น้ำหมึกหยดเดียว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 อย่าเป็นอะไร

ชื่อตอน : บทที่ 1 อย่าเป็นอะไร

คำค้น : มาเฟีย กับ หมอ หน้าหวาน *-*

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.7k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2560 18:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 อย่าเป็นอะไร
แบบอักษร

“เห้ย!!”  เสียงร้องของชายหนุ่มที่กำลังนอนหลับอยู่ สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก  เขาเป็นแบบนี้อยู่ประจำเพราะความแค้นที่ฝักลึกอยู่ในจิตใจทำให้นอนหลับยาก และชอบสะดุ้งตื่นกลางดึกเป็นประจำ

“เฮ้อ . . . ”  เสียงถอนหายใจเพราะความรู้สึกทุกในชีวิตมันทำให้เขาทรมานหัวใจเหลือเกิน ซาโต้ทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนอีกครั้งหวังให้ตัวเองหลับไปโดยไม่ตื่นขึ้นมาอีก จนเช้า

“เร็วๆสิ แก”  เสียงเรียกชองเพื่อนสาวคนเดียวของนานะ ยูกิ

“ช้าหน่อยสิ ยูกิ แกจะรีบไปไหนห่ะ”  นานะวิ่งหอบตามหลังยูกิมา

“วันนี้เป็นวิชา บังคับด้วย ถ้าสายโดนแน่ๆ รีบเร็ว”  ยูกิจับมือนานะวิ่งตรงไปยังห้องเรียนห้องเรียนของนักเรียนแพทย์ ยูกิกับนานะ เข้ามาช้าที่สุดในห้องเลย

“หยุด!!”  สองสาวหยุดทันทีเมื่อได้ยินเสียงของอาจารย์สั่ง “ทำไมถึงมาช้า”

“พวกหนู ตื่นสายคะอาจารย์”  ยูกิ ก้มหน้าตอบ

อาจารย์ผู้สอนได้แต่สายหัว “ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะให้โอกาสคุณสองคนนะครับ เชิญไปนั่ง”

สองสาวรีบวิ่งไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองก่อนที่อาจารย์จะเริ่มสอน จนหมดคาบเรียนสองสาวเตรียมตัวที่จะกลับบ้าน ยูกิ กับนานะ แยกทางกันบนรถไฟฟ้า นานะยังต้องนั่งไปอีกกว่าจะถึงห้องพักของตัวเอง นานะเดินเข้าไปในซอยเข้าบ้านของตัวเอง แต่มันเปลี่ยวซะเหลือเกิน ไม่มีคนเดินผ่านไปผ่านมาเลย เธอรู้สึกได้ว่ามีคนตามเธอมา นานะรีบสาวเท้าเดินให้เร็วขึ้นเพื่อที่จะถึงบ้านเร็วๆ แต่ . . .

หมับ!! มือหนาของใครบางคนจับเข้าที่แขนของเธอ เธอตกใจรีบสะบัดแขนออกแล้วหันไปมอง  ชายร่างสูงหนวดเคราเยอะจนหน้ากลัวสองคนพยายามจะเข้ามาจับตัวเธอ “อ๊าย!! อย่านะ ปล่อย”  เธอรีบสะบัดแขนแล้ววิ่งสุดชีวิต แต่ก็หนีไม่พ้น

“จะไปไหน!!”  ร่างของเธอถูกกระชากจนล้มลงไปกองกับพื้น เธอร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว พยายามขอร้องสองโจรที่พยายามจะถอดเสื้อผ้าของเธอออก “ฮือๆๆ อย่าทำอะไรฉันเลย ขอร้องละ”  น้ำตาของนานะไหลออกมาไม่หยุด โจรสองคนไม่มีทีท่าว่าจะหยุด มันฉีกเสื้อผ้าของนานะออกจนเห็นบราที่เธอใส่อยู่

ตุบ!! หนึ่งในคนร้าย ล้มหน้าทิ้มพื้นลงไปเพราะถูกใครถีบเข้าที่กลางหลัง

“เฮ้ยใครวะ”  สองโจรหันไปมอง  ชายหนุ่มหน้าตาดีที่ในมือถือปืนจ่อมาที่พวกมันสองคน “พวกมึงจะเอาไง”  เขาขึ้นลำก้องพร้อมที่จะยิง พวกมันสองคนเห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งหนีไป ปล่อยร่างของนานะที่นอนสลบอยู่กับพื้น

ร่างสูงถอดเสื้อของตัวเองเอาไปใส่ให้กับนานะก่อนที่จะอุ้มเธอไปที่ห้องของเขา ห้องเช้าเล็กๆพออยู่ได้ เขาวางเธอลงกับที่นอนก่อนที่จะไปหาผ้าชุบน้ำเอามาเช็ดตัวให้เธอ 

ความเย็นจากผ้าชุบน้ำทำให้เธอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา มองเห็นชายที่ไม่คุ้นหน้าเธอยกเท้าถีบเข้าอย่างจัง

“โอ๊ย!!  นี้คุณมาถีบผมทำไมเนี่ย”  ร่างสูงหงายท้องล้มลงก้นจั้มเบ้ากับพื้น

“แก!! . .  แกจะทำอะไรฉัน?”  นานะยกมือตั้งการ์ดป้องกันตัวเอง ตั้งการ์ดก็ตั้งผิดวิธี

“ฮ่าๆๆ นี้คุณ  ตั้งการ์ดบ้านไหนเขาสอนคุณมาแบบนั้น”  เขาเดินเข้าไปหาเธอ แต่นานะนั่งลงกับที่นอนยกมือไหว้ร้องขอกับเค้า

“คุณไม่ต้องกลัวหลอก ผมไม่ทำอะไรคุณหลอก”  เขายกมือขึ้นทำท่ายอมแพ้ “ผมเป็นคนช่วยคุณมาเอง ไม่ต้องกลัว”

“ฉันอยู่ที่ไหน”

“ห้องผมเอง”  เขายิ้มสร้างความเป็นมิตรให้กับเธอ

“ผมชื่อซาโต้ คุณละ?”  ซาโต้มองหน้าของนานะ

“ฉัน . . . นานะ”

“บ้านอยู่ไหน เดียวไปส่ง”

“อยู่ตึกนี้และ”  นานะพอสังเกตดีๆ นี้มันก็เดียวกับที่เธออยู่

“จริงหรอ อยู่ห้องไหน”

“ห้องข้างบน ขอตัวนะ”  นานะรีบเปิดประตูเดินออกจากห้องของซาโต้ไป เขาได้แต่มองตามหลังนานะ “ผู้หญิงอะไรน่ารักเป็นบ้า”  ซาโต้พูดกับตัวเองก่อนที่จะรีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปทำงาน ซาโต้ทำงานกลางคืนเป็นคนเฝ้าผับเก็บค่าคุ้มครองกับคนในพื้นที่ให้กับเจ้านายที่เขานับถือเหมือนพ่อคนหนึ่ง

“มาแล้วครับ ~ ~ ~” เสียงตะโกนดังมาแต่ไกล ซาโต้วิ่งเข้าไปรับกระเป๋าของเจ้านายตัวเอง

“เป็นไงซาโต้ เก็บได้มั้ย”

“เก็บได้ครับ”  ซาโต้ถือกระเป๋าตามเจ้านายของเขาไปในบ่อนคาสิโนของยากูซ่า

“ดูดีๆ อย่าให้มีปัญหาตามมาทีหลังละ”

“ครับ”  ซาโต้เดินไปดูรอบๆบ่อนก่อนที่จะเข้าไปนั่งดูคนเล่นในบ่อนว่ามีคนโรงไหม มีคนจะตีกันไหม ซาโต้รับหน้าที่ให้ดูความเรียบร้อยตรงนี้ด้วย

“เห้ย!! นี้มันโกงกันนี้หว่า” หนึ่งในลูกค้าตะโกนขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ  ซาโต้เห็นท่าไม่มีเลยเดินเข้าไปดูว่าเป็นอะไร “ขอโทษนะครับ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

“พวกมึงโกงกู”

“โกงยังไงครับ”

“กูเล่นมาตั้งนาน แม้ง!! มีแต่พวกมึงได้ กูเสียอยู่ฝ่ายเดียว”

“ดวงคุณไม่ดีเองหรือเปล่าครับ”  ซาโต้พยายามใจเย็นให้มากที่สุด ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาพร้อมจะกระทืบคนแล้วก็ตาม

กว่าที่ซาโต้จะแก้ปัญหาได้ก็นานพอตัว จนลูกค้ายอมกลับไปแต่โดยดี

“พี่ซาโต้ขา”  สาวคู่ขาของซาโต้วิ่งมากอดเขาจากด้านหลัง “ทำไม ไม่ไปหาเค้าเลยละ”  เธอหอมแก้มของซาโต้ แต่ซาโต้รู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเพราะเรื่องงาน

“ปล่อย! เธอจะไปไหนก็ไป”  ซาโต้เดินหนีออกมาจากบ่อนเพราะตอนนี้ก็เช้าแล้วเขาจะกลับไปนอนแต่ คู่ขาของซาโต้ดันตามมาด้วย  “ให้เค้าไปด้วยน๊า”  เธอเดินมาเกาะแขนของซาโต้ไม่ปล่อย  ซาโต้แกะแล้วแกะอีกเธอก็ยังเกาะอยู่อย่างนั้น จนเดินมาถึงตึกของซาโต้

นานะที่กำลังจะไปเรียนตอนเช้าเดินออกมาจากตึกซาโต้เห็นแบบนั้นเขารีบเดินเข้าไปหานานะทันที

“ที่รักจะไปเรียนหรอคะ”   นานะมองหน้าซาโต้แบบงงๆ ซาโต้ขยิบตาให้นานะเธอเห็นแบบนั้นจึงเล่นไปตามที่ซาโต้ขอ

“เออ . . . คะ”

“ไป เดียวเค้าไปส่ง”  ซาโต้เดินไปหยิบหนังสือจากมือของนานะก่อนที่จะรีบพาเธอเดินหนีออกมาทันที

“นายเล่นอะไรของนายเนี่ย”

“ช่วยหน่อยเถอะคุณ ผมรำคาญจะแย่อยู่แล้ว”  ซาโต้เดินตามนานะมาจนถึงมหาลัย

“นายไปได้แล้ว”

“ไว้ตอนเย็นจะมารับน๊า”  ซาโต้รีบเดินกลับไปทันทีไม่ฟังเสียงของนานะที่พูดตามหลังเลย “อิตานี้ น่าจะบ้า”  เธอยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะเดินเข้ามหาลัยไปเรียน

หลังจากไปส่งนานะ ซาโต้ไปหาใครบางคน “ได้ข่าวอะไรบ้าง”

“ไม่ได้เลยครับพี่  พวกพยายามตามหาจนทั่วประเทศไทยแล้ว ไม่เจอสักที”  นักสืบที่รับเงินจากซาโต้ให้ออกตามหาผู้หญิงคนนึง คนนั้นก็คือ มิซาโกะหรือ ณิชานั้นเอง

“ไม่เป็นไร ขอบใจมากไปได้แล้ว”  หน้าของซาโต้ดูเศร้าออกมาทันทีอย่างเห็นได้ชัด “น้องสาวพี่ หนูไปอยู่ที่ไหนกันนะ พี่ต้องตามหาหนูไปอีกกี่ปีกันคะ” น้ำตาของคนเป็นพี่มันไหลออกมา เพราะเขาตอนนี้ก็เหลือตัวคนเดียวกับน้องสาวที่หายตัวไป พ่อกับพี่สาวก็ตายจากเขาไปแล้ว ซาโต้กับบ้านไปนอนพักเอาแรงก่อนที่จะเข้าบ่อนตอนเย็น แต่ก่อนเข้าบ่อน

รถมอไซค์สกุตเตอร์สีชมพู มาจอดที่หน้ามหาลัยโดยมีคนขับคือซาโต้ นานะที่พึ่งเลิกจากเรียน เดินออกมาพร้อมกับยูกิ เพื่อนสาวของเธอ มองไปเห็นร่างสูงของซาโต้นั่งอยู่บนมอไซค์ มองหาเธออยู่ นานะจูงมือ ยูกิไปที่รถของซาโต้   “นายมาจริงๆ หรอเนี่ย”

“แน่นอน ปะกลับบ้านกัน”

“ใครอะแก หล่อจัง”  ยูกิกระซิบที่ข้างหูของนานะพร้อมกับมองซาโต้ด้วยสายตาหวานเยิ้ม คนอะไรจะหล่อขนาดนี้ “นายนี้ชื่อ ซาโต้” นานะกระซิบข้างหูยูกิ ก่อนที่จะหันไปมองหน้ายูกิที่ดูจะชอบซาโต้เอามากๆ  “ไป กลับได้ยัง เดียวผมต้องไปทำงานอีก”

“ใครใช้ให้นายมารับละ ไม่ได้ขอ”

“มาเธอน่า”  ซาโต้ดึงนานะขึ้นรถมอไซค์ของเขาพร้อมกับขับออกไปเลย ยูกิโบกมือบายๆให้เพื่อนที่ไปกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้ แต่หล่อสุดๆ

“เดียวแวะไปที่ทำงานผมก่อนนะ เดียวกลับไปส่ง”  ซาโต้ขับรถไปที่บ่อนก่อนที่จะเดินเข้าไปในบ่อนปล่อยให้นานะนั่งอยู่บนรถคนเดียว  หมับ!! มือของใครบางคนจับเข้าที่แขนของนานะ เธอหันไปมองด้วยความตกใจ “คุณจะทำอะไร!!”

“มาทำอะไรแถวนี้สาวน้อย”  ชายขี้เมาพูดกับเธอแต่ตาจ้องมองที่หน้าอกของนานะ “ปล่อยนะ ปล่อย!!”  นานะพยายามซะบัดมือออก แต่มันกำมือเธอแน่นซะเหลือเกิน จนซาโต้เดินออกมา “เห้ย!! มึงจะทำอะไร”  ซาโต้วิ่งเข้ามากระโดดถีบใส่หลังคนเมาที่พยายามจะรวนรามนานะจนล้มลงไปกองกับพื้น “มึงไปไกลๆตีนเลยนะ” ซาโต้ไล่ชายขี้เมาออกไปก่อนที่จะหันไปดูนานะ

“เป็นอะไรมากหรือเปล่า”  ซาโต้พลิกร่างกายของนานะหาแผลดูว่าถูกทำร้ายตรงไหนบ้างจนไม่ทันระวัง “นาย!! ระวัง!!”  ชายขี้เมาควักมีดออกมา ซาโต้หันไปมอง “โอ้ย!!” ซาโต้ถีบร่างของชายขี้เมาล้มลงก่อนที่การ์ดของบ่อนจะออกมาเห็น แล้วลากคอชายขี้เมาไปกระทืบ

“เธอ . . .ไม่เป็น . . . ไรแล้วนะ”  ซาโต้ล้มลงกับพื้น เขาถูกแทงเข้าที่ท้องของตัวเองจนเลือดไหลออกมามาก นานะตกใจทำอะไรไม่ถูก การ์ดของบ่อนมาช่วยกันอุ้มพาร่างของซาโต้ไปโรงพยาบาล นานะวิ่งตามไปขึ้นรถ พร้อมกับใช้มือกุมแผลของซาโต้เพื่อไม่ให้เลือดไหลออกมามากกว่านี้ “นายต้องไม่เป็นอะไรนะ  นายอย่าเป็นอะไรนะ” น้ำตาของเธอไหลออกมาพร้อมกับพูดกับซาโต้ที่นอนไม่ได้สติอยู่ตรงหน้าเธอ เสือผ้าของเธอเต็มไปด้วยเลือดของซาโต้ นานะตัวสั่นไปหมดเพราะความกลัว ถึงแม้ว่าเธอจะเรียนหมอมาก็เถอะ แต่นี้มันคือคนที่เธอรู้จักเธอ นานะได้แต่ภาวนาด้วยน้ำตา อยู่ในใจ ขออย่าให้ซาโต้เป็นอะไรไปเลย


______________________________________________________________________________

มาแล้วกับนิยายเรื่องใหม่ ฝากติดตามกันด้วยนะจ๊ะ

ถ้าชอบก็อย่าลืมกดถูกใจ และ คอมเม้นกันไว้ด้วยน๊า ขอบใจจร๊า

by น้ำหมึกหยดเดียว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น