susy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.4k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2560 06:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 5
แบบอักษร

[Dream Part]

อะไรกัน ผมชอบจิงเกลเบลมันเเปลกตรงไหน ความจริงผมอยากจะเป็นปีเตอร์เเพนด้วยซ้ำ ไอ้บิ๊กเเม่งหัวเราะอะไรของมันก็ไม่รู้อยู่ได้ ผมเลยไล่ให้มันไปนั่งรอข้างนอกซะ คนอะไรกวนประสาทดีชิบ

ตึ่ง!

เสียงวางถ้วยข้าวต้มกุ้งที่ผมทำเสร็จเองเเหละ ยังเคืองอยู่ครับยังเคือง

"วางเบาๆไม่เป็นรึไง" ไอ้บิ๊กหันมาถามตาเขียวเมื่อเห็นผมกระเเทกถ้วยลงโต๊ะเเบบนั้น

"ยุ่ง" ผมก็สวนกลับครับไม่มีปัญหาอะไร เหอะๆ

"เออ ทำบ่อยๆนะ มึงกระเเทกของใส่กูกี่รอบ นับไว้กูจะกระเเทกตูดมึงคูณสอง" อะไรนะ หน้าด้านเหี้ยๆ

"สัส"

"นี่มึงด่าเป็นอย่างเดียวรึไง" มันก็ยังมิวายโวยใส่ผมอีก ก็มันเป็นนิสัยผมนี่ ผมบอกไปแล้ว

"เเดกซะ" ผมตัดบทเเล้วกินข้าวต้มที่อยู่ตรงหน้า ตอนนี้หิว หิวมาก มากๆ ๆ ๆ เพราะเมื่อคืนไอ้ควายบิ๊กเเม่งเเกล้งผมจนร้องไห้หลับไปตอนไหนไม่รู้ เเต่เช้านี้รู้สึกว่าร่างกายดีขึ้นมาเลยลุกมาทำกับข้าว

"อร่อยว่ะ เเค่กๆๆ เหี้ยร้อน" ผมมองหน้าไอ้บิ๊กโวยวายเมื่อข้าวต้มคำเเรกเข้าปาก ตกลงจะอร่อยหรือจะร้อนวะ

"...ไอ้โง่" ผมมองมันขำๆ โง่จริงๆด้วย ฮ่าๆ

"ยิ้มเหี้ยอะไรมึง!" นี่ก็เก่งตวาดจังนะ เห็นกูไม่สู้เข้าหน่อย

"ไม่เคยเห็น ...คนโง่" ผมก็ยังมิวายหาเรื่องใส่ตัวอีกนะ

"ปากดี เดี๋ยวหาอะไรยัดปากให้เอาไหม"

"ไม่!" ไอ้อะไรของมึงเนี่ยอะไร

"หึหึ ถามหน่อย ทำไมทำกับข้าวอร่อย" ผมเงยหน้ามามองหน้ามัน ไม่ได้ตกใจในคำถามอะไรหรอก ตกใจที่มันพูดดีๆก็เป็นมากกว่า

"แม่สอน" มันพูดดีๆ ผมก็ตอบดีๆ เเม่ผมสอนมาจริงๆนะ อาหารทุกอย่างที่ผมทำเป็น เพราะเวลาเเม่ป่วยผมก็จะได้เป็นคนทำให้ท่านทานบ้าง พูดเเล้วก็คิดถึงจัง

"ทำสายตาละห้อยเลยนะมึง อยากไปอยู่กับเเม่ไหม กูสงเคราะห์ให้" โอเค ผมยอมละ พูดดีๆกันไม่ถึงห้าประโยคก็กวนตีนกลับ ถ้าไม่ติดว่าเมื่อคืนมันดูเเลผมนะ ผมถีบหัวมันกลับละ

"เเล้วมึงอยากจะตามกูไปอยู่ด้วยกันไหม" มันถามมาผมก็ถามกลับ นี่คิดว่าสนิทกันเค่ไหนเชียว ชวนกันไปตายเนี่ย

"เหอะ ไม่ว่ะ เเต่กูคิดว่าจะเอามึงไปอยู่ด้วยดีกว่า" ผมขมวดคิ้วทำหน้าสงสัย พลางไม่ลืมตักข้าวต้มเข้าปาก

"คิ้วขมวดอีกละ เป็นเมียก็ต้องไปอยู่กับผัวสิ"

"กูไม่ใช่เมียมึง"

"ให้กูรำลึกความหลังไหมครับ เมีย" เมียพ่องงงง!

"ไม่ เเค่ครั้งเดียวก็เกินพอ"

"ไม่พอครับ" ดื้อด้านสัส

"ได้กูไปเเล้ว จะเอาอะไรอีก!" โอ้ ผมตกใจ!

ตกใจตัวเอง พูดเยอะ เเถมตะคอก...

โอ้ ! ไม่ได้เป็นเเบบนี้นานเเล้ว ตื่นเต้นๆ

"กูสนใจมึง" มันหันมาพูดมองผมด้วยสายตาอะไรสักอย่างที่ผมเดาไม่ออก เเล้วดันถ้วยข้าวต้มมาให้ผม

"แต่กูไม่ใช่เกย์!" ผมก็ยังไม่ยอมล้มเลิกจะเถียงมันอีก

"กูก็ไม่ใช่ กูเป็นไบด้วยซ้ำ" ไอ้สัส ไม่ต้องบอกก็ได้ บอกกูไม่พอทำหน้าระรื่นอีกนะ ไอ้ห่านี่!

"พูดมาก ...อิ่มเเล้วใช่ไหม?" ผมว่ารีบตัดบทสนทนาดีกว่า

"ยัง ไปเติมมาอีกถ้วยดิ๊" สัสเอ้ย ให้กูทำให้เเดกละยังใช้กูอีก

ผมเนี่ยก็บ้าจี้ลุกไปเติมให้มันอีกถ้วยตามคำขอนั่นเเหละ บ้าจริง!



​หลังจากนั้นผมกับไอ้บิ๊กกินมื้อเช้าเสร็จก็ต่างคนต่างอยู่ ผมไปอาบน้ำ ส่วนไปมันนั่งเล่นอยู่ที่โซนรับเเขก ความจริงผมไล่มันไปตั้งนานเเล้ว เเม่งหน้าด้านไม่ยอมไปไหนสักที

"ดรีม มึงเก็บของซะ" ผมหันไปมองไอ้บิ๊กงงๆ อะไรของเเม่งอยู่ๆมาสั่งให้ผมเก็บของ

"ทำไม?"

"ไปอยู่กับกู" เห้ย กูฟังผิดป่ะ


ผมเดินเข้าไปหาเเล้วตบหน้ามันเบาๆ

แปะ แปะ แปะ


"โอ้ย ! ตบทำซากอะไรนักหนา" ไอ้บิ๊กก็สะบัดมือผมออก

"อ่าว มึงไม่ได้ติดไข้กูหรอ" ผมถามมันไป ก็อยู่ๆมาพูดเเบบนี้ มันต้องป่วยอยู่เเน่นอน

"มึงคิดอะไรปัญญาอ่อนอีกละสินะ ไอ้บื้อ" คำก็บื้อสองคำก็บื้อเเม่ง

"ไอ้โง่!" ด่าคืนเเม่งเลย

"ดรีม!"

"อย่าตะคอก!" ผมเเทรกมันก่อนที่มันจะโวยวายใส่ผมอีก

"งั้นก็ไปเก็บของเร็วๆ กูต้องเข้าสนาม"

"กูก็ต้องเข้าผับกู" ผมก็บอกมันไปตรงๆ เพราะเมื่อคืนผมไม่ได้เข้าผับไปดูความเรียบร้อยเหมือนกัน

"เฮ้อ!!" ไอ้บิ๊กมันถอนหายใจออกมาเเรงๆ

"มึงเป็นหวัดหรอ?"

ผมถามเพราะกลัวมันติดไข้ติดหวัดผมหรอก

"โอ้ยยยยยย ไอ้ควาย ไอ้บื้อ ไม่ต้องถามมากได้ไหม ไป! ไปเก็บของเดี๋ยวกูพามึงไปส่งที่ผับ เเล้วเดี๋ยวผับปิดเเล้วกูไปรับมาอยู่กับกู โอเคไหม" โหหห ทั้งด่าทั้งสั่ง เป็นพ่อกูรึไง

"ทำไมต้องไปกับมึง"

เหอะ ผมไม่ใช่คนใจง่ายนะครับบอกเลย

"เดี๋ยวมึงไม่สบายไข้กลับไง เอาน่า กูเป็นห่วง" โอ้ะ เจตนาดีจัง

"เอาดิ งั้นรอแปป"

ผมเห็นมันทำหน้าเหวอๆที่ผมตอบรับมันไป เเล้วคิดว่าผมจะปฏิเสธทำไม ในเมื่อมันบอกว่าจะดูเเลผม เอาน่า มันคงไม่ทำอะไรผมหรอก เนาะ...

[End]



​[Big Part]

"ทำไมต้องไปกับมึง"ผมเห็นไอ้ดรีมมันทำหน้าซื่อๆถามผมมา ถามหยิบถามย่อย ถามไปซะทุกคำถาม ถึงมันจะพูดน้อย เเต่ด้วยความซื่อบื้อของมันนี่เเหละครับทำให้มันพูดเยอะขึ้นมาในทันที

"เดี๋ยวมึงไม่สบายไข้กลับไง เอาน่า กูเป็นห่วง" ไหนทดสอบความซื่อบื้ออีกทีดิ จะเชื่อรึเปล่า

"เอาดิ งั้นรอแปป"

อะ ไอ้เหี้ย นี่มึงเชื่อด้วยหรอ ผมสะตั๊นไปสามวิ ผมไม่อยากจะคิดเลย ว่ามีคนเเบบนี้อยู่บนโลก


ผมรอมันเก็บของไม่ถึงครึ่งชม. นี่ก็สายๆใกล้จะเที่ยงเเล้วผมว่าเดี๋ยวออกไปหาอะไรกินก่อนเเล้วค่อยพาไอ้ดรีมมันไปส่งเเล้วกัน

.

ห้าง G

.

"จะเเดกไร" ผมหันไปถามไอ้ดรีมมันที่เดินหน้าซื่อเข้ามาพร้อมผม

"ส้มตำ" อะ อะไรนะ

"ส้มตำบ้านมึงสิ นี่ในห้างนะ เหี้ยเอ้ย" คือไอ้ร้านส้มตำในห้างน่ะ มันก็มีครับ เเต่มาถึงห้างจะมาเเดกส้มตำ ใช่เรื่อง?

"หึ ชาบูก็ได้" พูดจบมันก็เดินนำไปก่อน สรุปนี่เมื่อกี้มันเเกล้งผมปะ ที่บอกว่าจะเเดกส้มตำเนี่ย


พอมาถึงร้านพวกผมก็โส้ยกันเมามันส์ จะว่าหิวก็ใช่ อีกอย่างพวกผมเป็นผู้ชาย เเดกเยอะเป็นเรื่องปกติครับ

"ไม่ทราบว่าจะจ่ายเป็นเงินสดหรือบัตรเครดิตครับ" พนักงานถามไปทางไอ้ดรีมมัน เเต่ดรีมมันชี้มาที่ผม

โว้ะ มันร้ายเอาการเว้ย

"บัตรก็ได้น้อง" ผมยื่นให้พนักนักงานก็รับไป หลังจากนั้นพอทำอะไรเรียบร้อยก็เดินออกจากร้าน


"จะเอาอะไรไหม" ผมหันไปถามมันอีกที เพราะเดี๋ยวจะได้ไปส่งเข้าผับเลย มันไม่ตอบเเต่พยักหน้าเเล้วเดินนำไปที่ร้านพิชซ่า เเล้วสั่งถาดใหญ่มาอีกสองถาด


"นี่มึงจะเเดก?" ผมถามอึ้งๆ

"...ลูกน้อง" มันตอบกลับมาสั้นๆเเค่นั้น ผมก็พยักหน้ารับรู้ พอได้พิชซ่าเสร็จมันก็เดินไปร้านเคเอฟซีต่อ สั่งไก่ชุดใหญ่มาอีกสองชุด ผมว่าไปเยอะไปว่ะ เลี้ยงทั้งซอยเลยรึไง

พอเสร็จหลังจากที่ได้ทักอย่างตามที่พ่อคุณเขาต้องการผมก็พามันมาส่งที่หน้าผับ เวลาบ่ายกว่าๆ

"อย่าหนีกู เดี๋ยวกูมารับ เข้าใจไหม" ผมกำชับมันเป็นรอบที่ร้อยได้เเล้วล่ะ

"เออ พูดมาก ไปได้เเล้ว" มันบอกก่อนจะหยิบถุงพิชซ่าเคเอฟซีพะรุงพะรังเข้าไป

"เดี๋ยว!"

"อะไรอีก?"

"ยังไม่หมดนะ ของมึงอ่ะ" ผมชี้ไปที่ถุงของกินที่เหลืออีกอย่างละชุด

เเต่มันส่ายหน้าเเล้วบอกว่า "ของลูกน้องมึง"

ผมขมวดคิ้วเป็นปม มันจะซื้อให้ลูกน้องผมทำไม

"ไม่ต้อง! พวกมันมีเงินซื้อเเดกเอง" มันมองหน้าผมนิ่งๆก่อนจะพูดว่า

"ต้องเอาใจใส่..." เเค่นั้น มันก็เดินเข้าไปในผับของมัน ทิ้งให้ผมคว้างกลางอากาศอยู่คนเดียว


มันเป็นคนเเปลกคนหนึงเลยนะ ไหนจะเรื่องพูดน้อย เเต่เสือกร้องเพลงเพราะ ทำอาหารได้ เเถมอร่อยอีกตางหาก เเละเอาใจเขามาใส่ใจเรา ผมน่ะ ไม่ค่อยได้เลี้ยงลูกน้องเเบบที่มันทำหรอก เลี้ยงก็เเค่บางเทศกาลเท่านั้น เเละพวกมันเองก็ไม่ได้เรียกร้องอะไร เเต่สิ่งที่มันกลับทำ เป็นสิ่งที่ทำให้ผมเรียนรู้ไปอีกรูปแบบ

"หึ มึงอย่าพึ่งใจเต้นเเรงครับ ไอ้บิ๊ก" ผมจิกกัดตัวเองเล่นเบาๆ เเละขับรถออกไปทำหน้าที่ของผมบ้างล่ะ

-----------------------------

ปวดหัวดีนะคู่นี้ 555555

ความคิดเห็น