ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 14 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 14 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 172.6k

ความคิดเห็น : 620

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2560 03:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 14 [100%]
แบบอักษร

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 14

Author :   (ยอนิม)

“ไง ไอ้อิฐ อยากจะเปลี่ยนใจหาผัวให้ไอ้เก็ทมันมั้ยล่ะ” นันแกล้งถามขึ้นมา อิฐเม้มปากอย่างขัดเคืองในตัวของเก็ท ที่เข้าหาเขาอย่างมีเจตนาแอบแฝงไม่ดี อิฐไม่พูดอะไร แต่เดินกลับเข้าบ้านด้วยอารมณ์ขุ่นมัว

“จะเล่นน้ำกันต่อรึเปล่า ถ้าจะเล่นก็ไปเล่น ถ้าไม่เล่นก็เตรียมตัวกลับเถอะ” เดย์บอกกับทุกคน ก่อนจะเดินตามอิฐเข้าไปในบ้าน อิฐเดินขึ้นไปบนห้องเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เดย์ก็ไม่ได้ซักถามอะไรคนรัก เขารอให้อิฐอาบน้ำเรียบร้อยก่อน อิฐเดินออกจากห้องน้ำ ก็เห็นว่าเดย์เก็บกระเป๋าเรียบร้อยบางส่วนแล้ว และนั่งอยู่ที่ปลายเตียง

“มานั่งนี่ก่อนสิ” เดย์ตบมือลงบนที่นอนข้างๆที่เขานั่ง อิฐที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวพันช่วงล่างก็เดินมานั่งด้วยท่าทีติดเครียดเล็กน้อย

“อะไร” อิฐถามขึ้น เมื่อนั่งข้างเดย์เรียบร้อยแล้ว

“อยากให้กูจัดการมันมั้ย หรืออยากให้ทำอะไรกับมัน บอกมาได้เลย” เดย์ถามคนรัก เพราะเขาอยากให้อิฐตัดสินใจ อิฐถอนหายใจหนักๆ

“กู..ไม่รู้ว่ะ บอกตรงๆ กูโคตรเสียความรู้สึก ตลอดเวลากูเห็นมันเป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง กูอุตส่าห์ช่วยแก้ตัวแทนมัน ช่วยออกหน้าแทนมัน เพราะกลัวว่ามึงจะไม่ชอบมัน กูไม่อยากให้ใครเข้าใจมันผิด แต่กลายเป็นว่ามันสร้างภาพทำเป็นเพื่อนที่ดี แล้วก็หาโอกาสแทงข้างหลังกูตลอด” อิฐระบายออกมาอย่างอัดอั้นตันใจ

“มันก็ได้แค่คิด แต่มันทำไม่ได้หรอก ไม่ต้องไปใส่ใจ” เดย์บอกกลับเสียงนิ่ง

“เอาจริงๆ ประเด็นที่มันอยากจะเป็นเมียมึงหรืออยากได้มึงไปเป็นเมียมัน กูไม่คิดอะไรหรอกนะ เพราะกูมั่นใจ ว่ามึงไม่คิดอะไรกับมันแน่ๆ แต่เรื่องที่มันจ้องจะหักหลังกูนี่สิ” อิฐบอกออกมาอีก เดย์เลยยกมือข้างหนึ่งไปลูบหัวคนรักเบาๆ อิฐเอนหัวมาพิงไหล่แกร่งของคนรักเอาไว้ เขาเสียความรู้สึกมาก ทั้งโกรธและเสียความรู้สึก

“อย่าเก็บเรื่องมันมาใส่ใจนัก ปล่อยให้ผ่านไป ถ้ามันกลับเข้ามาวุ่นวายอีก ค่อยว่ากัน ไปแต่งตัวซะ เดี๋ยวไม่สบาย” เดย์พูดด้วยน้ำเสียงปกติ เขารู้ดีว่าอิฐรู้สึกยังไง และเขาเองก็ไม่พอใจเหมือนกันที่เก็ททำให้คนรักของเขาเสียความรู้สึกแบบนี้ แต่ยังไม่คิดจะทำอะไร ถ้าอิฐไม่เอ่ยปากขอขึ้นมาเอง อิฐพยักหน้ารับ ก่อนจะลุกไปแต่งตัว เมื่ออิฐแต่งตัวเรียบร้อย ทั้งสองก็ถือกระเป๋าลงมานั่งรอคนอื่นๆที่ห้องโถงกลาง

“ไม่เครียดนะมึง” เกียร์ที่เพิ่งกลับจากไปส่งเก็ทที่ท่ารถ เดินมาตบไหล่อิฐเบาๆ อิฐก็พยักหน้ารับ ถ้าเป็นเมื่อก่อนพวกเขาคงตามพวกไปกระทืบเก็ทกันแล้ว แต่ตอนนี้พวกเขาโตขึ้น เป็นผู้ใหญ่ขึ้น จึงไม่คิดทำอะไรวู่วามเหมือนก่อน

“อืม” อิฐตอบกลับในลำคอ

“ตอนที่มึงขับรถไปส่งมัน มันได้พูดอะไรบ้างมั้ย” อิฐถามขึ้นเมื่อนึกได้

“มันก็ขอโทษกู” เกียร์ตอบกลับ

“แต่กูก็บอกมันไปแล้วว่า ความรู้สึกที่เสียไป  มันก็ยากที่จะกลับมามองหน้ากันเหมือนเดิม กูก็กล่อมให้มันตัดใจ ก็เกริ่นๆไปบ้าง ว่าอย่าเล่นกับคนอย่างเดย์ มันก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ กูก็เลยไม่บอกอะไรมันอีก ให้มันคิดเองละกัน ถ้ามันวอนอยากเจอตอ เดี๋ยวมันก็คงได้เจอเองแหละ” เกียร์บอกกลับ อิฐพยักหน้ารับแล้วไม่ได้ถามอะไรต่อ เกียร์จึงเข้าไปหาไนท์ในห้อง

“เดี๋ยวมึงจะตรงกลับบ้านเลยรึเปล่าวะเดย์” นีลเดินเข้ามาถามเดย์ ที่นั่งอยู่ข้างอิฐ

“จะแวะทำธุระแป๊บหนึ่งน่ะ” เดย์ตอบกลับ ก่อนจะหันไปหานัน

“นัน มึงกลับกับไอ้นีลก่อนได้เลยนะ กูจะพาอิฐแวะทำธุระก่อน” เดย์พูดขึ้น นันก็พยักหน้ารับ เพราะเขาจะกลับไปดูสนามแข่งเหมือนกัน

“ไปทำธุระที่ไหนเหรอเดย์” อิฐถามขึ้น

“บ้านนาย”

..

..

..

“หืม ลมอะไรหอบมาหาชั้นได้ล่ะ เดย์ อิฐ” เสียงของกมลดังขึ้น เมื่อเห็นเดย์กับอิฐเดินเข้ามาในบ้านของเขาช่วงเย็น

“พอดีผมกับอิฐไปเที่ยวบางแสนกันมาน่ะครับ ก็เลยเอาของฝากมาให้” เดย์ตอบกลับ อิฐถือถุงของฝากไปให้คิมทันที

“มีของใบบุญด้วยนะครับพี่คิม ผมแยกถุงไว้ให้แล้ว อ่อ แล้วของคนอื่นๆด้วย” อิฐพูดขึ้นยิ้มๆ

“งั้นเดี๋ยวเอาไปไว้ในครัวเลยดีกว่า ค่อยแยกไปให้คนอื่นๆอีกที” คิมพูดขึ้น อิฐเลยอาสาช่วยถือเข้าไปในครัว ส่วนเดย์ก็นั่งลงที่โซฟาข้างๆกมล

“มีปัญหาอะไรรึเปล่า” กมลถามขึ้น

“เปล่าหรอกครับ แค่แวะมาเที่ยว จะมาหาเจ้าคลีโมกับวิปครีมด้วย” เดย์ตอบกลับ กมลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วหัวเราะในลำคอเบาๆ

“เอาสิ มาหาพวกมันบ่อยๆก็ดี มันจะได้สงบๆลงบ้าง พักหลังๆมานี่เจ้าคลีโมมันชอบกัดเจ้าวิปครีมอยู่เรื่อย ชั้นเองก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ตอนแรกนึกว่ามันอาจจะเป็นช่วงติดสัด ก็เลยติดต่อเอาตัวเมียมาให้ แต่พวกมันสองตัวก็ไม่ได้สนใจอะไรตัวเมียเลย” กมลบ่นถึงเสือทั้งสองตัวที่เลี้ยงเอาไว้  เดย์เลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ

“งั้นผมขอตัวไปดูมันหน่อยนะครับ” เดย์พูดขึ้นก่อนจะลุกยืน

“ได้สิ แล้วเดี๋ยวอยู่กินข้าวเย็นด้วยกันนะ จะได้คุยกันยาวหน่อย” กมลเอ่ยชวน เดย์พยักหน้าตอบรับ

“จะไปไหนเหรอเดย์ จะกลับแล้วเหรอ” อิฐที่เดินกลับเข้ามาในห้องรับแขกถามขึ้น

“จะไปดูเจ้าคลีโมกับวิปครีมน่ะ ไปด้วยกันสิ” เดย์ชวนคนรักไปด้วย

“ไม่เอา กูกลัว” อิฐรีบบอกออกมาทันที ถึงแม้ว่าเขาจะชอบ แต่ก็กลัวอยู่ดี

“กลัวอะไร มีกูอยู่ด้วย” พูดจบเดย์ก็รั้งคออิฐให้เดินไปด้วยกัน อิฐจะขัดก็ไม่ได้ ได้แต่เดินบ่นไปตลอดทาง

“ให้กูยืนรอนอกกรงใช่มั้ย” อิฐถามขึ้นเสียงอ่อยๆ ขณะเดินไปที่กรงเสือ

“เข้าไปด้วยกัน ไปทำความคุ้นเคยกับสองตัวนั่นหน่อย” เดย์บอกเสียงนิ่ง อิฐขืนตัวเล็กน้อย แต่เดย์ก็ลากเขาไปจนถึงกรงเสือทั้งสองตัว อิฐมองเข้าไป ยังไม่เห็นวี่แววของเสือทั้งสอง เดย์รู้สึกถึงความเย็นจากมือของอิฐ บ่งบอกถึงความตื่นเต้นและหวั่นกลัวของอิฐ

“อิฐ ก่อนจะเข้าไปข้างใน กูจะสอนอะไรสักอย่างนะ” เดย์หันมาพูดกับคนรัก ขณะยืนอยู่ตรงหน้าทางเข้ากรงเสือ

“สอนอะไร” อิฐถามกลับ สายตาก็กวาดมองหาเสือทั้งสองว่าอยู่ตรงไหน เนื่องจากมีต้นไม้ พุ่มไม้เยอะ เดย์ยกมือไปจับใบหน้าของอิฐให้หันมามองเขาตรงๆ

“เสือตัวอื่นเป็นยังไง กูไม่รู้นะ แต่ทั้งสองตัวนี้ ถ้ามึงเข้าไป มึงอย่าแสดงอาการกลัวออกมา ให้มึงจ้องตาของมัน สื่อให้มันรับรู้ว่ามึงไม่ได้กลัวมัน แต่อย่าไปมองเหมือนเป็นศัตรู” เดย์อธิบายคร่าวๆ

“โอ๊ย ทำไมมันซับซ้อนจังวะ ไม่ให้มองเหมือนศัตรู แล้วมันมองยังไงกันล่ะ” อิฐถามกลับอย่างสับสน เพราะเขาไม่ได้เก่งเหมือนเดย์

“เวลามึงมอง มึงก็คิดซะว่ามึงกำลังมองไอ้นิคหรือไอ้นันก็ได้ แต่อย่าไปมองเหมือนมองไอ้เก็ท” เดย์อธิบายง่ายๆ อิฐพยักหน้ารับรู้

“แต่กูก็กลัวอยู่ดีแหละ กูไม่ได้คุ้นเคย ไม่ได้ชินกับพวกมันเหมือนมึงนะ” อิฐโอดครวญออกมา สายตาก็ยังมองหาเสือทั้งสองอยู่

“ตอนเข้าไป ก็เกาะกูไว้ละกัน มันไม่ทำอะไรมึงหรอก อีกอย่าง นายเคยบอกว่าไอ้คิมมันยังสนิทกับเจ้าวิปครีมได้ในวันเดียวเลยนะ” เดย์พูดกระตุ้น อิฐนิ่งไปนิด

“เออๆ เข้าไปด้วยก็ได้ อย่างมากก็โดนเสือตะปบตาย” อิฐพูดเหน็บคนรัก เดย์ยกยิ้มมุมปากแล้วขยี้ผมของอิฐไปมา

“แล้วมึงคิดว่ากูจะปล่อยให้มึงตายก่อนกูรึไง” เดย์บอกกลับเสียงนิ่ง ทำให้อิฐร้อนหน้าวูบ ประโยคคำพูดที่เดย์พูดออกมา มันก็เป็นประโยคที่ไม่ได้หวานหรือลึกซึ้งแต่อย่างไร แต่อิฐก็รู้สึกอุ่นวาบและเขินในใจอยู่ดี

“อืม” อิฐตอบรับในลำคอ ก่อนที่เดย์จะหันไปเปิดกรงชั้นแรก แล้วจับมือพาอิฐเดินตามเข้าไปในกรงเสือขาวเบงกอลซึ่งเหมือนเข้าไปในป่าจริงๆ เพราะกมลไม่ต้องการให้เสือทั้งสองตัว รู้สึกเหมือนถูกกักขัง

//มันอยู่ไหนอ่ะเดย์// อิฐกระซิบถามคนรักจากทางด้านหลัง เดย์ปิดประตูด้านในแล้ว และเดินนำอิฐไปเรื่อยๆ อิฐก็เดินเกาะเสื้อด้านหลังของเดย์ไปด้วย เดย์ชี้ไปยังพุ่มไม้ด้านหนึ่ง ซึ่งอิฐเพ่งมองก็ไม่เห็นอะไร

//ไหนวะ// อิฐถามออกมาอีก จนเดย์ผิวปากออกมา ทันใดนั้นเสือทั้งสองก็พุ่งออกมาจากพุ่มไม้ที่เดย์ชี้ไป ทำให้อิฐสะดุ้งเฮือก กอดเอวเดย์จากทางด้านหลังทันที

“คลีโมหยุด!” เดย์ชี้ไปที่เสือตัวใหญ่กว่าแล้วสั่งเสียงเข้ม ทำให้เสือขาวที่ชื่อคลีโมชะงักเท้ายืนนิ่งอยู่กับที่ ส่วนตัวที่เล็กกว่าวิ่งเข้ามาหาเดย์ไม่เร็วนัก

“วิปครีม” เดย์เรียกชื่อเสือตัวเล็ก พร้อมกับจ้องตา วิปครีมจึงเปลี่ยนจากวิ่งเป็นเดิน ก่อนจะเอาหัวมาถูหน้าท้องของเดย์เหมือนกับแมวตัวเล็กๆ อิฐยืนตัวเกร็งอยู่ด้านหลังของเดย์ เดย์ยกยิ้มก่อนจะลูบหัวเกาคอของวิปครีมไปมา ส่วนคลีโมยังเดินวนเวียนอยู่ห่างออกไป

“อิฐออกมา มาลูบหัววิปครีมหน่อย อย่ากลัว” เดย์พูดบอกคนรัก อิฐจึงค่อยๆโผล่หัวออกมาดูก่อน เสียงขู่ในลำคอของวิปครีมดังขึ้น เพราะไม่คุ้นเคยกับอิฐ แต่เดย์ก็กำขนตรงช่วงด้านหลังของคอวิปครีมเอาไว้

“เป็นเด็กดีนะวิปครีม ห้ามทำอะไร” เดย์พูดขึ้น ซึ่งอิฐไม่รู้ว่าเสือมันจะฟังรู้เรื่องหรือไม่ แต่เห็นจากที่เดย์บอกให้คลีโมหยุด แล้วมันก็หยุด อิฐเลยวางใจได้บ้าง อิฐหายใจเข้าลึกๆ ข่มตัวเองไม่ให้กลัว แล้วขยับออกมายืนข้างๆเดย์ แต่มือข้างหนึ่งก็กอดแขนเดย์เอาไว้อยู่ อิฐค่อยๆลูบหัวของวิปครีมช้าๆ

“ขนนุ่มดีจัง” อิฐพูดขึ้น แล้วเริ่มเกาคอ ลูบหลังของวิปครีมไปเรื่อยๆ แล้วผละมือออกมา

“อีกตัวล่ะ ทำไมมึงไม่ให้เข้ามาด้วย” อิฐถามด้วยความอยากรู้

“คลีโมมันเข้ากับคนยากกว่าวิปครีม แต่ไม่ต้องกลัวว่ามันจะทำอะไรหรอก ตราบใดที่มึงยืนอยู่กับกูล่ะนะ” เดย์ตอบกลับ ก่อนจะมองวิปครีมที่กำลังเอาหัวไปถูขากางเกงและมือของอิฐ อิฐผงะเล็กน้อย แต่เดย์ก็ดึงมืออิฐเอาไว้

“มันอยากให้ลูบหัวมันต่อ วิปครีมมันก็เหมือนแมวยักษ์ตัวหนึ่งนั่นแหละ แต่ก็ใช่ว่ามันจะเชื่องกับทุกคนนะ” เดย์พูดขึ้น อิฐเลยลูบหัววิปครีมอีกครั้ง ครั้งนี้อิฐกล้าที่จะเล่นมากกว่าเดิม วิปครีมหันไปมองทางคลีโมเป็นระยะ เดย์ก็มองตาม ก่อนจะผิวปากเรียกคลีโมให้เดินเข้ามา คลีโมตรงเข้ามาหาเดย์ด้วยท่าทางสงบนิ่ง อิฐเหลือบมองก็แอบคิดว่า มันคล้ายกับเดย์ไม่น้อย ไม่ได้ดูขี้เล่นเหมือนกับวิปครีม เดย์ให้อิฐนั่งลงที่พื้นหญ้า โดยมีวิปครีมนอนอยู่ด้านหน้า ส่วนคลีโมนอนอยู่ข้างๆเดย์ อิฐยังคงนั่งติดชิดกับเดย์อีกด้านเหมือนเดิม

“หลังคอวิปครีมเป็นอะไรอ่ะ เหมือนขนแหว่งๆ” อิฐพูดขึ้น เมื่อลูบตรงหลังคอของวิปครีม เดย์เลยยื่นมือมาลูบดูอีกครั้ง พร้อมกับขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนจะนึกถึงคำพูดของกมล ที่บอกว่าคลีโมชอบกัดวิปครีม แต่เท่าทีเดย์ดู มันไม่ได้เป็นการกัดรุนแรงแต่อย่างไร

“คลีโม แกกัดหลังคอวิปครีมใช่มั้ย” เดย์ถามขึ้น เขารู้ดีว่าเสือตอบเขาไม่ได้ แต่เขาก็พูดเพื่อสังเกตพฤติกรรมของคลีโมเท่านั้นเอง ชั่วแวบหนึ่ง อิฐรู้สึกเหมือนคลีโมเหลือบมามองวิปครีมแล้วก้มไปเลียขนต่อ เหมือนกับไม่เข้าใจที่เดย์พูด

“มันฟังรู้เรื่องเหรอเดย์” อิฐถามอย่างขำๆ เดย์ก็ไม่ได้ตอบอะไร

“ถ้าวิปครีมมันเป็นตัวเมีย ก็พอจะเข้าใจอยู่หรอก ว่าอาจจะโดนเจ้าคลีโมมันผสมพันธุ์ แต่นี่ตัวผู้ทั้งคู่” เดย์บ่นออกมาไม่จริงจังนัก อิฐเลิกคิ้วนิดๆ

“เสือเป็นเกย์ได้มั้ยวะ” อิฐถามขึ้นมาลอยๆ อย่างสงสัย ก่อนที่จะหัวเราะขึ้นมาเอง

“กูก็ถามแปลกๆ เสือจะเป็นเกย์ได้ไง ฮ่าๆ” อิฐหัวเราะขำกับความคิดชั่ววูบของตัวเองเมื่อกี้ เดย์ก็ไม่พูดอะไร เขาสองคนนั่งเล่นอยู่ตรงนั้นสักพัก ซึ่งอิฐก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้คลีโมเท่าไรนัก เดย์บอกว่าต้องมาทำความคุ้นเคยบ่อยๆ ให้มันชินกลิ่นของอิฐเสียก่อน

“เดย์ ไอ้เดย์โว้ย” เสียงเรียกของคมดังขึ้นอยู่นอกกรง

“ครับ” เดย์ขานรับ

“นายให้มาตามกินข้าวเย็นด้วยกัน” คมบอกออกมาอีก เดย์เลยพาอิฐออกมาจากกรง คลีโมกับวิปครีมเดินวนเวียนอยู่สักพักก็เดินหายเข้าไปด้านใน

“เป็นไงบ้างอิฐ เข้าไปเล่นกับสองตัวนั่น” คมถามขึ้นยิ้มๆ

“ผมเล่นกับวิปครีมตัวเดียวเท่านั้นแหละครับ ไม่กล้าเล่นกับเจ้าคลีโม มันตัวใหญ่น่ากลัวไปหน่อย” อิฐตอบเสียงแห้งๆ คมก็ยิ้มขำเล็กน้อย

“แล้วใบบุญล่ะครับ” อิฐถามหาใบบุญคนรักของคมทันที เพราะยังไม่เจอหน้า

“ช่วยคุณคิมอยู่ในครัวน่ะ” คมตอบกลับ ก่อนที่ทั้งสามคนจะพากันเดินกลับไปที่บ้านใหญ่ของกมล

..

..

..

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

..

“ทำอะไรกันอยู่เหรอครับ” อิฐที่เดินเข้ามาในครัว ที่คิมกับใบบุญกำลังช่วยแม่ครัวเตรียมอาหาร

“ช่วยแม่ครัวครับพี่อิฐ พี่อิฐหิวรึยังครับ” ใบบุญหันมาถามพร้อมรอยยิ้ม อิฐก็ยิ้มรับกับความน่ารักแบบเด็กๆของใบบุญ

“นิดหน่อยครับ มีอะไรกินเหรอครับ พี่คิม” อิฐเดินไปยืนข้างๆคิม

“แกงส้มมะละกอใส่กุ้งน่ะ คุณกมลบ่นอยากกินเมื่อเช้า อิฐพอจะกินได้มั้ย อย่างอื่นก็มีนะ” คิมตอบกลับยิ้มๆ

“ผมกินได้ทุกอย่างล่ะครับ พี่คิมกับใบบุญเก่งนะครับ ทำกับข้าวกันเป็นด้วย ผมยังทำอะไรไม่ได้เรื่องเท่าไร นี่เดย์ก็พูดๆอยู่ว่าจะสอนผมทำ” อิฐพูดกลับไปอย่างนึกขำว่าตนเองจะทำได้หรือไม่

“มันไม่ได้ยากอะไรหรอกอิฐ ทำบ่อยๆ เดี๋ยวอิฐก็ชินเอง ตอนแรกอาจจะรสชาติแปลกๆ แต่ทำเรื่อยๆ อิฐจะรู้เองว่าต้องใส่อะไรประมาณไหน” คิมหันมาพูดกับอิฐยิ้มๆ

“หวังว่านะครับ แล้วนี่พี่คิมมีอะไรให้ผมช่วยมั้ย” อิฐอาสาช่วยงานในครัวบ้าง เพราะรู้สึกขัดเขินแปลกๆที่มายืนดูเฉยๆ

“งั้นอิฐจัดโต๊ะให้หน่อยนะ” คิมบอกออกมา ใบบุญเลยเดินมาช่วยอิฐอีกแรง ไม่นานนักทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย อิฐเดินออกไปตามเดย์ ที่นั่งคุยกับกมลและคม อยู่ในห้องรับแขก ก่อนจะรวมตัวกันอยู่ในห้องอาหาร ทุกคนก็นั่งประจำที่ทานอาหารไปพร้อมกัน

“เดย์ กูว่ากูไปเรียนทำอาหารบ้างดีมั้ยวะ” อิฐถามขึ้นขณะนั่งทานอาหาร

“ทำไมต้องไปเรียน กูก็สอนมึงได้” เดย์ตอบกลับไป

“ก็มึงไม่ค่อยว่างนี่ งานเยอะอีกต่างหาก” อิฐบอกกลับ เขารู้ว่าเดย์เหนื่อยจากงานทุกวัน ถึงจะไม่ได้ทำงานที่ใช้แรงอะไรมากนัก แต่การทำงานใช้สมอง ใช้ความคิดและต้องทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวตนจริงๆ มันเหนื่อยและล้ามากกว่าใช้แรงเสียอีก

“มันก็ไม่ได้ทำให้กูเหนื่อยมากกว่าเดิมนักหรอก” เดย์บอกกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ให้กูสอนมั้ยล่ะเดย์” คิมเสนอขึ้น เพราะเขาอยากมีเพื่อนคุยเล่นบ้างเหมือนกัน แต่เดย์ส่ายหน้าไปมา

“ไม่ล่ะ กูสอนเองดีกว่า ขอบใจมาก” เดย์ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงปกติ เพราะทุกอย่างของอิฐ เขาอยากเป็นคนสอนคนเดียว

“หึหึ มันหวงน่ะ” กมลพูดแซวออกมา ทำให้อิฐร้อนหน้าวูบ รู้สึกขัดเขินขึ้นทันที

“ถ้าอยากทำจริงๆ พรุ่งนี้หลังเลิกงานจะสอนให้ ตกลงมั้ย” เดย์หันมาถาม อิฐก็พยักหน้ารับทันที แล้วนั่งกินข้าวต่ออย่างอารมณ์ดี เมื่อนั่งทานข้าวอิ่มและนั่งพูดคุยกันสักพัก เดย์ก็ขอตัวกลับบ้าน

“เดย์ ให้กูขับรถกลับบ้านให้เอามั้ย มึงขับมาตั้งแต่ชลบุรีแล้วนะ” อิฐอาสาขึ้นมา เพราะรู้ว่าคนรักคงเหนื่อยไม่น้อย ถึงแม้ว่าจะได้นั่งพักบ้างที่บ้านของกมลบ้างแล้วก็ตาม

“อืม ก็ดี” เดย์ตอบกลับ เพราะเขารู้สึกเมื่อยตัวเหมือนกัน เดย์จึงเดินไปขึ้นรถนั่งแทนที่อิฐ ส่วนอิฐก็ขึ้นประจำที่คนขับ แล้วขับออกไป เดย์ปรับเบาะเอนลงเพื่อให้นอนได้สบายๆ อิฐหันมามองเล็กน้อย

“เมื่อยตัวเหรอวะ” อิฐถามขึ้นอย่างเป็นห่วง เดย์นอนหลับตานิ่งๆ แต่ยังไม่ได้หลับแต่อย่างไร

“นิดหน่อย” เดย์ตอบเสียงเรียบ

“แก่แล้วก็แบบนี้แหละ” อิฐแกล้งแซวขำๆ เดย์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

“แล้วอยากรู้มั้ยล่ะ ว่าคนแก่จะแรงดีแค่ไหน” เดย์ถามโดยที่ยังคงหลับตา ทำให้อิฐชะงักไปนิด

“ลากเข้าเรื่องหื่นตลอดเลยนะมึงน่ะ” อิฐแกล้งว่าคนรัก

“กูพูดถึงเรื่องหื่นงั้นเหรอ” เดย์ถามย้อนกลับไป ทำให้อิฐแอบย่นจมูกใส่คนรักที่หลับตาอยู่

“อิฐ” เดย์เรียกคนรักเสียงนิ่ง

“หืม” อิฐขานรับในลำคอ

“ช่วงนี้กูอาจจะไปร้านที่ชลฯบ่อยหน่อยนะ” เดย์บอกให้อิฐรับรู้ก่อนเลย อิฐหันมามองเดย์เล็กน้อย ด้วยสีหน้าสงสัย

“ทำไมวะ ที่ร้านมีปัญหาเยอะเหรอ” อิฐถามขึ้นเสียงจริงจัง

“ก็ นิดหน่อย พักหลังๆเอกสารมันมีผิดพลาดหลายอย่าง กูอยากไปตรวจสอบบ่อยๆ” เดย์บอกออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้มีท่าทีเครียดหรือกังวลอะไรมากนัก แต่กลายเป็นอิฐที่รู้สึกเครียดเสียเอง เพราะมันหมายความว่าคนรักจะต้องขับรถทางไกลบ่อยๆ ถึงมันจะพอขับไปกลับภายในวันเดียวได้ แต่อิฐก็ห่วงเดย์อยู่ดี

“งั้น ถ้ามึงไป กูไปด้วยนะ จะได้สลับกันขับรถไง” อิฐเสนอขึ้น

“ไม่เป็นไร มึงอยู่บ้าน แล้วก็ช่วยป๊าดูร้านทางกรุงเทพฯดีกว่านะ” เดย์ปฏิเสธ เพราะเขาไม่อยากให้คนรักไปรับรู้เรื่องราวอะไรมากนัก เขาอยากจะจัดการคนเดียวมากกว่า

“แต่มันอันตราย มึงต้องขับรถไปกลับคนเดียวไม่ใช่รึไง หรือว่ามึงจะค้างที่นั่น” อิฐถามต่อ

“ก็อาจจะต้องมีค้างบ้าง มึงไม่ต้องห่วง เดี๋ยวกูให้ไอ้นีลกับไอ้นิคมาอยู่เป็นเพื่อน” เดย์บอกออกมาอีก อิฐถอนหายใจออกมาเซ็งๆ

“กูไม่ได้กลัวว่าจะต้องอยู่คนเดียวหรอกนะเดย์ แต่กูห่วงมึงมากกว่า คงไม่ต้องบอกนะ ว่ากูห่วงเรื่องอะไร” อิฐว่ากลับไป เดย์รู้ดี ว่าอิฐห่วงเขาเรื่องขับรถไกลๆ

“กูจะระวัง” เดย์ตอบสั้นๆ ให้อิฐสบายใจ

“มึงระวัง แต่คนอื่นมันไม่ระวังนี่” อิฐเถียงกลับไม่ดังมากนัก

“อิฐ กูเคยบอกแล้วไง ถ้าคนมันจะตาย นอนอยู่บ้านเฉยๆก็ตายได้” เดย์บอกกลับ อิฐถอนหายใจหนักๆออกมาอีกครั้ง

“เออๆ ตามใจมึง แต่ถ้ามึงไม่อยู่แล้วกูหนีเที่ยว อย่ามาว่ากันนะ” อิฐแกล้งขู่กลับไป

“บอกแล้วไง ว่ากูยอมให้มึงเที่ยวได้ แต่ขอให้บอกกูสักหน่อยเท่านั้นเอง” เดย์ยืนยันความคิดของตัวเอง ว่าจะปล่อยๆอิฐบ้าง เขาไม่อยากเก็บอิฐไว้ในโลกแคบๆของเขาอีกแล้ว

“คุยกันเข้าใจแล้วนะ ว่าไม่ใช่ว่ากูไม่รักไม่ห่วง แต่กูอยากให้มึงได้มีช่วงเวลาส่วนตัวของมึงบ้าง เท่านั้นเอง” เดย์บอกออกมาอีก เพื่อไม่ให้คนรักเข้าใจผิด

“อืม” อิฐตอบสั้นๆในลำคอ ถึงแม้ว่าเขาจะเข้าใจในสิ่งที่เดย์บอก แต่ความรู้สึกลึกๆของอิฐ เขาเริ่มจะชินกับการอยู่ในโลกแคบๆของเดย์มากกว่าการเป็นอิสระเสียแล้ว ทั้งสองไม่พูดอะไรกันอีก อิฐขับรถไปเงียบๆ เดย์ก็นอนหลับตาไม่พูดอะไร จนถึงบ้าน เดย์ก็ลงไปเปิดประตูรั้วบ้านให้อิฐขับรถเข้าไป แล้วช่วยกันขนของลงจากรถ

“มึงไปอาบน้ำนอนพักเถอะเดย์ เดี๋ยวกูเก็บของ ปิดบ้านเอง” อิฐบอกคนรักอย่างเอาใจ เพราะเดย์ดูเพลียมากจริงๆ

“แน่ใจนะ ว่ามึงเก็บคนเดียวได้” เดย์ถามเพื่อความมั่นใจ อิฐพยักหน้ารับทำหน้าจริงจัง เดย์เลยขึ้นไปบนห้องนอนเพื่ออาบน้ำ อิฐก็จัดการทำทุกอย่างแทนเดย์ พร้อมกับปิดบ้านเรียบร้อย และเมื่อขึ้นไปบนห้องก็พบว่าเดย์อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้านอนหลับไปแล้ว

//สงสัยจะเพลียจัด// อิฐพึมพำเบาๆ ก่อนจะเตรียมตัวอาบน้ำบ้าง

ครืดด ครืดดด

เสียงมือถือที่ใช้ติดต่องานของเดย์สั่นจนเกิดเสียงดังขึ้น เพราะเดย์วางไว้บนชั้นหน้าทีวี อิฐจึงเดินไปดูว่าใครโทรมาป่านนี้ ก่อนที่อิฐจะทำหน้าเซ็งเมื่อเห็นว่าเบอร์ที่โทรเข้ามาคือเบอร์ของหญิงสาวที่ชื่อเข็ม อิฐลังเลว่าจะรับดีหรือไม่ แต่ใจเขาก็อยากรู้ว่าหญิงสาวโทรมาทำไม อิฐเลยกดรับสายก่อนที่สายจะตัดไป

“สวัสดีครับ” อิฐเดินออกไปคุยที่ระเบียง เพราะไม่อยากรบกวนเดย์

(“เอ่อ..ขอสายคุณเดย์หน่อยค่ะ”) เสียงของหญิงสาวดังขึ้น อิฐแอบเบ้ปากนิดๆ

“เดย์หลับไปแล้วครับ มีธุระอะไรจะฝากไว้รึเปล่าครับ” อิฐถามกลับเสียงเรียบนิ่ง

(“ตายจริง ขอโทษที่โทรมารบกวนเวลานี้นะคะ งั้นไม่เป็นไรค่ะ ไว้เข็มโทรไปหาพรุ่งนี้ก็ได้ ขอบคุณค่ะ”) หญิงสาวตอบกลับอย่างมีจริต ก่อนจะวางสายไป

//แล้วไม่โทรพรุ่งนี้ทีเดียวเลยล่ะ โทรมาวันนี้ทำไมวะ// อิฐบ่นออกมา

“ไหนจะเรื่องไอ้เก็ท ไหนจะเรื่องยัยเข็มเย็บผ้านี่อีก เสน่ห์แรงเหลือเกิน ทั้งๆที่ชอบตีหน้านิ่งเป็นสากกะเบือ” อิฐอดที่จะแขวะคนรักที่หลับไปแล้วไม่ได้ เขาเองก็ไม่เข้าใจ ว่าทำไมเดย์ที่ไม่ค่อยแสดงสีหน้าอะไรออกมามากนัก ไม่ค่อยสนใจใครแถมยังพูดน้อย ถึงได้มีคนมาสนใจมากมายแบบนี้ อิฐจัดการปิดเครื่องมือถือแล้วเข้าไปอาบน้ำเพื่อเตรียมตัวนอนบ้าง

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“อิฐ อิฐ” เสียงเรียกของเดย์ดังขึ้นในเช้าวันใหม่ อิฐงัวเงียตื่นขึ้นมามองหน้าคนรัก ที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว

“อืมม” อิฐตอบรับในลำคอ แล้วขยับกายลุกนั่งด้วยผมที่ชี้ฟู เดย์จึงเอื้อมมือไปลูบให้เข้าทรง

“ตื่นนานยัง” อิฐถามขึ้น ดวงตายังคงปรือปรอย

“นานละ นานจนลงไปทำข้าวเช้าให้มึงไว้ละ วันนี้ไม่ต้องไปร้านหรอกรออยู่บ้านนี่แหละ เดี๋ยวกูก็กลับตอนบ่ายๆ” เดย์พูดขึ้น

“จะกลับเร็วใช่มั้ย” อิฐถามเพื่อความแน่ใจว่าตนเองฟังไม่ผิด เพราะเพิ่งตื่นนอน สมองเลยประมวลผลช้าไปนิด

“อืม” เดย์ตอบรับในลำคอ อิฐก็พยักหน้ารับ

“อย่าลืมเอาของฝากไปให้ป๊ากับม๊าด้วย” อิฐบอกเมื่อนึกได้

“พูดถึงเรื่องของฝาก เมื่อวานมึงบอกว่าจะเก็บของเองใช่มั้ย” เดย์ถามเสียงเรียบ อิฐพยักหน้ารับ เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะขยี้หัวคนรักแรงๆอย่างหมั่นเขี้ยว

“อะไรของมึงเนี่ยยยย” อิฐโอดครวญขึ้นมา

“มึงเก็บภาษาอะไรของมึง เสื้อผ้ามึงก็ไม่แยกตะกร้าเลย เอาทุกอย่างไปใส่รวมกันหมด แล้วของฝากอีก มึงไปยัดรวมในตู้แบบนั้น จะรู้มั้ย ว่าอันไหนเอาไปให้ใครน่ะ” เดย์บ่นออกมาทันที เมื่อเขาลงไปเจอของที่อิฐอาสาจะเก็บให้ กลายเป็นว่าเขาต้องมานั่งเก็บซ้ำให้อีก

“เออ กูลืม” อิฐพูดเมื่อนึกได้ เดย์ส่ายหน้าไปมา

“นอนต่อไปเหอะ อย่าลืมตื่นมากินข้าวเช้าด้วย ตอนบ่ายกูจะกลับมาพาไปบ้านอาม่า มึงลงไปเลือกด้วยนะ ว่าจะเอาอะไรไปฝากอาม่าบ้าง” เดย์กำชับ อิฐพยักหน้ารับ แล้วล้มตัวลงไปนอนเหมือนเดิม เดย์มองคนรักก่อนจะก้มลงไปจูบที่หน้าผากของอิฐ ทำให้อิฐลืมตาขึ้นมามองเดย์อีกครั้งด้วยใบหน้าที่ร้อนเห่อกะทันหัน

“เดย์” อิฐเรียกคนรักเสียงแผ่ว

“อะไร” เดย์ขานรับ

“เมื่อคืนคุณเข็มโทรมาด้วย กูรับสาย แต่เขาไม่บอกว่ามีธุระอะไร บอกว่าจะโทรมาหามึงวันนี้อีกที” อิฐบอกให้คนรักรับรู้ เมื่อนึกขึ้นมาได้ เดย์ยกยิ้มนิดๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ แล้วลูบหัวอิฐที่นอนอยู่เบาๆ

“อืม เค้าก็เป็นแค่คนที่กูต้องติดต่อธุรกิจด้วยเท่านั้น เข้าใจใช่มั้ย” เดย์ถามเสียงจริงจัง อิฐพยักหน้ารับ เขาตั้งใจแล้วว่าจะไม่งี่เง่าใส่เดย์เพราะเรื่องของหญิงสาวอีกแล้ว

..

..

..

..

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++100% +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

..

..

..2  Be  Con

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เอามาให้ครบร้อยแล้วนะคะ ขอโทษด้วยที่ไม่ได้มาอัพนาน

กำลังหัวหมุนกับการตามหนังสือ

การตามปกเคนฟ่าง อะไรอีกหลายอย่าง จนจะบ้าละ = =


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น