susy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 37.7k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2560 09:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 3
แบบอักษร

[Dream]

"234บาทครับ" ผมพยักยักหน้า เเล้วหยิบเงินจำนวนหนึ่งจ่ายค่าเเท็กซี่ไป

เหี้ย หลอกกูไปเอาเเล้วยังให้กูมาจ่ายค่าเเท็กซี่เองอีก กูจะจำไว้เลยคนนี้


แกร่ก~


"ฮึกกกก ม๊า ฮึก" ผมเดินเข้ามาในห้องคอนโดของผม ปล่อยน้ำตาไหลลงมา ผมร้องไห้อยู่คนเดียวบ่อยๆชินเเล้วล่ะ เเละคนที่ผมมักจะนึกถึงก็คือมาม๊าของผมเอง

มาม๊าผมน่ะเป็นใบ้ตั้งเเต่โดยกำเนิด เพราะตอนยายท้องครรภ์เป็นพิษ มาม๊าผมเลยพูดไม่ได้ ส่วนพ่อผมน่ะ เขาคงเเค่หลอกฟันเเม่ผมเฉยๆล่ะมั้ง เพราะเกิดมาผมไม่เคยเจอเขาคนนั้นเลย เขาทิ้งมห้ผมอยู่กับเเม่สอคนมาตลอด จนกระทั่งเเม่ผมล้มป่วยไปเมื่อสองปีก่อน เเละจากผมไป

เหตุผลที่ผมพูดน้อย ก็เพราะเเม่ผมพูดไม่ได้ ผมก็เลยไม่รู้จะพูดกับใคร จนกระทั่งเป็นนิสัยไปโรงเรียนผมก็โดนเพื่อนล้อบ้างล่ะ เพื่อนเเกล้งบ้างล่ะ กลับมาผมก็เเอบร้องไห้คนเดียว ผมไม่อยากให้เเม่รู้ ไม่อยากให้เเม่เป็นห่วง

ตอนนี้ผมเสียใจเรื่องเมื่อคืนมาก ผมโง่เอง... ผมทั้งเกลียด ทั้งเจ็บใจ คนคนนี้ผมจะไม่ให้อภัยมันเลย


ซ่า~


"ฮึกกกก" เสียงน้ำที่ไหลกับเสียงร้องไห้ปะปนกันไปหมด ผมต้องทำความสะอาดช่องทางของผมด้วย เจ็บชะมัด เลือดก็ออก ทำไมผมต้องมาเจอเรื่องเฮงซวยเเบบนี้ด้วยวะเเม่ง!

พอผมอาบน้ำล้างตัวเสร็จผมก็เดินมาล้มตัวลงนอนที่เตียง ผมกินยาดักไว้ เพราะรู้สึกว่าตัวเองตัวรุมๆเหมือนกัน หิวก็หิว เเต่รู้สึกอยากนอนอย่างเดียวไม่ไหวเเล้ว...


12.46น.

Truuuu Truuuu

"ว่าไง" ผมรับสายเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ลูกน้อง

(วันนี้เฮียจะเปิดร้านไหมครับ พอดีผมเห็นว่าเที่ยงเเล้ว เฮียยังไม่เข้ามา)

"เปิด ...แต่ไม่ไป" สภาพผมตอนนี้ไปไม่ไหวหรอก

(อ่าครับ งั้นเดี๋ยวผมดูเเลให้เเล้วกัน เฮียไม่สบายใช่ไหมครับ) ปลายสายถามมาด้วยความเป็นห่วง

"อืม"

(งั้นถ้ามีอะไรให้ผมช่วยบอกนะครับ)

"อ่า"

ติ๊ด

ผมวางสายก็ขอนอนต่ออีกสักหน่อยเเล้วกันค่อยลุกไปหาอะไรกิน

[End]


[Big Talk]

"รอนานไหมครับเปา" เมื่อผมมาถึงก็เห็นเปานั่งรออยู่ที่ร้านอาหารข้างทางเล็กๆ นี่ก็ตีสามกว่าเเล้ว เปาไปไหนมาวะ ถึงมารถเสียอยู่ที่นี่

"ไม่หรอกครับ ขอบคุณนะที่มารับเปา" เปายิ้มสดใสมาให้ผม

"งั้นกลับไปกับพี่ก่อน เดี๋ยวรถพี่ให้ไอ้เเช่มมาเอาไป"

"ครับ พี่บิ๊ก คืนนี้เปานอนด้วยสิ" อ่า นี่เเหละที่ผมต้องการ

"ได้เสมอครับ" เเต่ว่าวันนี้ก็ปลดปล่อยกับไอ้ดรีมไปแล้วไม่น้อยนี่หว่า

ใช่สิ ...มันจะถึงบ้านมันรึยังวะ

เเล้วกูจะไปนึกถึงมันทำไม?


ผมขับรถพาเปามานอนที่คอนโด เพราะมันสะดวกสบายกว่าบ้านพักที่สนาม คนก็เยอะ เเละอีกอย่างคอนโดผมก็ใกล้กว่าด้วย

"เปาอาบน้ำเเล้วนอนก่อนได้นะ เดี๋ยวพี่โทรเช็คลูกน้องที่สนามก่อนนะครับ" ผมบอกกับเปาไป

"วันนี้ไม่ทำหรอครับ" เปาหันมาถามยิ้มๆ

"หึหึ อยากโดนหรอครับคนดี งั้นรอพี่แปปนะ ไปอาบน้ำรอเลย"

"เร็วๆนะครับ" จุฟ เปาเดินมาหอมเเก้มผม น่ารักชะมัด~

อ่า มีเรื่องต้องจัดการสินะ


ตู๊ด~ ~

(ไงมึง ไม่โทรมาหกโมงเช้าเลยล่ะครับสัส)

"กูรู้หรอกมึงยังไม่นอน ไอ้สัสเจ็ท"

(เออ รู้ทักเรื่องอะมึง ละโทรมามีไร)

"ขอข้อมูลเจ้าของผับที่พึ่งไปมาหน่อย"

(ติดใจรึไง)

"เรื่องของกู หามาดิ ขอพรุ่งนี้นะมึง"

(เออๆ ใช้จัง เลี้ยงเหล้ากูด้วย)

"เอาสิ หามาให้ได้ก่อน อ่อ พรุ่งนี้ไปผับนั้นอีกนะเว้ย เอาข้อมูลที่ได้มาไปให้กูด้วย"

(เหอะๆ เออครับ เเค่นี้เเหละ หมดไปหลายน้ำ จะนอนเอาเเรงสักหน่อย)

"อืม ขอบใจครับ เพื่อนเวร"

ตู๊ดๆ ๆ


เเกร่ก~

"ผมพร้อมเเล้วครับ พี่บิ๊ก" อ่าา ผมเปิดประตูเข้ามาเจอเปานอนเปลือยอยู่บนที่นอน

จะรออะไรล่ะอ่อยมาขนาดนี้ จู่โจมสิครับ ผมชอบร่างกายนี้ ผมอยากได้มันครอบครองไว้คนเดียว จะว่าผมเห็นเเก่ตัวไหม เเต่ตอนนี้ผมก็อยากได้อีกร่างกายนึงที่ผมพึ่งปล่อยมันไปเหมือนกัน

.

.

.

.

"อ๊ะ อ๊ะ อื้อ พี่บิ๊ก เเรงๆ อ๊ะ อ่า"


"ซี๊ดดด เปา ฮื่มมมม" ผมพยายามกัดฟันในภาพผมเหมือนมีภาพซ้อนอีกคนนึงขึ้นมา อะไรวะ!


พั่บๆ ๆ ๆ ๆ

"ปะ เปา ไม่ไหวเเล้ว"


"โอ้วววว ซี๊ดดดด" สบายตัวไปอีกน้ำครับ ผมปล่อยให้เปานอน เเละผมก็ออกมาดูดบุหรี่ พลางคิดอะไรไปเรื่อยๆ เเล้วกับเข้าไปนอนอีกห้องนึง ซึ่งห้องนี้ผมก็หวงของผม เเม้เเต่เปาก็ไม่ได้เข้า


-เช้า-

ก๊อกๆ

"พี่บิ๊กครับ ตื่นรึยัง"

ก๊อกๆ

"ครับๆมาเเล้ว" ผมเดินไปเปิดประตู

"พี่บิ๊กครับไปไปส่งเปาหน่อยสิ วันนี้เปานัดเพื่อนไว้น่ะ" ผมพยักหน้ารับ อ่าวนี่สิบเอ็ดโมงเเล้วนี่

"รอพี่เเปปนะ"

ผมเดินเข้าไปจัดการตัวเองเเล้วรีบไปส่งเปาที่คอนโดที่หนึ่ง พอมาถึงผมก็เเอบสงสัยนิดหน่อย

ทำไมเปานัดเพื่อนที่คอนโด?

"ขอบคุณนะครับที่มาส่ง" เปาหันมาบอก

"ครับ ไม่เป็นไร เดี๋ยวรถเปาพี่ให้ไอ้เเช่มขับไปให้ที่คอนโดเปาเเล้วกัน"

"ครับ ขับรถดีๆนะครับ" เปาบอกผมก่อนจะเดินลงจากรถไป

ผมกับเปาไม่ได้ผูกมัดความสำคัญขนาดนั้น เเต่เปาก็อยู่ในฐานะคนพิเศษของผมอยู่ดี

หลังจากส่งเปาเเล้ว ผมกลับไปนอนที่คอนโด ก่อนจะถึงเวลาที่นัดไอ้พวกเพื่อนไว้ หึ วันนี้เเหละ ผมจะไปหาคำตอบทำไมไอ้ดรีมมันถึงมีอิทธิพลต่อผมขนาดนี้ ทั้งที่ผมคิดว่ามันเป็นเเค่ของเล่นด้วยซ้ำ...


ผับ...

"นัดกูมา เสือกมาช้าอีกนะมึง" เสียงไอ้เจ็ท เจ้าเดิม เจ้าประจำ

"บ่นมาก เดี๋ยวกูก็ไม่จ่ายให้หรอกคืนนี้" ผมเองก็สวนกลับไป

"ปากดีจังนะไอ้เพื่อนเวร อะนี่ ที่มึงให้หา" มันยื่นซองสีน้ำตาลมาให้ผม

ไอ้เเทนกับปีเตอร์ก็มองตามซองที่อยู่ในมือผม

"ไม่เสือกสิ" ผมเเขวะพวกมันไปที ส่วนไอ้เเทนกับปีเตอร์ก็ไปสนใจสาวๆที่นั่งประกบข้างๆเเทน

ผมเปิดซองไล่ดูประวัติส่วนตัว รวมไปถึงที่อยู่นู้น นี่ นั่น ผมพอเข้าใจบ้างเเล้ว ว่าทำไมมันเป็นคนพูดน้อย เเละวันนั้นผมคงพูดไปจี้มันนิดหน่อย มันเลยต่อผมเข้าให้สินะ

เวลาผ่านไปผมก็นั่งกระดกเหล้าไปเรื่อยๆ เพื่อรอเวลาให้ดรีมขึ้นเวที เเต่พอถึงเวลาก็ไม่มีคนขึ้นมาสักที มันหายไปไหนของมัน

ผมกวักมือเลยบริกรคนหนึ่งเพื่อถามให้รู้ไปเลย

"น้อง เจ้าของผับวันนี้ไม่ขึ้นร้องเพลงหรอ"

"สนใจจังนะ" ไอ้เเทนเหมือนพอจะเดาอะไรได้ เลือกเสือกขึ้นมาซะงั้น

"เสือกครับ!"

"ว่าไงน้อง" ผมถามซ้ำเพราะเมื่อกี้ไอ้สัสเเทนพูดเเทรกขึ้นมา

"อ่อ เฮียเค้าไม่สบายน่ะครับ วันนี้ไม่ได้เข้ามาเลย" ผมพยักหน้าเเล้วสอดเเบงค์ม่วงให้ไปใบนึง ก่อนจะลุก

"ชิ่งไปไหนอีกล่ะ วันนี้ยูเป็นเจ้ามือนะบิ๊ก" ไอ้ปีเตอร์พูดขัดขึ้นมา

"เออ เอาบิลมาให้กู วันนี้ก็ไปก่อน ขอบคุณมาที่มาเป็นเพื่อนครับ เพื่อนเหี้ยทั้งหลาย" ผมร่ายยาวประชดไป

"พวกกูเหี้ย มึงก็เหี้ยเเหละครับ ทำไรไว้อย่านึกว่ากูไม่รู้นะ" ไอ้เจ็ทบอก

"พูดมากจังนะพวกมึงน่ะ ไปละ ซียู"

ผมเดินออกมาก่อนไม่สนใจคำล้อคำเถียงบ้าบอของพวกเเม่ง ผมออกรถพุ่งเป้าหมายไปยังที่ๆหนึ่งทันที


ก๊อกๆ ๆ ๆ

ก๊อก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

เเม่ง! ไม่มาเปิดวะ... ผมยืนรออยู่หน้าประตูสักพัก ก็สะดุดกับขอบคีย์การ์ดที่อยู่ในกระถางต้นไม้

นี่มึงเเม่งไม่กลัวโจรเข้ามาข่มขืนรึไง!


เเกร่ก~


สงบ~

สัมผัสเเรกที่เข้ามารู้สึกว่าเป็นห้องที่สงบปนบรรยากาศเศร้าๆ ผมมองหาร่างบางคนที่ผมตั้งใจจะมาหา เเต่ก็ไม่เจอ ผมถือวิสาสะละกันนะ


เเกร่ก~


"ใคร" เสียงเเหบพร่าดังออกมา จากคนที่นอนอยู่บนเตียง


"ผัวมึงไง จำไม่ได้หรอ" ผมเดินเข้าไปดูมันไกล้ๆ ผมรับรู้ได้ถึงไอร้อนที่เเผ่ออกมา กับใบหน้าซีดๆ


"ไป ให้ พ้น" ดรีมเคล้นเสียงเเละมองหน้าผมด้วยตาขวางๆ เหอะ ผมไม่เเคร์หรอก


"จะตายอยู่เเล้วยังมาทำเป็นเก่ง" ผมก็เเปะหน้าผากมัน ตัวร้อนชิบหาย เเต่เจ้าตัวก็หันหนี

"อย่า ยุ่ง"

"หึ เเดกข้าวเเดกยาละยัง" ผมถามมันไป เเต่มันนไม่ตอบ เเต่กลับหันหน้าไปอีกทาง ไม่สนใจผมสักนิด

นะ

"นี่ ถ้ามึงไม่ตอบกูจับมึงกดอีกสักทีดีไหมฮะ มึงอย่าคิดว่ากูไม่กล้านะ มึงก็รู้ว่ากูเหี้ยขนาดไหน" ผมขู่เรียกร้องความสนใจไปก่อน ไม่ทำจริงหรอก ขืนทำมันอาจจะช็อคตายไปเลยก็ได้ ผมว่าคนซื่อบื้อๆอย่างมันต้องเชื่อคำขู่ผมเเน่นอน....

....เเละได้ผล มันหันมาส่ายหน้า ผมจะคิดว่านี่คำตอบเเล้วกัน

"รอกูแปป นอนไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวหาอะไรให้กิน จะได้กินยา" ผมบอกมันไปอีกครั้ง มันก็ไม่ตอบผมอีก

เฮ้อ~ ปกติมันก็ไม่พูดอยู่เเล้ว นี่ยังเสือกมาไม่สบายอีก ยิ่งไม่พูดเข้าไปใหญ่

กูน้อกู! ทำไมต้องมาสนใจเเล้วทำอะไรเเบบนี้ด้วยวะ

------------------------------

มาช้า ดีกว่าไม่มานะจ้า 😂

ไหนมาเม้นต์กัน เดี๋ยวไล่อ่านเเล้วไล่ตอบน้า ❤️



ความคิดเห็น