เวย์นิส

แฟนเพจ เวย์นิส/นิยายรักอีโรติก

วายร้ายคลั่งรัก [9] เด็กน้อยงอแง [อัพครบ]

ชื่อตอน : วายร้ายคลั่งรัก [9] เด็กน้อยงอแง [อัพครบ]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.8k

ความคิดเห็น : 152

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2560 09:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วายร้ายคลั่งรัก [9] เด็กน้อยงอแง [อัพครบ]
แบบอักษร

EP 09


:: เรียว คิว ::

การได้คนที่รักมาครอบครองนั่นคือสิ่งที่ดี แต่สิ่งที่ดีกว่าคือการที่เขาตอบรับรักกลับมา ผมนอนอมยิ้มให้กับความคิดของตัวเอง สายตาคมยังคงจ้องมองลูกแมวน้อยขี้อ้อนที่นอนหลับอุตุอยู่บนอก เมื่อวานเธอแสดงท่าทีออกมาว่าไม่อยากให้ผมหมั้นกับมิกะ ทำตัวงอแงเรียกร้องความสนใจ การกระทำของเฟย่าเมื่อวานมันทำให้หัวใจผมกระตุกครั้งแล้วครั้งเล่า แน่นอนว่าผมไม่มีวันทำให้แมวน้อยตัวนี้ต้องเสียน้ำตาเพราะเรื่องไร้สาระแบบนั้นแน่ๆ


"อึก..อื้อ~" เฟย่าขยับพลิกตัวไปมาพร้อมกับเสียงสะอึกในลำคอ เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผม ดวงตาใสแป๋วยังคงสะลึมสะลือ หากแต่ก็น่ารักในแบบของเธอ 

"เป็นอะไร หืม" 

"....." ไร้เสียงตอบรับจากคนบนอก มีเพียงใบหน้าสวยที่ซบลงอีกครั้ง จะเรียกว่าทิ้งหน้าผากลงเลยก็น่าจะใช่ หึ เพราะน่ารักแบบนี้ไง ผมเลยหวงนักหวงหนา ใครคิดจะพรากเธอไปก็พร้อมกับฉีกร่างมันให้กระจุย 

"ไปเรียน~" เสียงของเฟย่าดังขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่เงียบไปเกือบสองนาที ความหมายของคำพูดคือต้องการไปมหาลัย แต่น้ำเสียงฟังดูขี้เกียจจนแทบไม่อยากขยับตัวไปไหน มันดูย้อนแย้งนะว่าไหม?

"อยากไปไหม ถ้าไม่ไปเรียวจะจัดการให้" พรึ่บ! แทบจะทันทีที่แมวตัวน้อยเงยหน้าขึ้นมา พร้อมกับกะพริบตาปริบๆอย่างออดอ้อน ผมยกยิ้มเอ็นดูให้กับเธอแล้วบีบจมูกเล็กเล่นเบาๆ 

"อยู่กับเรียว เดี๋ยวมีคนมาแย่งไป" 

"หือ??" เฟย่าไม่อธิบายอะไรต่อ ทำตัวกระดึบเหมือนหนอนขึ้นมาอีกนิด แล้วซบหน้าลงกับซอกคอหนา หึ น่ารักเกินไปแล้ว 


"เรียวอยู่กับหนูเฟไง งอแงทำไมครับ" 

"ไม่ชอบ~" ไม่ต้องเดาให้มากความก็รู้ว่าเธอหมายถึงใครและอะไร เฟย่าก็เหมือนกับเด็กทั่วๆไป เธอหวงของที่เป็นของเธอ และตอนนี้เธอคิดว่าผมเป็นของเธอ เด็กน้อยเลยเริ่มแสดงอาการหึงหวงเมื่อมีใครจะมาแย่งความรักความสนใจไป ช่างน่าเอ็นดูซะจริง

"ไปอาบน้ำเร็ว เดี๋ยวเรียวเตรียมชุดให้" อยู่กับเธอแล้วผมพูดมากขึ้นอีกเท่าตัว อาจจะเพราะกลัวเฟย่าอึดอัดด้วยล่ะมั้ง และการพูดมันก็ย่อมดีกว่าการเงียบ เพราะแบบนั้นเด็กน้อยคงกลัวมากกว่า 

"ไปไหน ไม่ไปเรียนแล้ว" 

"งอแงเป็นเด็ก ให้หยุดวันเดียวนะ" 

"ไม่เอา~" โอเค แมวน้อยตัวนี้ไม่อยากไปเรียน และกำลังงอแงอย่างหนัก ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วขยับตัวลุกขึ้นพิงหัวเตียง โดยมีเฟย่าที่ขยับตัวขึ้นตามมาไม่ห่าง บทจะว่าง่าย ก็ง่ายจนใจหาย หวังว่าคงไม่ใช่แผนการทำให้ผมตายใจนะ


"ดื้อ" ผมว่าอย่างไม่จริงจังนัก และได้เสียงครางในลำคอตอบกลับมา เหมือนเธอกำลังจะหลับไปอีกรอบ ผมเลยตีก้นเด็กขี้เซ้าเบาๆ แต่ก็พอทำให้อีกคนสะดุ้งได้เช่นกัน เฟย่าผละหน้าขึ้นจากซอกคอแล้วมองผมตาขวาง เหมือนแมวตัวน้อยกำลังขู่ราชสีห์ฟ่อๆ มองดูแล้วก็น่ารักดี 

"ไปอาบน้ำ" 

"....." ให้ตาย! ใครเอาอะไรให้ตัวเล็กของผมกินวะ ทำไมเธอถึงได้ดื้อแบบนี้ ไหนจะอาการงอแงตั้งแต่ตื่นนอนอีก นี่มันไม่ใช่เธอเลยจริงๆ ยัยแมวเจ้าเล่ห์ต้องมีแผนอะไรแน่ๆ

ครืด~ ครืด~

เสียงสั่นการแจ้งเตือนว่ามีสายเข้าหยุดความคิดของผมเมื่อสักครู่ให้ดับลง เฟย่ามองดูทุกการกระทำแม้แต่ตอนที่ผมเอื้อมมือไปหยิบมือถือ ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้ผมขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งอย่างงงๆ

'คิมูยะ'

พ่อของมิกะ

ติ้ด! 

"ฮัลโหล" 

(เรียว ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเธอ) อ่า ผมกระตุกยิ้มมุมปากทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นจากปลายสาย น้ำเสียงฟังดูเกรี้ยวกราดใช่เล่น 

"ว่ามาสิ" ดูเป็นเด็กดีนะที่พูดกับผู้ใหญ่แบบนี้ ถึงแม้เขาจะเป็นญาติผู้ใหญ่ที่ผมเคารพ แต่ก็ใช่ว่าจะต้องเกรงกลัว 

(ฉันต้องการคุยต่อหน้า!) 

"แต่ผมไม่ต้องการ" 

(เธอกำลังเล่นลิ้นกับฉันนะเรียว!) 

"ใจเย็นสิ ผมไม่คิดอย่างนั้นนะ" 

(มาคุยกันให้รู้เรื่อง ฉันต้องการเจรจาเรื่องเธอกับมิกะ และเรื่องระหว่างเรา) หืม ฟังดูดี 

"ก็ดะ..." 

"อื้อ!" ผมกำลังจะตอบตกลงเพราะอยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะทำอะไร แต่เสียงเด็กน้อยก็ดังขัดขึ้นซะก่อน เฟย่ามองผมตาปริบๆ ปากน้อยๆเบะคว่ำลงอย่างงอแง และใกล้จะร้องไห้เต็มที 

"โทษที ผมไม่สะดวกไปคุย" ผมเอ่ยตอบปลายสาย พร้อมกับรั้งใบหน้าของเด็กขี้แยเข้ามาใกล้ เฟย่าเลื่อนหน้าเข้ามาประกบปากผมไว้อย่างเอาแต่ใจ คล้ายว่าเธอไม่ต้องการให้ผมตอบกลับปลายสาย การกระทำของเธอมันน่ารักและน่าเอ็นดู ในขณะที่สถานการณ์มันไม่ควรเป็นเช่นนั้น 

(เรียว!!) เสียงของบุคคลปลายสายตะโกนกลับมาราวกับว่าเริ่มหัวเสีย ผมเลื่อนมือถือออกมาปิดเครื่องแล้วโยนมันทิ้งไปอย่างไม่ใยดี เด็กขี้แยผละริมฝีปากออกแล้วมุดหน้าลงตรงซอกคอหนา คล้ายกับว่ามันคือที่นอนสุดโปรด


"ร้าย" ผมว่าดุเธออย่างไม่จริงจังนัก แล้วตบก้นงอนงามเล่นเบาๆ แต่กลัวจะเป็นการกล่อมให้เธอหลับมากกว่า เลยอุ้มตัวเฟย่าขึ้น เพื่อจะพาเธอไปอาบน้ำ เราอาบน้ำพร้อมกัน ทำกิจวัตรในตอนเช้าเสร็จก็ถึงเวลาเหนื่อยอีกรอบ....


"ไปด้วย!" 

"มันร้อน" ตอนนี้เราสองคนกำลังยืนอยู่ด้วยกันที่หน้าลิฟต์ โดยมีลูกน้องนับสิบของผมยืนอมยิ้มมองอยู่ข้างหลัง จะว่ายืนก็คงไม่ใช่ เพราะเฟย่าเล่นเกาะคอผมไม่ปล่อยซะขนาดนี้ เฮ้อ~ เหมือนลูกเข้าไปทุกที

"เรียวจะไปหามันใช่ไหม! หนูรู้นะ!" 

"คิดไปเองทั้งนั้น เรียวจะไปตรวจสินค้าที่โกดัง และมันร้อน หนูรอที่นี่ได้ไหม เรียวจะรีบกลับนะครับ" ผมพยายามอธิบายด้วยความใจเย็น เมื่อเฟย่างอแงหนักขึ้น และลิฟต์ก็เปิดออกจนปิดไปสามรอบแล้ว ผมแค่จะไปตรวจสอบอาวุธสงครามล็อตใหม่ที่จะต้องส่งให้ลูกค้ารายใหญ่ภายในอาทิตย์หน้า เพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดผมจำเป็นต้องไปตรวจสอบด้วยตัวเอง และเหมือนวันนี้มันจะมีปัญหาใหญ่ =_=^


"หนูจะไปเล่นกับพี่ชาโด้! คอยดูสิ!" ว่าแล้วก็ปล่อยอ้อมแขนออกจากลำคอหนา แต่ขาทั้งสองข้างยังคงไม่แตะพื้นเพราะผมกอดเอวคอดไว้แน่น เฟย่าพยายามดีดดิ้นอย่างหนักจนผมต้องยอมปล่อยเพราะกลัวเธอจะเจ็บ พอเท้าแตะพื้นก็ก้าวฉับๆไปทางลิฟต์อีกตัวที่อยู่ห่างกัน ประมาณ 200 เมตรทันที ผมมองร่างเล็กๆที่เดินดุ๊กดิ๊กๆไปด้วยรอยยิ้ม เดาว่าคงงอนแน่ๆ แต่งานที่ต้องรับผิดชอบก็ต้องมาก่อน


- 14.48 น. -

ผมขึ้นลิฟต์มายังห้องของตัวเองหลังจากกลับมาถึง งานเรียบร้อยดีไม่มีปัญหา แต่ตอนนี้ไร้วี่แววของเด็กซนที่ไม่รู้ว่าป่านนี้งอนผมไปถึงไหน เพียงแค่นึกถึงสิ่งที่เธอแสดงออกเมื่อเช้าก็ทำให้หัวใจแกร่งพองโตอย่างไม่น่าเชื่อ


ตัวเล็กหวงผม และเริ่มติดผมแล้ว

"เฟย่า" ผมเอ่ยเรียกชื่อเธอเมื่อเข้ามาในห้องแล้วมองหาไม่เห็น หวังว่าคงไม่ลงไปป่วนคาสิโนนะ รายนั้นยิ่งดื้ออยู่ด้วย และลูกน้องของผมก็คงไม่มีใครกล้าแตะต้องเธอแน่ๆถ้าเธอจะป่วนอะไร 

ปัง! ปัง! ผลัวะ! 

"นายท่าน!!" ห่า! ผมที่กำลังจะเดินออกจากห้องถึงกับชะงัก เมื่อไอ้ชาโด้เปิดประตูเข้ามาอย่างไร้มารยาท 

"มีอะไร" 

"นายหญิงครับ! นายหญิงกับคุณมิกะ!" ว่าไงนะ! ผมรีบวิ่งออกจากห้องทันทีเมื่อได้ยินแบบนั้น มิกะมาที่นี่ได้ยังไง ให้ตายสิ! ถ้าเธอทำให้ตัวเล็กเจ็บ สาบานว่าผมจะถล่มมันทั้งตระกูลเลย!


เพียะ! เพียะ! 

"กรี๊ดดดดดดดดดดด!! อีเด็กบ้า!!" ภาพที่เห็นทำเอาผมถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก เพราะมิกะกำลังโดนเฟย่าขึ้นคร่อมและเล่นงานอย่างหนัก ในขณะที่ร่างกายของเฟย่ายังคงสภาพเดิมทุกอย่าง แม้แต่เสื้อผ้า ให้ตาย! ตัวเล็กแค่นี้ร้ายกาจชะมัด

ลูกน้องของผมเกือบสามสิบชีวิตกำลังยืนคุมเชิงไว้ เพราะพวกเธอเล่นมาตบกันหน้าประตูคาสิโนเนี้ยสิ ผมยืนกอดอกมองนิ่งๆโดยไม่คิดจะห้ามปราม ถ้าเฟย่าเจ็บเมื่อไรก็เมื่อนั้นแหละที่ผมจะลั่นไกปืน อะไรที่เธอไม่ชอบ ผมก็พร้อมจะกำจัด แน่นอนว่าสิ่งนั้นก็รวมถึงคนที่เธอไม่ชอบด้วย 

ผลัวะ!! 

นั่นคือเสียงกำปั้นสุดท้ายที่เฟย่าอัดกระแทกเข้าซีกแก้มของมิกะจนเธอสลบไป ด้วยสภาพเลือดท่วมหน้า เด็กน้อยถอนหายใจหนักๆแล้วผละตัวลุกขึ้น เธอหันหลังกลับมาทางผม และชะงักไป ก่อนที่หยาดน้ำใสๆจะเริ่มไหลริน


"อึก..มันบอกจะหมั้นกับเรียว..อึก..เดือนหน้า..หนูโกรธมัน" เฟย่าเดินเข้ามาสวมกอดผม และผมก็กอดเธอกลับ ยกมือขึ้นลูบกลุ่มผมของตัวเล็กเบาๆเพื่อให้เธอหยุดสะอื้น 

"เรียวเป็นของหนู จะไปหมั้นกับคนอื่นได้ยังไง" ผมยอมแตกหักกับใครก็ได้ เพื่อให้คนรักสบายใจ ยอมแลกทั้งชีวิตของตัวเอง เพื่อต่อลมหายใจให้เธอเพียงเสี้ยววิผมก็ทำได้ 

"อึก..มันบอกว่าจะฟ้องพ่อ..อึก..หนูเลยฟ้องเรียวก่อน" ได้ยินเสียงหัวเราะแบบกลั้นขำจากลูกน้องหลายคนที่ได้ฟังคำพูดของเฟย่า ผมอมยิ้มให้กับความน่ารักของเธอ แล้วหอมลงตรงขมับบางอย่างเอ็นดู

"เป็นเด็กขี้ฟ้องตั้งแต่เมื่อไร" 

"เมื่อกี้เอง..อึก" คำตอบของเฟย่าเรียกรอยยิ้มขำจากพวกลูกน้องของผมได้อีกรอบ ผมพยักหน้าให้พวกมัน เป็นเชิงบอกให้พาร่างของมิกะออกไป ซึ่งพวกมันก็เข้าใจดี 

"ไปกินติมไหม ป่ะ" เฟย่าผละตัวออกจากอ้อมกอดแล้วเช็ดน้ำตาลวกๆ สายตาที่เธอมองผมเหมือนเด็กน้อยงอแงกำลังเรียกร้องความสนใจ เฮ้อ~ น่ารักน่าเอ็นดู 

"ไม่ต้องร้องแล้ว เด็กน้อย" ผมใช้มือเกลี่ยน้ำตาออกจากแก้มนวลเบาๆ แล้วจูบประทับลงตรงหน้าผากมนหนักๆ เด็กน้อยยังคงสะอื้นเล็กน้อย แต่ก็หยุดลงในเวลาต่อมา


- ตกเย็น -

อาการแปลกๆของแมวตัวน้อยทำให้ผมเริ่มไม่ไว้ใจเธอเท่าไหร่นัก เฟย่าติดผมมากเกินไป เธอทำเหมือนพยายามหลอกล่อให้ผมตายใจแล้วรอโอกาสที่จะตีปีกบิน ทุกการกระทำและคำพูดมันแตกต่างกับเฟย่าคนเดิมที่เคยสาดพ่นคำด่าใส่ผม ถ้าบอกว่ามันไม่แปลกก็คงโกหกเต็มที ไหนจะเรื่องที่เธอหวงมากจนเกินไปอีก ตอนแรกมันก็ดี แต่ตอนนี้ก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วเหมือนกัน

"เรียว หนูนอนได้ไหม" เสียงเล็กจากคนบนตักปลุกผมให้หลุดจากห้วงความคิดเมื่อครู่ เฟย่าเอี่ยวตัวกลับมาข้างหลังเพื่อเอ่ยถามผม ในขณะที่พวกเรากำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานใหญ่ที่ห่างจากห้องพักไม่กี่ก้าว


"นอนตรงไหน" ผมเอ่ยถามและลอบมองปฏิกิริยาต่างๆของเด็กน้อย เธอไม่ตอบแต่เอนหลังพิงลงมาบนอกแกร่ง แล้วหยิบเอาแฟ้มงานที่ผมกำลังตรวจมาอ่านเล่น เหมือนเข้าใจมันดีนักหนา 

"นอนตรงอกเรียวไง รอไปกินข้าวพร้อมกัน" ไม่ว่าเปล่า แต่แมวน้อยยังซุกซน เอาแฟ้มงานเหวี่ยงเล่นไปมากลางอากาศ ผมกลัวว่ามันจะขาดหรือเสียหายเลยแย่งเอามาวางไว้ทีเดิม

"กวนทำไม" จะเรียกให้ถูกคงต้องบอกว่าเธอเรียกร้องความสนใจ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจริงแค่ไหน หรือแค่การแสดง 

"เรียวจะหมั้นไหม" เฟย่าไม่ตอบแต่ถามกลับ 

"ถามทำไม?" 

"หนู...ไม่อยากให้หมั้น" เสียงของเด็กน้อยแผ่วลงในตอนท้าย 

"ใจมันหวิวๆ พอรู้ว่าเรียวมีว่าที่คู่หมั้นแล้ว หนูไม่อยากเสียเรียวไป กลัวว่าจะรู้สึกกับเรียวมาก และเพิ่งรู้ตัวว่ารักก็ตอนที่เรียวจากไป ไม่อยากเป็นแบบนั้น ไม่อยากพลาดเพราะความโง่ของตัวเอง" ความรู้สึกทั้งหมดถูกพ่นออกมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิว หัวใจของผมเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง แต่ยังคงเก็บอาการไว้เพราะอยากรู้อะไรที่ชัดเจนกว่านี้ 


"ไม่เข้าใจ" 

"เรามักมองเห็นค่าของสิ่งที่มีอยู่ เมื่อตอนที่เสียมันไป" 

"แต่เรียวยังอยู่กับหนูหนิ" 

"จริงนะ" เฟย่าหันกลับมาสบตากับผมตาแป๋ว ความน่ารักของเธอทำให้ผมเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ให้ตายสิ! หัวใจทำงานหนักอีกแล้ว

"คิดมากไปแล้ว ไหนบอกจะนอนไง" เด็กน้อยยู่หน้าอย่างไม่พอใจ เมื่อไม่ได้รับคำตอบที่ต้องการ ผมว่าบางทีมันอาจถึงเวลาที่จะต้องคุยกับฝ่ายนั้นตรงๆสักที ถ้าจะแตกหักก็ให้มันหักไป เพราะหากต้องเลือก ผมก็เลือกเฟย่ามากกว่าธุรกิจหลายร้อยล้าน 

พรึ่บ! 

"ทำอะไร" ผมถามอย่างสงสัยเมื่อแมวน้อยขี้อ้อนขยับตัวหันกลับมา แล้วยกยิ้มเจ้าเลห์ แบบนี้มันไม่น่าไว้ใจ =_=^ 

"รักหนูไหม?" 

"ถามทำไม" 

"รักไหมมมมมมม~" เฟย่างอแง เธอดิ้นดุ๊กดิ๊กๆบนตักผม เฮ้อ~ มีลูกกับเมียในคนเดียวกันมันเป็นแบบนี้นี่เอง 

"รัก" 

"คิคิ" พอได้คำตอบที่พอใจยัยตัวเล็กก็หัวเราะร่า โผล่เข้ากอดคอผมแน่นจนเก้าอี้น่วมโยกไปข้างหลัง ทุกอย่างที่เธอทำมองดูแล้วน่ารักสำหรับผม สงสัยอาการหลงเด็กจะเข้าขั้นโคม่าแล้วล่ะ


"ตัวเรียวอุ่นจัง อยากซุกทุกคืนเลย คิกคิก" เอากับเธอสิ =_=^

_________________________

เอาความน่ารักของเด็กน้อยมาฝาก คึคึ

มาน้อยนิดเพราะเค้าพิมพ์ไว้แค่นี้ อยากจะพิมพ์ให้มากกว่านี้แต่กลัวรีดจะรอ เลยอัพเท่านี้ก่อน 😜 เค้าจะมาอัพให้เยอะกว่านี้โนะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น