มากาลิซ / ควีนโพดำ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2560 07:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

​บทนำ

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ Oddhw


“ฉันเคยขโมยเงินแม่หนีเที่ยว!!”


“ฉันเคยขับรถชนสุนัขที่กำลังข้ามถนน!!”


“ฉันเคยขโมยโปสเตอร์นักร้องของเพื่อน!!”


“ฉันเคยผลักเพื่อนตกบันได!!”


“ฉันเคยขังเพื่อนไว้ในห้องน้ำ!!”


“ฉันเคยฆ่าคนตาย!!”


“หะ...หาแกว่ายังไงนะ!!”


“ฮ่าๆๆๆยัยพรีมแกแพ้ฉันแล้ว  Adjudge!!!! เกมส์โอเวอร์!!!”  ยัยข้าวเฟืองพูดเสียงดัง เป็นอันว่าจบเกมส์ ทุกทีสิน่า


“แพ้ๆๆๆๆ!ตลอด ชาติเมื่อไรฉันจะเอาชนะแกได้เนี่ย”  ก็ยัยข้าวเฟืองบอกว่าเคยฆ่าคนตายจะไม่ให้ฉันอึ้งจนเผลอพูดคำอื่นได้ยังไงกันเล่า!!  ฉันทึ้งหัวตัวเองอย่างอารมณ์เสีย


เกมส์ Adjudge (**เกมส์นี้ไม่มีอยู่จริง) เกมส์นี้ต้องมีผู้เล่นสองคน  เป็นเกมส์ที่ต้องบอกความลับของสุดยอดของเราให้อีกฝ่ายรู้โดยการต่อความลับ ถ้าอีกฝ่ายบอกความลับที่ร้ายแรงกว่าของเรา เราก็จะต้องบอกความลับที่ร้ายแรงกว่า ของอีกฝ่าย ไปเรื่อยๆ  โดยมีการบอกความลับที่ไม่เป็นจริงได้เพื่อเป็นการหลอกล่อ(อย่างเช่นที่ยัยข้าวเฟืองพูดเมื่อกี้) และถ้าอีกฝ่ายพูดอะไรอย่างอื่นออกมา (อย่างเช่นที่ฉันดันเผลอพูดออกไป) คนนั้นก็จะเป็นฝ่ายแพ้และจะต้องรับบทลงโทษจากผู้ชนะโดยไม่มีข้อแม้และต้องทำให้สำเร็จ  พอเข้าใจกันไหม??


ตอนนั้นก็แพ้ตอนนี้ก็แพ้ บทลงโทษอันที่แล้วเกือบตาย นี่ฉันจะต้องมาเจอบทลงโทษอันแสนพิลึกพิลั่นของยัยข้าวเฟืองอีกแล้วเหรอเนี่ย!


“ฮ่าๆๆๆ เลิกคิดเรื่องนั้นไปได้เลยย่ะ ขอบอกว่าไม่มีวัน ทั้งๆที่รู้ว่าเล่นแล้วต้องแพ้แต่แกก็ยังยืนยันที่จะเล่น ฮ่าๆๆๆเพราะฉะนั้นเตรียมรับบทลงโทษของฉันเอาไว้ให้ดี หึๆๆๆๆ” ยัยข้าวเฟืองปิดปากหัวเราะอย่างชั่วร้าย


“ถ้าเป็นเรื่องพิเรนๆขอบอกเอาไว้เลยนะว่าฉันไม่มีวันทำเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด!” ฉันปฏิเสธเสียงแข็ง การแอบเข้าไปในหอพักเพื่อขโมยกางเกงในของรุ่นพี่ที่ยัยนี่แอบปลื้มสิบคนสิบตัว มันก็ทำให้ฉันเสียเกียรติประวัติมากพออยู่แล้วถ้าต้องไปทำอะไรที่ย่ำแย่กว่านี่ฉันคง.....


“โอ๋ๆๆๆพรีมแกลืมไปแล้วเหรอว่าถ้ามันเป็นความต้องการของผู้ชนะผู้แพ้ไม่มีสิทธ์โต้แย้ง และบทลงโทษของฉัน คราวนี้ไม่ยากเลยจ๊ะไม่ยากเลย และฉันคิดว่าแกจะต้องทำได้!” ยัยข้าวเฟืองพูดเสียงดังสีหน้ามั่นใจอย่างเห็นได้ชัด


“อะไรทำให้แกมั่นใจในตัวฉันขนาดนั้น” ฉันมองยัยข้าวเฟืองอย่างหวาดระแวง


“ก็ความสวยความน่ารักของแกไงที่ทำให้ฉันมั่นใจ” ยัยข้าวเฟืองจับแก้มฉันยืดไปมา สักวันแก้มฉันจะยานย้อยเพราะยัยข้าวเน่านี่!


“นี่แกคงจะไม่....”


“แกก็รู้ใช่ไหมว่าฉันคลั่งไคล้ซิตตี้ขนาดไหน” ยัยข้าวเฟืองจับมือฉันแน่นตาเป็นประกาย


“หือ??”  ฉันทำหน้างงฉันรู้ว่ายัยนี่คลั่งไคล้ซิตตี้อย่างกับอะไรดี แล้วอันธพาลเจ้าชู้นั่นมาเกี่ยวอะไรด้วย


“และบทลงโทษสำหรับคนแพ้ในครั้งนี้ก็คือ.......แทน แท่ แดน!!! แกต้องไปขโมยของรักของหวงของซิตตี้มาให้ฉันให้ได้กรี๊ดดดๆๆๆ!!”  ยัยข้าวเฟืองเฉลย ฉันทวนคำตามที่ยัยนั่นพูด


“ซิตตี้.....ของรักของหวง หา!!อะไรนะ!!!”  ฉันเบิกตาโพล่ง กรี๊ดดดด!!ยัยข้าวเน่านี่แกจงใจจะฆ่าฉันใช่ไหม!!!


“แกจะตกใจทำไม นี่มันเรื่องบานาน่ามากเลยนะก็แค่ของรักของหวงของซิตตี้สุดหล่อ”  แกพูดออกมาได้ยังว่ามันแค่เรื่องบานาน่า


“ไม่!ฉันไม่ทำเด็ดขาด!! การที่จะเข้าใกล้หมอนั่นเป็นเรื่องที่นรกชัดๆแล้วยิ่งอยากได้ของรักของหวงบ้าบอเนี่ยฉันไม่ต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อเอามาให้แกเหรอยะคิดบ้างไหมว่า หมอนั่นมันเจ้าชู้ !!”  ฉันพล่ามยาวใครๆก็รู้กิตติมาศักดิ์ความเจ้าชู้ประตูดินกินผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าของหมอนั่นดี


“แล้วไงล่ะ เค้าก็คงจะไม่ชั่วใจหมาถึงขนาดทำอะไรแกหรอก ฉันรู้ว่าคนอย่างแกเอาตัวรอดได้”


“แกฟังเอาไว้ให้ดีนะหมอนั่นมันชั่วใจหมา  ต่อยตีเด็ก  กระทืบคนแก่  ชำแหละศพ แถมยังมือไวใจเร็วชอบลวนลามเอาเปรียบผู้หญิงอีกนะ”  ฉันชักแม่น้ำทั้งห้ามาอ้าง แต่ความจริงมันก็มีอยู่นะยะไม่ใช่ว่าฉันอุปโลกขึ้นมาเองทั้งหมด


“และที่สำคัญฉันเกลียดคนอย่างอีตานั่นที่สุด!!!” นอนแดดิ้นลงกับพื้น


“อ๋อพูดแบบนี้แกจะไม่ยอมรับบทลงโทษของฉันใช่ไหม”


“ไม่!”


“ได้ถ้าแกไม่ทำฉันจะเอาเรื่องที่แกแอบขโมยกางเกงในของรุ่นพี่ในโรงเรียนไปเผยแพร่ให้ทุกคนในโรงเรียนรู้!” และนี่มันก็เป็นข้อเสียของเกมส์นี้ที่ฉันเกลียดที่สุด เพราะถ้าเราทำไม่สำเร็จหรือเกิดยกเลิกกลางคันขึ้นมาผู้ชนะจะสามารถเอาบทลงโทษที่เราทำครั้งก่อน ไปเผยแพร่ได้!!!!


“อ๊ากกกกก!!!ยัยข้าวบูดอสรพิษฉันจะฆ่าแก” ฉันลุกมาบีบคอยัยข้าวเฟือง แต่ยัยนั่นก็แรงเยอะอย่างกับกินช้างเข้าไปแกะมือฉันออกจนได้


“แกทำร้ายฉันด้วยวิธีนี้ไม่ได้หรอกยัยพรีม รับบทลงโทษของฉันซะดีๆถ้าไม่อย่างนั่นเรื่องที่แก.....”


“กรี๊ดดด!!รับแล้วฉันรับแล้ว” ฉันพูดลิ้นแทบจะพันกันเป็นปม แกจะพูดทำไมหลายรอบหา!แค่นี้ฉันก็อายคนอ่านจะแย่


“ฮ่าๆๆๆในที่สุด ในที่สุดฉันก็จะได้ของรักของหวงของซิตตี้เย้ๆ” ยัยข้าวเฟืองกระโดดดีใจไปมารอบตัวฉัน ฉันตายตอนนี้ยังทันม้ายยยยยย!!!


“ยัยข้าวบูดแกหยุดดีใจสักสองนาทีแล้วบอกฉันมาสิว่า ของรักของหวงของอีตาเจ้าชู้นั่นคืออะไรคงจะไม่ใช่กางเกงใน ลายเสือดาว ตุ๊กตาหมีนุ่งบิกี่นี่  นิตยสารลามก ไม่ใช่ใช่ไหม!” ฉันจับแขนยัยข้าวเฟืองเขย่าไปมาถ้ามันเป็นอะไรเทือกๆนั้นล่ะ ยิ่งคนแปลกๆแบบอีตานั่นจะชอบสะสมอะไรเอาไว้บ้างก็ไม่รู้  ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากจะกรี๊ด


“เอ่อ.......อันนี้ฉันก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆก็คือแกจะต้องไปเอามันมาให้ฉันให้ได้ถ้าแกทำสำเร็จฉันก็จะไม่เอาเรื่องที่แกไปขโมยกางเกงในไปบอกใคร  นี่ฉันไม่ได้อยากจะทำแบบนี้เลยนะแต่กฎมันก็ต้องเป็นกฎ”   ยัยข้าวเฟืองทำหน้าระรื่นนี่เหรอไม่ได้อยากจะทำ ใครเชื่อแกก็บ้าแล้ว ฮึ่ย!!แสบนักนะฝากเอาไว้ก่อนเถอะ ถ้าฉันเล่นเกมส์ชนะแกเมื่อไรนะ ฉันจะสั่งให้แกไปงมหาลูกพญานาคในมหาสมุทรเลยคอยดู๊!!!!


“แล้วฉันจะทำอะไรได้ล่ะ ยัยอสรพิษ”


“ฮ่าๆๆๆขอบคุณที่ชมนะจ๊ะเพื่อนสุดที่เลิฟ”


“(TTT^TTT)”


“เอาเป็นว่าฉันจะให้เวลาแกหนึ่งเดือนในการไปเอามันมาให้ฉัน ไม่จำจัดว่าจะไปเอามาด้วยวิธีไหน เพราะสิ่งที่ฉันต้องการคือของรักของซิตตี้เท่านั้น!”


“นี่ฉันจะต้องเข้าไปเกี่ยวข้องกับอีตาเจ้าชู้นั่นจริงๆใช่ไหม”


“แน่นอน  บทลงโทษสำหรับคนแพ้เกมส์  Adjudge  กำลังจะเกิดขึ้นนะบัดนี้!!”


“(TTTTOTTT)”


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น