มากาลิซ / ควีนโพดำ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2560 12:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 12
แบบอักษร

​CHAPTER 12​

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ Oddhw


โรงเรียนนานาชาติอความารีน...........

“ยัยพรีม!!”


“หืม!มีอะไรเรียกซะดังเชียว”  ฉันสะดุ้งจนหลุดออกจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงแปดหลอดของยัยข้าวเฟืองใกล้ๆหู


“ก็ฉันเรียกแกเป็นร้อยรอบแล้วแกก็ไม่ได้ยินนี่ นี่ใจลอยไปถึงไหนแล้วเนี่ย”  ยัยนี่ก็เอาแต่เรียกฉันทั้งวันจะให้ฉันใจลอยคิดอะไรคนเดียวบ้างไม่ได้เหรอไง


หลังจากที่ผ่านวันนั้นมาฉันก็เอาแต่เก็บตัวเงียบไม่ยอมไปเรียนได้ สองวันจนแม่ทนไม่ไหวต้องเรียกไอ้ปรายกับยัยข้าวเฟืองมาปลอบและกล่อมกันยกใหญ่จนฉันยอมมาโรงเรียนตอนนี้ไอ้ปรายก็เริ่มเข้ามาดูแลฉันมากขึ้นทั้งมารับมาส่ง มันให้เหตุผลว่า มันกลัวฉันเดินใจลอยจนเผลอให้รถชนตายฉันก็ไม่ได้เป็นถึงขนาดนั้นซะหน่อย ก็แค่มันยังไม่ลืม


ยัยข้าวเฟือง ไม่เอาเรื่องที่ฉันขโมยกางเกงในรุ่นพึ่ไปเผยแพร่อีกต่อไปแถมยังยกเลิกเกมส์ทั้งหมดอีก ด้วยเหตุผลที่ว่า เล่นไปก็ไม่มีประโยชน์ฉันว่ามันน่าจะรู้ตัวได้ตั้งนานแล้วนะ


ส่วนซิตตี้ฉันก็ยังเฝ้าติดถามข่าวของเค้าตลอด ยัยข้าวเฟืองแอบไปเข้ากลุ่มเมาท์มอยเกี่ยวกับเรื่องของหนุ่มฮอตในโรงเรียนเซนเบอนาร์แล้วเอามาเล่าให้ฉันฟังว่าซิตตี้ไม่มาเรียนได้สองอาทิตย์แล้วหลังจะที่เกิดเรื่อง ทอยกับเซนโจ ก็เคยเข้าไปเยี่ยมและเอาผู้หญิงสาวๆสวยแบบที่ซิตตี้ชอบไปฝากถึงที่บ้านบ่อยๆแต่ก็ถูกไล่ตะเพิดกลับมาทุกที แถมเค้ายังเอาแต่ดื่มเหล้าไม่สนใจฟังใครอีก ทำไมนายถึงเป็นขนาดนี้นะ คงไม่ใช่เพราะฉันใช่ไหมก็นายบอกว่าเกลียดฉันไปแล้ว


“ฉัตรตรีญะศร!”


“ยัยพรีม อาจารย์เรียกแกอะฟังบ้างสิยะ”  ยัยข้าวเฟืองที่นั่งอยู่ข้างสะกิดฉันแรงๆจนฉันสะดุ้ง


“คะอาจารย์”  ฉันตอบรับพร้อมกับลุกขึ้น


“เรียกตั้งนานก็ไม่ขานตอบเป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย มีคนมาหาเธอน่ะ”  อาจารย์ประจำชึ้นบอกนั่นยิ่งทำให้ฉันงง ใครมาหาฉันแม่เหรอ??


“ใครคะอาจารย์”


“ชื่อคุณกิตติพงษ์ ออกไปพบท่านสิ” พูดจบฉันเดินตามอาจารย์ประจำชั้นออกไป


“ตามสบายนะคะ” อาจารย์ส่งยิ้มให้ ผู้ชายร่างสูงวัยไล่เลี่ยกับพ่อฉันที่สวมชุดสูทเต็มยศ ดูท่าทางมีฐานะ หน้าตายังหล่อเหลาและยังดูอ่อนกว่าวัยอยู่เลย และที่สำคัญ ผู้ชายมีอายุตรงหน้าฉันหน้าเหมือนซิตตี้!!ไม่น่าคงจะไมใช่หรอกฉันคงจะคิดมากไปเอง


“สวัสดีคะ” ฉันยกมือไว้ตามมารยาทแม้จะไม่รู้ว่าคนตรงหน้าเป็นใครและมีเรื่องอะไรกับฉันก็ตาม


“ฉันมีเรื่องจะคุยกับหนูออกไปคุยกับฉันหน่อยได้ไหม”  ผู้ชายตรงหน้ายิ้มอย่างอ่อนโยนให้ฉันแต่ขัดกับแววตาที่มีแววกังวลแบบแปลกๆ


“ก็ได้คะ”




ห้องรับรองแขก โรงเรียนนานาชาติอความารีน.....

“มีเรื่องอะไรอยากจะคุยกับเหรอหนูคะ” ฉันเปิดปากถามหลังจากที่เข้ามานั่งในห้องรับรองแขกคนสำคัญของโรงเรียนเรียบร้อยแล้ว ไม่อยากจะบอกว่าฉันก็พึ่งเคยเข้ามาในห้องนี้เป็นครั้งแรก เพรึฉ7ะนั้นคนตรงหน้าฉันจะต้องไปคนมีอิทธิพลอะไรแน่ๆถึงเข้ามาในห้องนี้ได้


“ฉันยังไม่ได้แนะนำตัวให้หนูรู้จักเลยสินะ” คนที่นั่งฝั่งตรงข้ามเริ่มพูดอะไรออกมาบ้างหลังจากที่มองสำรวจฉันอยู่นาน


“คะ หนูพรีม” ฉันชิงแนะนำตัวก่อน


“อืมฉันรู้ กว่าจะตามหาตัวหนูได้นี่ก็ยากเหมือนกันนะ”


“...”


“ฉันชื่อ กิตติพงษ์ รัตนธาดา เป็นพ่อของ ซิตตี้”  จบคำพูดนั้นฉันก็เบิกตาโพล่งทันทีว่าไงนะ ฉันได้ยินไม่ผิดไปใช่ไหม พ่อซิตตี้มาหาฉัน!!!


“ไม่ต้องตกใจฉันมาดี”  คนที่นั่งฝั่งตรงข้ามเหมือนจะรู้ทันว่าฉันคิดอะไรอยู่


“หนูรู้ใช่ไหมว่าตอนนี้ลูกชายฉันมีสภาพเป็นแบบไหน” เมื่อเห็นฉันไม่พูดอะไร ก็เริ่มเข้าประเด็นต่อ


“คะหนูทราบ......มันเป็นความผิดของหนูเอง ขอโทษด้วยนะคะ”  ฉันยกมือไว้ แต่คนตรงข้ามกลับบอกปัด


“คนที่หนูควรจะขอโทษน่ะลูกชายลุงมากกว่านะ ลุงรู้มันกำลังรอหนูกลับไปหามันอยู่”


“ไม่หรอกคะ เค้าเกลียดและไม่อยากเห็นหน้าหนูอีกต่อไปแล้ว”  ฉันพูดพยายามกลั้นน้ำตาที่มันกำลังจะไหลออกมาอีกหลังจากที่ผ่านวันนั้นไป


“ไม่หรอกลุงรู้ว่าลูกลุงน่ะมันเป็นคนยังไง มันรักอยู่ ทำไมลุงจะดูไม่ออก ที่มันมีสภาพแบบนั้นเพราะมันกำลังเสียใจที่ลืมหนูได้สักที”  น้ำตาหยุดหนึ่งไหลลงบนตักหลังจากที่ฟังจบ


“แต่.........”


“กลับไปหามันเถอะนะกลับไปคืนดีกับมัน ลุงอาจจะขอร้องหนูมากไปแต่ลุงไม่ได้พูดเวอร์นะเพราะ มันคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีหนู ลุงก็พูดอะไรได้ไม่มากหรอกตามประสาคนเป็นพ่อก็อยากให้ลูกมีความสุขล่ะนะ ลุงเองก็เลี้ยงมันได้แต่ตัวแถมยังไม่ค่อยได้สนใจมันอีกเอาแต่ทำงาน มันอาจจะนิสัยแย่แต่มันเป็นคนดีนะ  หนูก็ลองกลับไปคิดดูแล้วกัน  อย่าลืมนะว่าลูกชายลุงยังรอหนูเสมอ ลุงเชื่อว่ามันพร้อมจะให้อภัยไม่ว่าเรื่องที่หนูทำมันจะร้ายแรงแค่ไหนขอแค่ให้หนูกลับไปเป็นเหมือนเดินกับมัน  หมดธุระของลุง แล้วงั้นลุงไปละนะ”  คุณท่านยิ้มให้ฉันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินจากไปทิ้งให้ฉันทบทวนอะไรคนเดียว


ซิตตี้ไม่ใช่ว่าฉันอยากกลับไปหานายหรอกนะแต่ฉัน.......ฉันซบหน้าลงกับฝ่ามือแล้วร้องไห้เงียบๆคนเดียวถ้าฉันกลับไปหาเค้ากลับไปขอคืนดีเค้ายังจะรับฟังฉันและรับคำขอโทษของฉันอยู่รึเปล่า ซิตตี้ถ้ามันยังไม่สายเกินไปใช่ไหมฉันยังมีเวลาบอกคำนั้นให้นายได้ฟังอยู่ใช่ไหม.......


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น