุยกับเธอน้อยลงแต่ก็ยังเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวที่คอยช่วยเหลือซึ่งกันและกันเสมอมาแม่จะมีบางครั้งที่เพื่อนๆเอ่ยถึงภูวนลและเปรมก็คอยจะเลี่ยงๆหลบหน้าไปไม่ค่อยอยากรับรู้เกี่ยวกับเรื่องในครอบครัวของเธอ

                “นิดกลับก่อนนะทุกคน” นีดลาเก็บหนังสือเรียนใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว

                “ให้เปรมไปส่งไหม” เปรมเตรียมจะเดินตามเธอ

                “ไม่เป็นไรหรอกเปรม นิดให้อาภีมารับวันนี้” เธอบอกลาแยกย้ายกับเพื่อนๆในกลุ่มแบบนี้สัปดาห์ละหนึ่งครั้งในช่วงตอนบ่ายกว่าๆในวันพุธที่มีชั่วโมงเรียนน้อยซึ่งก่อนหน้านี้เธอก็จะกลับพร้อมวันวิสาเป็นประจำทุกวัน

                นีลดาในชุดนักศึกษาเดินเลี่ยงออกมาทางประตูหลังของมหาวิทยาลัยก่อนจะสวมเสื้อคลุมแขนยาวและสวมหมวกปกปิดใบหน้าแล้วกวักเรียกวินมอเตอร์ไซต์

                “ไปที่เดิมค่ะ...” เธอบอกลุงที่นั่งซ้อนประจำทุกๆสัปดาห์เข้าไปในซอยที่อยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยไม่ไกลมากสามารถเดินไปได้ หากแต่ร่างกายของเธอในตอนนี้กลับสู้แสงแดดจ้าในช่วงบ่ายไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

                เธอจ่ายเงินค่าโดยสารก่อนจะเดินเข้าไปธุระส่วนตัวสักพักก่อนจะเดินออกมาจากซอยเพื่อเดินเข้าร้านหนังสือที่อยู่หน้าปากซอยถัดไป

                ภายในร้านหนังสือค่อนข้างเงียบและไม่ค่อยมีลูกค้าเข้ามาในร้าน ส่วนใหญ่ก็จะเป็นนักศึกษาและนักเรียนที่อยู่ละแวกนี้แวะเวียนเข้ามาร้านหนังสือประจำรวมถึงเธอเองก็มาจับจองหนังสือที่เล็งไว้เป็นเดือนๆและเข้ามาเปิดอ่านบ่อยๆจนต้องตัดสินใจซื้อเล่มนี้ไปอ่าน หลังจากชำระค่าหนังสือเสร็จเธอก็มายืนรอภูวนลหน้าร้านหนังสือ ผ่านไปสิบนาทีรถกระบะสี่ประตูคันที่คุ้นตาก็มาจอดเทียบรับเธอ

                “ได้หนังสือมาอ่านไหมล่ะ” เจ้าของรถหันมาถามภรรยาเด็กที่กำลังเก็บถุงหนังสือยัดใส่กระเป๋า

                “ได้มาหนึ่งเล่มค่ะ”

                “ถามจริงๆเถอะ เธอมาร้านหนังสือทุกสัปดาห์นัดใครไว้หรือเปล่า” ภูวนลค่อยๆเลี้ยวรถกลับไปยังเส้นทางกลับบ้าน

                “เปล่านะคะ นิดก็แค่มาหาหนังสือไปอ่านเล่นๆเท่านั้น”

                “แล้ววันนี้กินข้าวที่ไหนกันดี” เขารอทานอาหารกลางวันพร้อมกับเธอ

                นีลดานิ่งคิดก่อนจะตอบ “แล้วแต่อาภีเลยค่ะ”

                “แล้วแต่ได้อย่างไร เดี๋ยวก็บ่นว่ากินไม่ได้เหมือนอาทิตย์ก่อนล่ะ”

                “พอนิดเลือก อาภีก็บอกไม่ชอบนี่คะ”

                “วันนี้ตามใจก็ได้ อยากกินอะไรล่ะ”

                “เราแวะไปร้านอาหารแถวบ้านก็ได้ค่ะ นิดไม่อยากไปไหนแล้วค่ะ...” นีลดาค่อยๆหลับตาลงเอนหลังพิงเบาะนั่งด้วยความอ่อนเพลียกาย

                ตลอดทางตั้งแต่หลังทานอาหารกลางวันร่วมกันเธอก็นั่งหลับมาตลอดทางจนกระทั่งมาถึงบ้าน แล้วเดินโซซัดโซเซเดินขึ้นห้องนอนล้มตัวลงในชุดนักศึกษา

                “เป็นอะไรหรือเปล่า ไปหาหมอไหม” ภูวนลเดินเข้ามานั่งข้างๆนีลดา เขาลอบมองเธอด้วยความเป็นห่วงกับอาการเหน็ดเหนื่อยของเธอที่หนักขึ้นทุกวัน

                “นิดไม่เป็นไรจริงๆค่ะ แค่นอนพักเดี๋ยวก็หาย” คนไม่อยากไปหาหมอบอกปฏิเสธเขาทุกครั้ง

                “แค่ไปหาหมอเดี๋ยวเดียวไม่ได้หรือไง เกิดเธอเป็นอะไรขึ้นมาจะได้รักษาทัน”

                “นิดบอกว่านิดไม่เป็นอะไรไงคะ ทำไมต้องไล่นิดให้ไปหาหมอทุกทีด้วยล่ะ” เธอตอบเสียงอื้ออึงกับหมอนด้วยความน้อยใจ

                “ก็ฉันเป็นห่วงเธอนะ ลุกขึ้นไปหาหมอเถอะเดี๋ยวฉันจะพาไปเอง” เขาเขย่าตัวปลุกให้เด็กสาวที่นอนคว่ำไม่ไหวติงลุกขึ้นแต่ก็ไม่ได้รับการตอบสนองเช่นเคย

                “ไม่ไปค่ะ นิดแค่ปวดหัว”

                “แล้วเมื่อไหร่ไอ้โรคอ่อนเพลียกับโรคปวดหัวเธอจะหายไปสักที ฉันเห็นเธอเป็นมาสองเดือนแล้วนะ” น้ำเสียงทุ้มเริ่มขึ้นเสียงดุ

                “อาภีก็ปล่อยให้นิดนอนหลับสบายทุกๆวันบ้าง แค่นั้นนิดก็คงจะหายป่วยแล้วล่ะค่ะ” เธออดตอบประชดไม่ได้ ส่วนหนึ่งที่เธอเป็นแบบนี้ก็เพราะเขาที่มักจะคอยรบกวนในคืนที่เธอไม่มีงานที่ต้องส่งอาจารย์ทำให้เธอนอนน้อยบ่อยๆ

                “ไม่ต้องมาอ้างเลย ฉันทำการบ้านกับเธอแค่อาทิตย์ละสามครั้งและฉันก็....” จู่ๆภูวนลก็หยุดการสนทนากับภรรยาสาว

                “แล้วก็อะไรคะ?” นีลดาเงยหน้ามองสามีที่นั่งนิ่งฟังบางอย่าง

                “ฉันต้องลงไปดูก่อนว่าใครมาบ้านเรา เธอนอนพักไปก่อนแล้วกัน”

                ภูวนลรีบเดินออกจากห้องนอนไปด้วยความว่องไว ฉวยโอกาสให้เธอได้มีเวลาส่วนตัวช่วงสั้นๆลุกจากเตียงเพื่อทำสิ่งต่างๆในห้องนอนด้วยความเร่งรีบ

                “ทำไมอาภีหายไปนานจัง...” นีลดานึกสังหรณ์ขึ้นมา ปกติภูวนลจะใช้เวลาอยู่กับเธอในห้องนอนอตลอดทั้งช่วงบ่ายจนกระทั่งหัวค่ำแต่เขากลับยังไม่ขึ้นมาหลังจากหายไปกว่าสองชั่วโมงหลังจากที่ได้ยินเสียงคนมาที่บ้าน

                หญิงสาวเปลี่ยนเสื้อผ้าเดินลงมาในชุดลำลองก่อนก้าวจากบันไดลงมาแล้วเดินไปตามเสียงคุยที่ดังขึ้นในห้องรับแขกแล้วหยุดมองนิ่งไปยังแขกที่มาเยี่ยมในครั้งนี้ด้วยความตกตะลึง หัวใจแทบจะหยุดนิ่งกับสิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้นึกย้อนไปถึงอดีตของตัวเองหลายเดือนก่อนทันที

                “มาแล้วเหรอค่ะหลานรักของน้า....คิดถึงจังเลย” แขกของบ้านทักทายเด็กสาวอย่างใบหน้าที่สดใสแต่แฝงไปด้วยความริษยา

                “น้าดาวมาที่นี่ได้อย่างไรคะ...” นีลดารวบรวมสติตัวเองไม่ให้ตื่นตระหนกมากกว่านี้ เธออยากจะกลั้นใจตายให้ตัวเองหลุดพ้นจากผู้หญิงคนนี้เหลือเกิน

                ผู้ปกครองที่แสนใจร้ายของเธอ...

ความคิดเห็น