•คิ้วปลิง•

เมื่อดวงใจมีรัก~ 👻. ทุกคอมเม้นและไลค์ทำให้ไรท์คนนี้!! มีพลังงงงงงงงงง~~~~😘 ありがとう

ชื่อตอน : Super Special

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2560 18:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Super Special
แบบอักษร

Super special


นิยายตอนนี้เป็นตอนพิเศษตามคำเรียกร้องของรีดเดอร์ที่น่ารัก><




"ริว มากินข้าวได้แล้วลูกจะสายแล้วนะ"


"ค้าบบบบบบบ" ผมรีบแต่งตัวเสริมหล่อหน้ากระจก พยายามทำให้ดูดีที่สุดก็วันนี้ผมจะขึ้นม.ต้นแล้วไงครับ >< ขอดูดีซะหน่อย พอแต่งตัวเสร็จผมก็ลงไปตามคำเรียกของแม่


"พี่จ้า มาเร็วๆ" น้องสาวที่น่ารักของผม เช้านี้ก็น่ารักเหมือนเดิมเลย ดูสิมัดสองแกะด้วย


"มาวาริ นั่งดีๆสิเดี๋ยวก็ถูกแม่ดุเอาหรอก" พ่อที่นั่งจิบกาแฟก็ว่าน้องเบาๆที่นั่งยกแข้งยกขาบนเก้าอี้เด็กเล็ก


"ค้าาาา" เธอก็เชื่อฟังพ่อแล้วนั่งเรียบร้อยเหมือนเดิม


"นี่มาแล้วอาหารเช้า" แม่สุดสวยของพอทำเสร็จก็ยกอาหารเช้าที่หน้าตาหน้าทานมาวางบนโต๊ะ


"หู้วววว แม่น่ากินมากเลยครับ" ผมบอกก่อนจะหยิบช้อนส้อมขึ้นมาจะกินสปาเก็ตตี้ แต่ก็โดนเสียงเอะของแม่ก่อน


"แหะๆ ขอโทษครับ" ผมวางช้อนส้อมแล้วพนมมือขึ้นชิดกัน


"อิตะทะกิมัส" พูดจบผมก็รีบกินสปาเก็ตตี้อย่างรวดเร็ว ไม่นานในจานก็ไม่เหลือแม้แต่เส้นเดียว ฝีมือแม่ผมนี่อร่อยที่สุดเลยครับ


ผมเก็บจานเสร็จก็รีบวิ่งไปรอหน้าบ้านทันทีเพราะพ่อแม่ผมกำลังเล่นปูไต่ๆกันอยู่ในห้องครัว แต่รอเท่าไรก็ยังไม่ออกมาซะที-0-


"พ่อกับแม่ เร็วๆสิฮะ ผมอยากไปโรงเรียนแล้ว" ผมเร่ง


"เหลือเวลาอีกตั้งเยอะลูก" แม่ที่อุ้มมาวาริออกมาพูดขึ้นก่อนจะไปนั่งในรถ ผมเห็นนะมีรอยแดงๆตรงคอด้วย พ่อชอบบอกว่าแม่ผมโดนมดกัดแต่ผมไม่เชื่อหรอก ก็มันชอบมีตอนที่พ่อกับแม่เล่นปูไต่กันนี่หน่า(¬¬**)


"ฮ่าๆ ลูกก็ตื่นเต้นเป็นธรรมดา" พ่อพูดก่อนจะไปนั่งที่คนขับตามแล้วผมก็เข้าไปนั่งเบาะหลังตามปกติ


เพียงไม่นานพ่อผมก็พามาถึงโรงเรียนใหม่ของผมแล้ว ผมรีบกระโดดลงรถอย่างรวดเร็ว


"พี่จ้า พี่จ้า" มาวาริร้องเรียกผ่านกระจกรถที่ลดลง


"มาวาริ พี่ไปก่อนนะ" ผมหันมาพูดกับมาวาริก่อนจะหยิกแก้มเธอเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว


"มาวาริอยากไปโรงเรียนบ้าง"


"เดี๋ยวปีหน้าก็ได้เข้าแล้ว" แม่ผมพูดยิ้มๆกับความร่าเริงของมาวาริ


"โชคดีนะลูก" พ่อผมตะโกนบอกเมื่อผมหันหลังเดินเข้าโรงเรียน


"คร้าบบบ"



[ห้องเรียน1/9]


จอกแจกๆ จอกแจกๆ


เสียงเด็กต่างที่เพิ่งพบกันต่างพากันทำความรู้จักกันอย่างเป็นมิตร


"นายชื่ออะไรเหรอ" ผู้หญิง


"ริวน่ะ"


"กริ๊ดดดดด ชื่อเท่มากเลยอ่ะ" ผู้หญิง..


"อืม ขอบคุณนะ"


"ชอบสีอะไรเหรอ"ผู้หญิง...


"สีดำ"


"เท่อ่ะะ"และก็ผู้หญิง


เห้ออออ ทำไมไม่มีเพื่อนผู้ชายมาถามผมบ้างอ่ะ ผมอยากมีเพื่อนผู้ชาย โรงเรียนเก่าก็โดนเพื่อนผู้หญิงล้อมหน้าล้อมหลังพอแล้ว-0-


พระเจ้าโปรดส่งเพื่อนผู้ชายมาให้ผมที~~


คลืน~


เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างบางขาวเดินเข้ามาในห้องก็เงียบกริ๊บ


อะไรกันผู้หญิงอีกแล้วเหรอ เอ๊ะ เดี๋ยวนะไม่ใช่ผู้หญิงแต่เป็นผู้ชายหนิ! หน้าสวยเป็นบ้าแต่เสียดายหน้าเขานี้บอกบุญไม่รับเอาซะเลยบูดบึ้งซะขนาดนั้น


"ขอทางหน่อยเกะกะ" เขาพูดก่อนจะเดินแทรกฝูงผู้หญิงเข้ามาแล้วนั่งเก้าอี้หน้าผมอย่างชิวๆ


"พูดดีๆสิยะ หึ คนสวยเสียอารมณ์" ผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นก่อนจะเดินแบบเสียอารมณ์ออกไป


"หึ" น่าสนใจดีหนิผู้ชายคนนี้


"นี่ๆนายชื่ออะไรเหรอ" ผมเดินไปตรงหน้าเขา แต่กลับได้สายตาเป็นคำตอบแทน หู้วววตาสวยเป็นบ้าเลย


"ฉันชื่อ โอคาดะ ริว ยินดีที่ได้รู้จัก^^"


"..." เข้าจ้องผมแบบเดิม


เห~~ ไม่สนใจงั้นเหรอ แต่ผมไม่ยอมแพ้หรอกนะเขาต้องเป็นเพื่อนผมให้ได้!


และจากวันนั้นผมก็ตามเขาไปทุกทีไม่ว่าจะเป็นห้องน้ำ ดาดฟ้า หรือที่ไหนก็ตามผมจะตามหาเขาเจอเสมอ นี่ผมก็ตามเขามา1อาทิตย์แล้วเขาเป็นคนเดียวที่ยังไม่บอกชื่อกับผม ถึงจะเป็นตอนช่วงที่เช็คชื่อผมก็ปิดหูไม่ยอมฟังชื่อเขา ก็ผมอยากให้เขาบอกผมเองอ่ะ (โรคจิตเหมือนพ่อเลย)


"หวัดดี!"


และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมโผล่มาตรงดาดฟ้าที่ที่เขาชอบมากินข้าวคนเดียว


"นายอีกแล้วเหรอ" เขาพูดพลางเอาขนมปังเข้าปาก


"หึหึ แน่นอน" ผมนั่งข้างๆเขาก่อนจะหยิบข้าวกล่องที่แม่ทำให้ขึ้นมากิน


"ทำไมไม่กินกับเพื่อนนายล่ะ"


"ฉันอยากกินกับนายมากกว่า" ผมบอกไปตามจริงแต่อีกฝ่ายกลับเงียบไม่พูดเอาแต่ก้มหน้ากินตุ้ยๆอย่างน่ารัก


"เทนมะ"


เขาพูดว่าอะไรนะ-0-


"อะไรเหรอ"


"ชื่อฉัน เทนมะ"


oO


"อื้ม! เทนมะยินดีที่ได้รู้จักนะ ^^" ผมยื่นมือไป เขาก็เอื้อมมือมาสัมผัสมือผมเบาๆ มือเขานุ่มมาก>0<


"อื้ม" เขาตอบด้วยขนมปังยังคงอยู่ในปาก


หวังว่าเราจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ><

ความคิดเห็น