น้ำหมึกหยดเดียว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 มีดปืนไม่กลัว กลัวแต่ . . .

ชื่อตอน : บทที่ 2 มีดปืนไม่กลัว กลัวแต่ . . .

คำค้น : มาเฟียกับ หมอ หน้าหวาน *-*

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.6k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2560 20:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 มีดปืนไม่กลัว กลัวแต่ . . .
แบบอักษร

ร่างของซาโต้ถูกบุรุษพยาบาลเข็นเข้าไปยังห้องผ่าตัดหมอและพยาบาลช่วยกันห้ามเลือดของซาโต้ที่มันไหลออกมาเยอะเหลือเกิน

นานะเดินวนอยู่หน้าห้องผ่าตัดด้วยความเป็นกังวน จนผ่านไปเกือบ 2 ชั่วโมง หมอก็ออกมา

“เป็นยังไงบ้างคะ หมอ”

“คนไข้ ถูกแท่งโดนเส้นเลือดใหญ่ครับ เลยทำให้เลือดออกมามาก ตอนนี้เราได้ให้เลือดกับคนไข้แล้ว ต้องรอดูอาการณ์ อย่างอื่นอีกสักพัก”

“ขอบคุณมากคะหมอ”  รถเข็นร่างของซาโต้ออกมานานะเดินตามไปที่ห้องพักฟื้น เธอนั่งลงอยู่ข้างๆซาโต้ เอาแต่โทษตัวเอง ว่ามันคือความผิดของเธอ น้ำตาไหลหยดลงบนมือของซาโต้ที่เธอกุมมันไว้อยู่

“เป็นอะไร”  เสียงแหบแห้งของซาโต้ พูดกับเด็กสาวขี้แยอย่างนานะ

“นาย . . นายฟื้นแล้ว”  นานะรีบออกไปตามหมอให้มาดูอาการณ์ของซาโต้ หมอตรวจดูทุกอย่างแล้วไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

“พรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้แล้วนะครับ” คุณหมอมีอายุพูดกับนานะ เธอพยักหน้ารับคำของคุณหมอ

“เดียวฉันจ่ายค่ายาให้นะ”

“ไม่ต้องหลอก”

“ทำไม นายเป็นแบบนี้ก็เพราะฉันนะ”

“ผมผิดเอง ที่ปล่อยคุณไว้ตรงนั้น ไม่ต้องห่วงคุณเก็บเงินไว้เถอะ ผมทำงานผมมีเงิน แค่นี้สบาย”  วาโต้ยิ้มให้กับนานะ เพราะดูเธอจะรู้สึกผิดเอามากๆ

“นายจะเอาแบบนั้นจริงๆหรอ”

“อืม”  ซาโต้พูดกับนานะสักพักก่อนที่จะนอนหลับพักผ่อน นานะเธอต้องทำรายงาน จึงอาศัยช่วงเวลาที่ซาโต้หลับกลับไปเอางานที่หอมาทำที่โรงบาล เธอไม่ยอมกลับไปนอนหอ เธอเป็นห่วงซาโต้

เช้ามา ซาโต้เตรียมตัวออกจากโรงบาลโดยมีนานะคอยประคองอยู่ข้างๆ แต่แทนที่จะกลับบ้าน เขาดันต้องการจะไปที่บ่อเพราะเมื่อคืนไม่ได้ไปทำงาน นานะเลยต้องพาไป แต่คราวนี้ซาโต้ไม่ยอมปล่อยให้นานะ ห่างตัวเลย

“เป็นยังไงบ้างซาโต้”

“ดีขึ้นมากแล้วครับ นายมีอะไรจะใช้ผมมั้ยครับ”

“ฮ่าๆๆ กลับไปพักเถอะ ฉันให้นายหยุดอีกหนึ่งวัน ไปพักให้หายแล้วค่อยมาทำงาน”  นายใหญ่ของบ่อนยอมให้ซาโต้กลับไปพักรักษาตัวก่อน เพราะเขาก็เอ็นดูซาโต้เหมือนลูกเลยเป็นห่วงมากเป็นพิเศษ

“ฉันบอกนายแล้ว ว่าไม่ต้องมา นายก็ไม่เชื่อ”  นานะบ่นตลอดทางเพราะกลัวแผลของซาโต้เปิด แต่ซาโต้ได้แต่ยิ้มเพราะนานะเป็นห่วงเขา

“ยิ้มอะไรนักหนา ฉันบ่นอยู่เนี่ย ฟังอยู่มั้ย”

“ครับๆๆ ฟังอยู่ครับ คุณแม่”  ซาโต้พูดกวนใส่เธอโดยไม่สนอารมณ์ของนานะสักเท่าไร

“เนี่ย!!”  นานะเดินกระทืบเท้านำซาโต้ไปก่อน  “คุณ ไม่ประคองผมแล้วหรอ ~ ~”

“เดินไปเองเลย ไอบ้า!!”  นานะเดินหนีขึ้นห้องพักไปโดยไม่สนใจซาโต้

“ฮ่าๆๆ    โอ๊ย!  ไม่น่าปากดีเลย แล้วใครจะพากูขึ้นห้องเนี่ย   คู๊ณณณ กลับมาก่อน ผมขึ้นห้องไม่ได้ คู๊ณณณ ~ ~ ~”  ซาโต้คระโกนตามหลังนานะ แต่เธอก็ไม่สนใจ “เอาวะ”  ซาโต้ใช้แรงที่เหลือพยุงร่างของตัวเองเข้าไปที่ห้องของตัวเอง เปิดประตูเข้าไปได้ก็ทิ้งตัวลงนอนเลย เพราะความเหนื่อยล้า

จนเย็นนานะออกไปซื้อข้าวกิน เธอกลับมาพร้อมกับข้าวแกงกะหรี่ เดินตรงไปที่ห้องของซาโต้

ก๊อก ๆ ๆ ก๊อก ๆ ๆ  นานะยืนเคาะอยู่สักแปบเธอเลยตัดสินใจเปิดเข้าไป เห็นซาโต้นอนอยู่บนเตียง นานะเดินเข้าไปในห้องของซาโต้ เทข้าวแกงกะหรี่ใส่จาน แล้วเดินไปเรียกซาโต้ที่นอนหลับอยู่

“นาย ตื่นมากินข้าวจะได้กินยา” นานะเขย่าตัวซาโต้ แต่ตัวซาโต้นั้นร้อนเหลือเกิน นานะเดินเข้าไปเทน้ำใส่โถแก้ว พร้อมกับเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดให้ซาโต้ เธอไม่ค่อยเกร็งอะไรมากเท่าไหร่เพราะเรียนหมอมาเคยเห็นร่างอาจารย์ใหญ่มาแล้ว แค่นี้จิ๊บๆ เธอถอดเสื้อของวาโต้ออกมา เช็ดไปที่อกของเขา พร้อมกับค่อยๆถอดกางเกงซาโต้ออกให้เหลือแต่บ๊อกเซอร์ เธอเช็ดขาให้ซาโต้ด้วยแต่  มันมีบางอย่างนูนขึ้นมา “ไอทะลึ่ง”  นานะพูดเบาๆ แต่เธอก็ปิดตาล้วงมือเข้าไปเช็ดให้ซาโต้

หมับ!! มือหนาจับมือของนานะไว้ “ฮั่นแน่  คุณจะทำอะไร”  สายตากรุ้มกริ่มของวาโต้มันน่าโมโหซะจริงๆ

“เออ . . .  ฉัน . . . ฉันเช็ด เช็ด ตัวให้”  นานะพูดตะกุกตะกัก

“จริงเปล่า  จะลักหลับผมหรือเปล่า  ทำได้นะผมไม่ว่า”

“ไอบ้า”  นานะลืมตัวตีเข้าไปที่ท้องของซาโต้อย่างจัง “โอ๊ย!!”

“เห้ยนาย!! ฉันขอทาเจ็บมากไหม”

“เจ็บมากสิคุณถามมาได้ โอ๊ย จะตายไหมเนี่ย”  ซาโต้ร้องโวยวายปานโดนเชือด

นานะรีบเดินไปที่ห้องของตัวเองก่อนที่จะหยิบกระเป๋าพยาบาลมาที่ห้องของซาโต้ แผลของเขามันเปิดเธอต้องเย็บปิดแผลให้เขา นานะนั่งข้างๆ ซาโต้ หยิบเข็มขึ้นมา

“คุณ!! คุณจะทำอะไร”  อยู่ดีๆ ซาโต้ก็พูดเสียงดังขึ้นมาซะงั้น

“ก็เย็บแผลให้นายไง มาใกล้ๆสิจะได้รีบทำให้เสร็จ”

“ไม่เป็นไร เดียวแผลมันก็คงจะปิดเองและ ไม่ต้องเย็บหลอก”

“ไม่ได้ มาเร็วๆ อย่าดื้อสิ เอ๊ะ!! หรือว่านายกลัวเข็ม”

“ไม่กลัว!!  ใคร ๆ ๆ ๆ    ใครบอก ว่า ๆ ว่า ผม”  ดันพูดติดอย่างซะอีกลิ้นแทบจะพันกันอยู่แล้ว

“ฮ่าๆๆ ไม่กลัวเลย ปากสั่นพูดติดอ่างขนาดนี้ ไม่กลัวเล๊ย”  นานะทำท่าจะเย็บแผลให้ซาโต้ เขาหลับตาปี๋เพราะความกลัว

“เย็บแล้วน๊า”  นานะเย็บแผลให้ซาโต้ใหม่  พร้อมกับพันแผลให้ใหม่ ซาโต้นั่งเหงื่อแตกท่วมตัวเพราะอาการกลัวเข็มของเขา

“เย็บเสร็จแล้ว  อะนี้ผ้า เช็ดเหงื่อซะ กลัวจนเหงื่อออกหมดแล้ว” ซาโต้รับผ้าจากนานะมาเช็ดหน้าผากเพราะความกลัวเลยทำให้เหงื่อไหลออกมาเป็นน้ำขนาดนี้

“มีดเอย ปืนเอย ไม่กลัว ดันมากลัวเข็มอันเล็กๆนี้นะ ฉันละเชื่อนายเลยจริงๆ”  ซาโต้ที่นั่งหน้าซีดเพราะกลัวเข็มมองหญิงสาวที่เอาแต่ล้อเขา เรื่องเข็มอยู่นั้นและ

นานะยกข้าวแกงกะหรี่มาให้ซาโต้ “อะ นี้ของนายแบบไม่เผ็ด”  นานะยกไปวางให้พร้อมกับยา

“คุณไม่กินหรอ”

“กินซิ ฉันซื้อมาแล้ว แต่นายกินก่อนเลยจะได้กินยา”  ซาโต้กินข้าวเสร็จก็กินยาก่อนที่จะเอนหลังจนเผลอหลับไปนานะนั่งเฝ้าซาโต้จนเผลอหลับไปเหมือนกัน

ซาโต้ตื่นขึ้นมากลางดึกมองไปยังหญิงสาวที่นั่งหลับอยู่บนโต๊ะ เขา เดินไปข้างๆตัวเธอก่อนที่จะอุ้มนานะขึ้นมาแล้วไปวางบนที่นอน พร้อมกับห่มผ้าให้  “ขอบคุณนะครับที่ดูแลผม”  ซาโต้เดินออกไปจากห้องของเขาก่อนที่จะไปที่บ่อน

“อ้าวพี่ซาโต้ นายให้พักไม่ใช่หรอ?”

“อืม แต่กูอยากมาทำงาน เลยออกมาดูนิดหน่อย”

“ผมว่านะ นายท่านไม่มีลูก ถ้าจะยกตำแหน่งหัวหน้าให้กับใครก็คงเป็นพี่นั้นและ”

“มึงก็พูดไป ไปทำงานได้แล้ว”

“ครับ”

ซาโต้เดินตรวจงานในบ่อนก่อนที่จะออกไปเก็บเงินกับลูกหนี้ และยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่สำคัญคือตามหาน้องสาว ซาโต้จ่ายเงินให้กับนักสืบมากพอที่จะซื้อบ้านอยู่ได้ แต่เขาเลือกที่จะทำแบบนั้นเพื่อที่ว่าสักวันนึง เขาจะเจอกับน้องสาวของเขาสักที  ซาโต้กลับบ้านมาตอนเช้าเพื่อที่จะนอนพักผ่อน เดินมาหยุดอยู่ตรงบันไดของหอ นานะกำลังเดินลงมาจากบันไดพอดี  “หึ บอกให้พักก็ไม่พัก ยังดื้อไปทำงานงานอีก”

“โธ่คุณ  ผมจำเป็นต้องใช้เงิน”

“เงินมันมีค่ามากกว่าชีวิตนายมากเลยหรือไง”

“ผมจำเป็นต้องใช้จริงๆ”

“ตามใจนายเถอะ ไม่รักตัวเอง แล้วแต่นายแล้วกัน”  นานะเดินออกไปเรียนเลยปล่อยให้ซาโต้มองตามหลังเธอไป  จนเธอมาถึงมหาลัย เพื่อนสาวก็ถามเธอทันที  “เป็นยังไงบ้างแก”

“เรื่อง?”

“เอ้า!! จะเรื่องอะไรละ ก็คุณซาโต้ไง เขาเป็นยังไงบ้าง”

“ไม่ตายหลอก”  นานะพูดด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงๆ

“เอ๊า!!  อีนี้ฉันถามแกดีๆนะ”

“ขนาดตัวเขายังไม่รักตัวเองเลย  แกจะไปสนใจทำไม”

“เป็นงั้นไป กูจะรู้เรื่องมั้ยเนี่ย”  เพื่อนสาวถูกนานะเหวี่ยงใส่เพราะอารมณ์โกรธที่ ซาโต้ไม่รู้จักรักตัวเอง      จนเลิกเรียนนานะเดินออกมาจากมหาลัยมายืนรอรถเพื่อที่จะกลับบ้าน  แต่สายตาของเธอมองไปเห็นรถมอไซค์สีชมพูหวานแหววกำลังมุ่งตรงมาทางเธอ คนขับไม่ใช่ใครอื่นไกล ซาโต้นั้นเอง เค้าขับมาจอดตรงหน้าของนานะ   “เชิญครับคุณผู้หญิง”  นานะทำเป็นไม่สนใจเธอมองผ่านซาโต้ไปเหมือนเขาเป็นอากาศ  “นานะ ผมมารับแล้วครับ”  ซาโต้ยิ้มให้กับนานะแต่เธอก็ไม่มองและไม่สนใจด้วยซ้ำ  “ไม่มีคนเห็นผมหรอ เนี่ยได้ . . . . ยัยไม้กระดาน ยัยแบน”  นานะได้ยินแบบนั้นก็อารมณ์พุ่งปรี๊ดเลยเพราะถูกล้อว่านมเล็ก “ไม่กระดานบ้านนายสิ ไอบ้า!!”

“เอ๊า!! เห็นผมด้วยหรอ ผมมาตั้งนานไม่เห็นผมตอนนี้กับเห็นซะงั้น ฮ่าๆๆๆ”

“นาย!!”  นานะกัดฟันพูดด้วยความโกรธ “ขึ้นรถครับเดียวผมไปส่ง  ถ้าคุณโกรธเรื่องผมไปทำงาน เดียวผมหยุดงานจนกว่าจะหายก็ได้ แต่ให้ผมไปส่งคุณก่อนนะ” ซาโต้พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มกับนานะ เธอจึงยอมขึ้นรถไปกับเขา “ทีหลังหัดฟังคนอื่นบ้างก็ได้”  นานะพูดบ่นระหว่างที่ซาโต้กำลังขับมอไซค์ออกไป “ครับ ขอบคุณนะที่เป็นห่วงผม”  นานะหน้าแดงเพราะซาโต้หันหน้ามาใกล้เธอเหลือเกินตอนพูด ทำให้หน้าของซาโต้อยู่ห่างจากเธอไม่กี่เซน  นานะรีบหันหน้าหนีทันที ซาโต้เห็นแบบนั้นก็หัวเราะชอบใจใหญ่ . . .



________________________________________________________________________

มาแล้ว *-*

อ่านจบแล้วถ้าชอบก็อย่าลืมกดถูกใจและก็คอมเม้นกันไว้ด้วยน๊า 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจร๊า

by น้ำหมึกหยดเดียว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น